start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (65)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5047):

Hij schonk de glazen goed vol

Mien zat achter de geraniums naar buiten te loeren. Ze keek verbaasd toen voor de deur een Daf vol met deuken stopte. Twee mannen keurig gekleed in een grijs kostuum kwamen de auto uit. Ze keek nog eens goed en herkende de minister-president. De huisbel rinkelde.
Met een bonzend hart slofte Wouter naar de voordeur en opende die.
De minister president nam het woord:
''Goedemorgen, ben ik hier op het juiste adres van Wouter en Mien, mij opgegeven door de barones van dit gat. Wij hebben een verzoek.''
''Klopt baas van Nederland, ik herken u van de televisie en die blonde mijnheer ook. Op die stem ik de volgende keer.''
De blonde man glimlachte en stak zijn duim op.

''Wilt u binnen komen?''
Mien kwam met zweet op haar voorhoofd de gang in en begroette beide heren met een glimlach.
''Dag mevrouw, bent u Mien?'', zei de president.
''Ja mijnheer'', zei ze stotterend.

U kunt plaatsnemen in de huiskamer.
''Dan ga ik vast koffie zetten. Wilt u er wat bij eten misschien?''
''Laat maar mevrouw, we hebben wat koeken onderweg gekocht bij de supermarkt.''
''Haal jij ze even uit de auto, collega.''
''Oké baas'', en hij ging naar buiten.

''Zullen we een geintje uithalen, mevrouw en mijnheer?''
Ze keken verbaasd naar de president.
''Ik heb hier een apparaatje, dat een scheet nadoet'', en hij legde het onder de kussen van de blonde man.
Toen de blonde weer terug kwam gaf hij de koeken aan Mien, en zei:
''Die winkelier heeft ons ouwe krengen geleverd, ze zijn allemaal gebrokkeld. Mien pakte ze aan en keek gespannen naar het moment, dat de blonde ging zitten, maar hij bleef staan en liep de kamer rond, en zei:
''U woont hier mooi en eenvoudig. U bent een voorbeeld voor de Nederlandse bevolking. Mag ik u vragen wat uw inkomen is?''

Wouter nam het woord.
''Wij hebben allebei AOW, meer niet mijnheer.''
''Kunnen jullie daar van rondkomen?''
''Met de ontheffingen van sommige belastingen gaat het net mijnheer, maar ik heb gehoord, dat ze de AOW willen verlagen.''
''Om de dooie dood niet, dat zal ik niet toelaten'', zei de blonde.
De president keek vuil naar hem.

Eindelijk maakte hij aanstalten te gaan zitten. Toen hij plaats nam klonk het geluid van een harde scheet. Hij schrok ervan en verontschuldigde zich.
De minister president deed net of hij hevig verontwaardigd was, en zei:
''Wat ben je toch een schoft.''
Mien rende naar de keuken en ging schuddebuikend de bekers met boerenkoffie in schenken.
Het zijn ook net kwajongens. Voor de televisie doen ze heel voornaam en vroom, maar laat ze maar schuiven en waar komen ze eigenlijk voor, dacht ze.

Toen ze de kamer in kwam met de koffie en de gebrokkelde koeken was de minister-president nog bezig zijn collega uit te foeteren, dat hij de moed had gehad een scheet bij vreemden te laten.
''In de auto zat je ook van die smerige winden te laten.''
''Ik snap er niks van president, hij was eruit voor ik het wist. Ik schaam mij diep bij deze fatsoenlijke eenvoudige mensen. Dat arme volk is volgens mij beschaafder als dat schorremorrie in de Kamers, dat ons de hele dag lopen af te zeiken. Ik geloof dat ik maar weer banketbakker word.''

Wouter en Mien hadden het niet meer.
''Rustig, rustig, ik zal het maar zeggen. Die mevrouw heeft onder jouw kussen een namaakscheet neergelegd.''
''Is dat echt waar, mevrouw?
Mien kreeg tranen in haar ogen, en zei stamelend:
''Dat heb ik niet gedaan, het was je baas.''

De president:
''Ja, dat is waar, maar ik wilde wraak nemen, want jij hebt mij ook zo’n geintje geflikt toen we aan aan het banket zaten bij de koningin. Ze schold mij toen nog uit voor boerenpummel.''
''Oké baas, laten we maar alles vergeten, we hebben erom gelachen, maar die arme mensen willen nu wel eens weten waarvoor wij gekomen zijn, is het niet zo?''

De minister-president nam het woord:
''Moeten jullie eens horen lieve mensen. Ik kreeg vorige week een telefoontje van jullie burgemeester Krikke Stip, dat binnenkort de Commissaris van de Koningin 91 wordt en dat hij een groot feest geeft. Hij heeft jou aanbevolen als butler, omdat je een meester bent in het schenken van borrels. Je schenkt ze tot aan de rand en dat zien wij graag.

Ook de kippenpootjes van mevrouw zijn heerlijk knapperig gebakken.
Dit hebben wij vernomen van de barones in dit gat. We hebben ook gehoord, dat je vrouw heerlijke vleeskroketten en kipstukjes in saté kan bereiden. Daar zijn we gek op. Heb je zin mee te gaan, Mien? Jullie worden er goed voor betaald, uiteraard belastingvrij. Dat heb ik al besproken met de minister van Financiën. Eerst had hij er geen zin in, want de staatskas moet in orde zijn, maar gaf na veel gesoebat gaf hij toch toe. Doen jullie het?’’

Wouter keek vergenoegd Mien aan. Ze wenkte met een glimlach van ja.
''Natuurlijk doen wij dat graag minister president, wanneer is het?''
''Jullie krijgen nog bericht en als het zover is, dan worden jullie opgehaald met een dienstauto. Zeg Mien, nog een vraag, kan ik alvast jouw recept krijgen hoe je die kippenpootjes klaarmaakt?''
''Natuurlijk edelachtbare, ik zal het voor u opschrijven.''
''Je bent een schat, hier heb je tweehonderd honderd euro om jullie drankvoorraad aan te vullen.''
Wouter keek heel vrolijk.

''Willen de heren nog een bakkie koffie?''
''Neen, bedankt lieve mevrouw, we moeten weer naar Den Haag, want die vervelende lui in de Tweede kamer zullen wel weer rot vragen gaan stellen over de benzineprijs.''
Ze stonden op en namen hartelijk afscheid van de oudjes.
Wouter vergiste zich heel erg, en zei:
''De mazzel, hé.''
Waarschijnlijk hadden ze het niet gehoord, een helikopter vloog net over.
''Zo darling, we gaan eerst dat geld veranderen in bier en jajem. Wat een mazzel, hé.''

Illustratie: scheetkussen

Schrijver: kees niesse, 19-10-2013


c.h.niesseatkpnplanet.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 138 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:franciscusborst@hotmail.nl
Datum:10-11-2013
Email:franciscusborstathotmail.nl
Bericht:Sorry ik vind het level Swiebertje..

Naam:Joanan Rutgers
Datum:21-10-2013
Bericht:Volgens mij is dit een aangepaste versie van een eerder verhaal van jou, maar desondanks nog steeds zeer vermakelijk. Komisch die omkoperij voor extra alcoholisch vermaak.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)