start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (130)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (31)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (76)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (133)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (60)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (34)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5506):

De goeden moeten onder de kwaden lijden

(fictie)

Toen ik geboren werd had ik al twee dracula-tanden. Door niemand werd ik bewonderd. Ik werd ouder en ouder totdat ik een man was van ongeveer twintig jaar. Afgrijselijk zag ik eruit. Een treurig jongeman was ik zonder bezit. Ik wilde wel hard werken, maar geen baas nam mij aan. Ik mag dan wel genieten als ik op de markt loop, maar de mensen liepen met een bocht om mij heen. Ze waren gewoon bang als ze mij zagen, dat merkte ik duidelijk. Nette kleding dragen hielp niet, dus droeg ik de smerigste kleren.

Van mijn gezicht schrokken de mensen. Dracula is er knap bij en dat zegt toch genoeg. Mijn wangen zitten vol met littekens, overgehouden van de matpartijen op straat en in de cafés en mijn gebit bestaat nog uit twee rotte tanden, maar de dracula-tanden aan de zijkant van mijn mond zien er nog mooi uit en groeien verschrikkelijk snel.

Opeens zag ik tussen de marktkramen een lief jong meisje staan. Ik schatte haar ongeveer tien jaar. Ze droeg witte sokjes met zwarte schoentjes met zo’n bandje over haar voeten. Verder een schoon gebloemd jurkje en uit dat mondje van het knappe meisje klonk een aria uit Don Giovanni van Mozart. Ik was sprakeloos, wat een schitterend helder stemmetje van zo’n kleine wicht.

Tientallen mensen, vooral ouderen, bleven naar dat meisje kijken en genoten kennelijk van haar zang. Toen opeens een man met zijn orgeltje begon te spelen werd hij wel vriendelijk verzocht weg te gaan. Ik stond achter het volk en ze hadden mij nog niet gezien, gebiologeerd als ze waren van dat mooie zuivere stemmetje als de zang van een fascinerende nachtegaal. Ik genoot geweldig, want ik ben gek op opera’s.

Toen gebeurde het:
Een dikke vrouw van een jaar of zestig keerde zich om verder te lopen, maar zag mij achter haar staan. Het leek wel of de wereld verging. Dat mens begon me ineens te krijsen als een wilde kat. Iedereen keek om en zagen waarom dat mens zo gilde. Mijn afschuwelijke verschijning was de oorzaak. Mijn twee dracula-tanden staken een heel eind uit mijn bakkes, dus dat was natuurlijk schrikken geblazen voor de meute.

Ook dat mooie meisje staakte haar zang en sprong van het kistje af en rende naar mij toe. Ze zei:
''Ach mijnheer, volgens mij heeft God bepaald, dat u er zo lelijk uit moet zien, maar ik vind u niet lelijk.''
Ik zei:
''Lief mooi meisje, jouw zang heeft mij blij gemaakt. Gelukkig leeft een mens maar kort en de dag waarop ik dood ga zal beter zijn dan de dag van mijn geboorte.''
Toen gebeurde er een wonder. Ik stortte ik mij neder op mijn knieën en keek omhoog naar de hemel en vroeg nederig de Lieve Heer mij te bevrijden van mijn dracula-uiterlijk.

Opeens sprong er een engeltje op mijn schouder. Wat een mooie vleugels had dat wezentje.
''Ik moet je wat vertellen Kees. Je hebt gebeden voor een normaal gezicht en dat heeft God gehoord en Hij heeft mij gestuurd jou te vertellen, dat God van jou verlangd zijn geboden niet meer te saboteren. Jouw voorkomen is zijn straf. Laat ik nou altijd gedacht te hebben, dat God liefde is, maar hij straft de mensheid ook. Vandaar natuurlijk al die ellende op de wereld. De goeden moeten onder de kwaden lijden. Zijn geboden worden in grote mate niet nageleefd.

Schrijver: kees niesse, 14-01-2015


c.niesse1931atgmail.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: moraal

Deze inzending is 100 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:14-01-2015
Bericht:Nee, Kees, de Liefdevolle Levengever is geen Wrekende God! Dat hebben dwaze mensen van Hem/Haar gemaakt. Je draculavleestanden zijn echt niet een doemgedoe van God. Je laatste zin is natuurlijk zo klaar als een klontje suiker en dat is ook de oorzaak van veel aardse ellende. Nooit eerder las ik de zin 'Gelukkig leeft een mens maar kort en de dag waarop ik dood ga zal beter zijn dan de dag van mijn geboorte'. Hoe zwaar depressief kan je zijn. Dit slaat alles en overtreft de zin 'Wish I never been born at all' van Queen.
Helaas snap ik de impact maar al te goed. En toch ben je het bewijs van het tegendeel, want je literaire werkstukken overtreffen alle zinloosheid. Voor mij ben je zelfs meer waard dan God! Bedenk dat!...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)