start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4532):

Afscheid.

Onuitgesproken woorden die glimlachten op je lippen, dansend en uitdagend. Aarzelend voelde ik je blik rond mijn ogen, zoekend naar de vriend in mijn hoofd. Ik vroeg je waarom je zo mooi was, maar mijn afleidingsmanoeuvre slaagde niet. Werktuigelijk bracht ik mijn handen naar je schouders. Ik wilde je aanraken, tegen me aan drukken en mijn liefde voor jou in je oor fluisteren met de ingehouden expressie van een zanger die oorverdovend wilde uitschreeuwen hoe veel en hoe sterk zijn liefde voor jou was. Het weten is vergeten als de angst van verliezen de liefde dwarsboomt en er niets gebeurt. Ik zag je silhouet versmelten met de mensenzee op de dansvloer.

Afscheid is een splijting tussen twee zielen en deze verwijdering was door blijven dreunen als de monotone cadans, de drilboor van je eigen falen. Afscheid is het begin van de pijnlijke weg welke tot vergeten moet leiden, maar ook het begin van iets nieuws dat de leegte kan opvullen welke het vertrek heeft achtergelaten. Ik liep naar de bar en bestelde een glas bier. De wereld zal anders zijn zonder mijn feest godin, maar vanavond was er nog geen nieuw begin. Ik nam een flinke slok en liet mijn gedachten dwalen over de vele gezichten die naast mij in de verdrukking aan de bar iets wilden bestellen. Het koele vocht dat mijn lippen en keel beroerde bevrijdde me uit sombere gedachten en verlichtte de duisternis in mijn verslagen hoofd. Ik voelde me even wat beter maar kort daarna helemaal alleen tussen de vrolijk feestende mensen. Ik wist niet meer wat ik dacht of wat ik moest denken. Het geluid van de muziek was te hard, de temperatuur was onaangenaam warm en de ruimte voelde luchtloos. Ik voelde me opgesloten door een omheinend verleden. Ik wilde weg , maar er was geen weg meer, geen doel, geen nu, alleen de herinnering aan een verlaten liefde. Ik wilde deze patstelling doorbreken en pakte het glas bier en ledigde het boven mijn hoofd. Omstanders deden verschrikt een stap opzij. De barman wenkte iemand en even later kwam er een stevige vent op me af, pakte me vast en riep bij herhaling: “rustig maar,nu even rustig”. Ik voelde mij de rust zelve en het bier had mijn hoofd bevrijd van het opgekropte verdriet en het harnas van mijn samendrukkende verleden. Ik wilde weer lachen, spelen, het liefste vliegen en wilde feestvieren op deze fantastische avond. Maar ik werd meegetrokken door deze kille kleerkast, die niets begreep van mijn onbezonnen daad. Ik begon me te verzetten en dat resulteerde in nog meer chaos, zodat er een tweede en derde werknemer zich met mijn uitzetting gingen bemoeien. De laatste was nogal handtastelijk en gaf me een harde stomp op mijn voorhoofd. Ik voelde me groggy en de levenskracht vloeide weg uit mijn benen.

Toen ik weer helder mijn omgeving kon aanschouwen zat ik met handboeien om in een politiebusje. Ik had het verleden volledig ontvlucht. Dit was toch een boeiend afscheid geweest, dat ik later aan mijn kinderen kon vertellen. Ja, dat was nog voor de tijd dat ik jullie mamma kende. Lang geleden maar de frustratie van dat afscheid was nooit verjaard.

Schrijver: J.J.v.Verre, 05-05-2012


jjvverreatlive.nl


Geplaatst in de categorie: afscheid

Deze inzending is 612 keer bekeken

3/5 sterren met 18 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)