Nog even

Ik trek de voordeur dicht. Meteen rinkelt de huistelefoon. Ik haast me terug naar binnen.
‘Hallo!’ zeg ik te hard.
‘Is dit…’ zegt een vrouwenstem. Ze noemt een naam die niet de mijne is.
‘Nee,’ zeg ik. Ik wacht.
‘Oh,’ zegt ze. ‘Het spijt me.’
‘Geeft niet,’ zeg ik. ‘Wie zoekt u?’
‘Ik weet het niet. Ik was weg. Ze hebben het nummer opgeschreven.’
‘Dan is dit een vergissing,’ zeg ik.
‘Misschien,’ zegt ze.
Ze ademt hoorbaar in.
‘Misschien?’ vraag ik.
‘U klinkt …’ zegt ze.
‘Maakt u de zin eens af,’ zeg ik.
Ze lacht zacht. ‘Dat kan ik niet.’
‘Nu maakt u me echt nieuwsgierig.
‘U bent niet de eerste die dat zegt.’
Het blijft even stil.
‘Ik was bang dat u had opgehangen,’ zegt ze.
‘Dat heb ik niet gedaan.’
‘Ik weet niet waarom ik dat dacht.’
Stilte.
‘Waar bent u eigenlijk?’ vraagt ze.
‘Thuis.’
‘Ik ook,’ zegt ze.
Dan, na een moment: ‘Tenminste, zo zou het moeten voelen.’
Ik kijk naar de gang. De voordeur staat nog op een kier.
‘Misschien belde ik precies op tijd,’ zegt ze.
Ik zwijg.
‘Ik had eigenlijk geen zin terug te bellen,’ zegt ze.
‘En toch belt u.’
‘Ja,’ zegt ze. Ze zucht. ‘Ik weet niet tegen wie ik anders had kunnen praten.’
Ik ga op de rand van de trap zitten.
‘U hoeft niets te zeggen,’ zegt ze.
‘Ik luister,’ zeg ik.
‘Ik wilde eigenlijk alleen even horen of iemand opnam.’
‘Ja,’ zeg ik.
‘Ik moet zo gaan,’ zegt ze, zonder overtuiging.
Ik hoor haar adem aan de andere kant van de lijn.
‘Zegt u iets,’ zegt ze zacht.
‘Ik ben er.’
‘Dan blijf ik nog even,’ zegt ze.
Ik blijf zitten.
In de gang tikt de verwarming aan.

Biografie van deze schrijver

aandacht luisteren

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9