Vloeibare diamant

Gruwelijk hard spatte mijn ziel uit mijn borstkas en spoot als een rode fontein door mijn woonkamer. De walgelijke stank was niet te harden. Het was niet meer te stoppen en ik gleed onderuit, spartelend in de allesomvattende rode rode gloed die mij omhulde. Na een tijdje kwam ik overeind en kroop langzaam door de stinkende smurrie. Ik zag lange kronkelende witachtige wormen. Mijn darmen? Wat deden mijn darmen op de vloer? Ik graaide naar ze en probeerde de kronkeleden wormachtige dingen terug te stoppen in mijn buik. Ze waren zo lang, zo lang. Verdwaasd keek ik verder om me heen in de rode puinhoop. Ik zag meer lichaamsdelen; iets donkerbruins, maar wel degelijk van mij. Glibberend duwde ik het in mijn open buikholte en kroop verder. Tegen mijn knie lag iets te kloppen. Mijn hart. Ik pakte het op en keek er naar. Mijn hart? Het klopte in mijn handen. Dat moet ook terug! Ik heb nog een tijd lang rondgekropen, zoekend naar mijn ingewanden, wanhopig proberend mezelf weer heel te maken.

Uiteindelijk kroop ik naar de douche, maar kon alleen bij de koud water kraan. Ik zette hem vol aan en stortte in. Uren later werd ik ijskoud en bevend wakker onder de koude straal. Ik sleepte mezelf bevend onder de straal vandaan en bleef roerloos naast de douche liggen. Na een lange tijd wist ik mezelf op handen en voeten te werken en kroop ik naar mijn geïmproviseerde bed. Daar, naast mijn bed stond een groot glas water. Ik pakte het met twee handen vast en morste de helft toen ik het naar mijn mond wilde brengen, maar het smaakte als vloeibare diamant, zo zalig, zo zuiver, zo puur.

Hoe weinig wist ik toen van een delirium. Ik snapte het niet, ik was toch gestopt met drinken? Dat was toch goed?
In mijn geval was het levensgevaarlijk geweest om van twee liter jenever per 24 uur voor een periode van meer dan 2 weken, in één keer te stoppen.

Op mijn 15e ben ik begonnen met drinken en dat is in rap tempo versneld, omdat ik stiekem dronk, met vrienden, waarvan er altijd wel iemand geld had. Ook ik had wel eens geld, gestolen van mijn ouders of alcohol gestolen uit winkels. Het leek zo'n mooie tijd.

Nu ben ik 51 jaar oud en vecht nog steeds tegen de drank. Gelukkig steel ik niet meer, heb ik geen schulden meer en krijg ik eindelijk de hulp die ik nodig heb.

... Geschreven terwijl ik al 132 dagen nuchter ben ...

Schrijver: Louise, 12 januari 2026

lybeckersgmail.com

alcohol

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 16