start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (133)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (240)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (108)
feest (41)
film (3)
filosofie (143)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (29)
geweld (46)
haiku (4)
heelal (39)
hobby (31)
humor (381)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (60)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (173)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (153)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (98)
muziek (40)
natuur (94)
oorlog (108)
ouderen (17)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (107)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (41)
voedsel (45)
vriendschap (83)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (35)
werk (95)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (152)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6377):

Verzetsheld

Na de grote overwinning van Forum voor Democratie besluit Erik Schaft om een nepaanslag op de roerganger Thierry Baudet te gaan plegen. Hij vertelt dit aan niemand en hij bereidt zichzelf uiterst professioneel voor. Bij een feestwinkel koopt hij vermommingsartikelen en in een speelgoedwinkel een neppistool. Hij zit dagenlang op een bankje tegenover de ingang van de Tweede Kamer, terwijl hij zogenaamd de krant leest en luncht. Hij kijkt of hij de verwarde pianist een keer ziet, maar dat valt bar tegen ('Hij zal ook wel vermommingstechnieken gebruiken!', denkt hij), dus besluit hij hem op een bijeenkomst van FvD te verrassen. Het is even zoeken en geduld oefenen, maar hij heeft dan toch beet en met een borst vol ingebeelde verzetsheroïek beraamt hij zijn snode plannen. Hij denkt aan de mislukte bomaanslag op Hitler en aan alle beroemde verzetshelden, die zijn land rijk is. Het kan niet anders, maar binnenkort zal zijn naam daaraan toegevoegd worden en zoals te verwachten is, met dikke letters. De avond voor de aanslag loopt hij zenuwachtig door zijn woning en kijkt hij door de spleten van de gordijnen naar de straat, terwijl hij zijn neppistool op zijn rug houdt. Hij ziet niets verdachts, alleen de overbuurvrouw, die zichzelf weer eens met open gordijnen aan het omkleden is en een verdwaalde straatkat.

Het is zover, Erik doet wat yoga-oefeningen uit een boekje en hij drinkt twee blikjes Red Bull om wakker te worden. Verder slikt hij vijf guarana-pillen en neemt hij een halve joint om moed te verzamelen. 'Goedemorgen, buurvrouw, lekker weertje hé!', zegt hij tegen de overbuurvrouw, die duidelijk BH-loos en met keiharde, nauwelijks weerstaanbare tepels voorbij loopt, waardoor hij even zijn missie dreigt te vergeten, maar voordat hij het weet zit hij al in de trein naar Delft, waar hij de volgens hem neo-nazistische en staatsgevaarlijke Thierry de verrassing van zijn leven gaat bezorgen. Hij voelt zich net Van Oldenbarnevelt, die Willem van Oranje onschadelijk gaat maken. De geschiedenisboeken zullen het nog lang over hem hebben. In Delft zwalkt hij nog lange tijd langs de lange grachten, omdat hij ruim op tijd is. Hij verkent de plek van de aanslag en hij overweegt de beste vluchtroute. Hij besluit om na de aanslag zijn vermomming zo snel mogelijk te verwijderen en eerst een drukke kroeg in te duiken. Om bij te komen en om zichzelf onzichtbaar te drinken. Een perfecte strategie, besluit hij.

De hoofdact van de avond wordt met een dure slee bij de ingang afgeleverd, terwijl er diverse bodyguards om hem heen blijven manoeuvreren. Ze kijken allemaal alsof ze Bruce Willis zijn. Zelfverzekerd en speurend naar eventuele aanvallers. Er bekruipt Erik een enorm gevoel van instinctieve walging, wanneer hij zijn doelwit ziet. Vol woede kijkt hij met strak gerichte ogen naar het demonische monster in keurig maatpak, de tirannieke flierefluiter Baudet, met in zijn vervuilde aura de nazistische schimmen van de aan superioriteitsillusies lijdende grootheidswaanzinnigen als Jean-Marie Le Pen, Jared Taylor, Roger Scruton en Carl Schmitt. Erik drukt zijn nepsnor nog wat aan en hij glipt naar binnen. Zijn neppistool in zijn rechterschoen gaat ongemerkt mee. 'Ze denken zeker dat ik een klompvoet heb, die suffe bewakers!', denkt hij triomfantelijk en onbevreesd. Tijdens de speech van de zichzelf onoverwinnelijk en onaantastbaar wanende Baudet buigt Erik voorover en grabbelt hij zijn cowboyrevolver uit zijn schoen. 'Wij gaan Nederland veranderen!', krijst Thierry als een kip zonder kop en dat is precies de trigger, die Erik nodig heeft om op te stuiven en zijn punt te maken. 'En daar ga ik nu een einde aan maken!', schreeuwt hij, terwijl hij zijn pistool op Thierry richt. Meteen schieten er enkele bull dogs naar Thierry, die hem op de vloer smijten. Erik begint vreselijk hard te lachen en hij krijst: 'Pief, paf, boef, Thierry is een boef!'. Direct daarna wordt hij door twee bodyguards overmeesterd en hardhandig uit de zaal verwijderd. Thierry, die met de schrik vrij komt, maakt er een lolletje van en zegt: 'Zolang ze dit soort scherpschutters op mij afsturen, zal het Torentje binnen handbereik blijven!'.

De volgende dag koppen alle kranten over het incident en wordt er druk gepraat over de broze veiligheid van de FvD-voorman. De journalisten ontdekken al gauw dat Erik Schaft een infantiele geestesgestoorde met waandenkbeelden is en dat hij naar een gesloten afdeling van een psychiatrische inrichting is gebracht, waar hij dwangverpleging zal krijgen. Erik zelf wacht nog steeds op het moment, wanneer hij door koning Willem de Ridder Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw krijgt uitgereikt. En verder kijkt hij graag naar een jonge, soepel bewegende, sexy hulpverleenster, die volgens hem erg veel op Sylvia Kristel lijkt. 'Hé, Emmanuelle!', roept hij alsmaar om haar aandacht te vragen. Wanneer ze dan reageert en naar hem kijkt, glundert hij over heel zijn gezicht. Zoals Robert de Niro in een opiumroes, aan het einde in de film 'Once Upon a Time in America'.

Schrijver: Joanan Goddess Namaste, 29-03-2019



Geplaatst in de categorie: humor

Deze inzending is 51 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)