start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (132)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (39)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (168)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (31)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (98)
muziek (40)
natuur (91)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (134)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (60)
vrouwen (88)
welzijn (53)
wereld (34)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (148)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6342):

De dagen erna.

Lieve Henny, wat was het een indrukwekkend afscheid wat we van je moesten nemen, wat zijn er een tranen gevloeid, wat was het mooi, wat was het droevig, wat was het snel! Net als de tijd was van ziek worden, ik bedoel nog zieker dan dat je al was, immers was vijand kanker al die jaren flink aanwezig, lag altijd op de loer, maar je leerde hem wie de baas was. JIJ dus, immers je versloeg hem keer op keer!

Wat was het intens, wat was het vreemd, om op je verjaardag naast je kist te zitten, want zo vertelde men: je leven werd gevierd, niet het feit dat je er niet meer was, maar het feit dat je 78 jaar geleden geboren werd. Misschien een raar idee, maar dat was nou eenmaal de beslissing en achteraf niet eens zo erg vreemd! Wel miste ik het gebruikelijke telefoontje op die dag!

Met kaarten waren we allang gestopt, maar bellen, tja dat gebeurde vaak en overvloedig, gewoon gezellig, keuvelen over alles, over niks, over de kinderen, kleinkinderen, buren, burgers en buitenlui. En nu? Nu dacht ik gisteren al, ik had je willen bellen, vertellen dat ik drijfnat geregend was, je willen horen, vertellen dat je geweldig mooie kleinkinderen hebt!

Vertellen dat ze allemaal zo bedroefd zijn, ze je enorm missen, vooral je zoon en prachtige dochter, maar het kan niet meer! Oh ik weet dat de telefoon nog altijd wordt opgenomen, ook zal ik manlief net zo goed bellen, maar het is anders lieverd, heel anders. Starend naar je kist, waar je foto op stond, die nu hier staat, overdenk ik onze geweldige relatie, een echte nicht-nicht relatie.

Alles kunnen zeggen, overal over kunnen praten, al was niet overal een antwoord op, je was het kwijt! Oh meissie, wat zat die zaal vol, zag je het ook! Hartstikke veel mensen kwamen op je afscheid en ook een beetje op je verjaardag en nee, sinister was het zeker niet, wel verdrietig dat zeer zeker wel.

Ik hoop intens dat je alle kwalen kwijt bent, ik hoop ook dat je tevreden naar beneden kijkt en weet je, wat zeker is, we komen je allemaal gezelschap houden, dus al te lang ben je daar niet alleen, maar weet dat je hier beneden intens gemist wordt! Veel, heel veel liefs van mij.

Schrijver: An Terlouw, 02-10-2018


An.terlouwatcasema.nl


Geplaatst in de categorie: overlijden

Deze inzending is 38 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Jikke den Hollander
Datum:04-10-2018
Bericht:Heel ontroerend. Ik kreeg kippenvel tijdens het lezen


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)