start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4706):

Een zondagmorgen met Schumann, Mozart en Gershwin

Tijdens mijn heenreis naar het Cenakel, een monumentaal gebouw dat in vroeger tijd tot klooster gediend heeft, aan de zuidkant van de stad, omringd door een keurig aangelegde tuin die een parkachtige indruk maakt, ontmoet ik in de bus een tachtigjarige Molukse mevrouw, wier gezicht nog steeds een afspiegeling draagt van vroegere schoonheid en die zich, als tijdverdrijf en waarschijnlijk uit eenzaamheid doelloos en zinloos laat rondrijden door de hele stad door het vervoersbedrijf en die bekend is bij vele chauffeurs van Veolia, die haar aanspreken met de erenaam "oma".
Zelf heb ik een andere besteding en bestemming voor mijn zondagmorgen gekozen, namelijk een pianoconcert, waarbij werken van Schumann, Mozart en Gershwin ten gehore gebracht zullen worden door een duo van gerenommeerde pianisten.
In een soort restaurant dat het voorportaal van de concertzaal vormt, schuif ik aan aan een rieten tafel waaraan al twee oudere dames hebben plaatsgenomen die de lippenstift niet hebben geschuwd maar daar optimistisch en enthousiast gebruik van hebben gemaakt en die behangen zijn met dure sieraden en gekleed zijn in chique mantelpakjes. Hun opschik kan bezwaarlijk vervangen wat natuur en jeugd al sinds lange tijd niet meer leveren.
Even later treden in de concertzaal de pianisten aan, beiden wereldberoemd.
Zij nemen plaats aan de piano's en slaan zonder dralen of aarzelen de toetsen aan om nu meteen maar ernst te maken met de uitvoering en het publiek niet langer te doen wachten. Zij gaan welhaast te werk als chirurgen die fluks het mes zetten in lillende organen of als brandweermannen die vlot de spuit richten op percelen die in vuur en vlam staan.
Twee lieflijke meisjes, die het notenschrift goed kennen, slaan precies op het juiste moment de bladzijden van de partituren om.
Schumann bereikt meer dan een eeuw na zijn dood over het graf heen nog zijn publiek, Mozart en Gershwin zijn feilloos te herkennen aan hun muzikale taal, stijl en accent, maar onder de muziek, die toch het hele register van het menselijk gevoelsleven moet kunnen bespelen, zwijgt mijn hart; mijn innerlijk is door onbekende oorzaak een stoffig instrument geworden, sinds lang opgeborgen in een opslagplaats, dat nooit meer beroerd wordt en geen functie of doel meer bezit.
Mijn blikken dwalen over volmaakte aquarellen aan de wand, die pruimen en perziken uitbeelden en beschouwen een trosvormige kroonluchter die lampen gevangen houdt in een glazen omhulsel.
De pianisten zwoegen voort, de lieflijke meisjes slaan de bladzijden om, het publiek is gevangen in emotie en aandacht, tot de musici na afloop buigen als knipmessen en met een oprechte dan wel geveinsde uitdrukking van triomfantelijke en welwillende blijdschap op het gezicht bedanken en het publiek verheft zich en blijft applaudisseren als ultiem compliment aan de Kunst.

Schrijver: I. Broeckx, 09-12-2012



Geplaatst in de categorie: kunst

Deze inzending is 104 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Dorknoper
Datum:09-12-2012
Bericht:Op zich sfeervolle impressie. Met fantasie geschetst. Enigszins overdadige inzet van sfeerbeschrijving. En zeer ruim gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Allemaal niet verkeerd. Maar daardoor voor mij aan de wollige kant.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)