start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (132)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (39)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (168)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (31)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (98)
muziek (40)
natuur (91)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (134)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (60)
vrouwen (88)
welzijn (53)
wereld (34)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (148)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5177):

Poes

Ze kijkt naar het schaaltje met brokjes, op het blauwe dienblad met de geschilderde, tropische vissen.
Het staat op zijn vertrouwde plek op de vloer, tussen de afwasmachine en de prullenbak in de keuken.
Door het raam ziet ze de dikke, rode kater van de overbuurman nuffig snuffelend in hun tuin rondwandelen. Daar is die andere rooie ook. Ze heeft dezelfde kleur vacht, maar weegt een kilo of drie minder.
Zouden de poezen het weten? Zouden ze denken, hoe is het met ons zwartharig maatje?
Of: Ha, hier valt wat te halen. Als een stelletje plunderaars, na een ramp.
Ze ziet ze loeren naar het kattenluik.

Tussen al het speelgoed van hun zoon valt haar oog op het groene balletje met het belletje.
In een van zijn jeugdige buien kon Poes Mickey zichzelf helemaal gek maken met dat balletje. Ze had hem al maanden niet in zo’n bui gezien…
Ze hebben het fijn gehad met hem, al die jaren. Het was een goeierd die zich graag liet aaien.
Vooral T. die hem ruim veertien jaar als huisgenoot heeft gehad, kon een potje bij hem breken. Samen hebben ze meer tijd doorgebracht, dan wij met elkaar, denkt ze.

Het was opvallend hoe Poes zich steeds meer begon te gedragen als een kieskeurige klant in een restaurant.
Op het laatst trokken ze drie keer per dag een zakje eten voor hem open. Elke keer met een ander smaakje en van een ander merk.

Hij jaagde haar af en toe in de gordijnen met zijn veeleisende gedrag. Laatst had ze hem een preek gegeven voor zijn onmogelijke gebedel.
Ze denkt er met een mengeling van spijt en schaamte aan terug.
Hoe vaak had hij de tuinslippers van T. niet ondergekotst het laatste half jaar. Bijna iedere dag en soms nog vaker.
Ze was hier aan gewend geraakt. Ze hield de slippers onder de kraan en legde ze daarna in de zon te drogen.

De geluiden van zijn misselijkheid klonken steeds grimmiger. Zijn dunne nekje rekte zich uit, zijn lijf schokte reflexmatig om zijn eten er uit te gooien.
Ze vonden het een hartverscheurend gezicht.
Maarten keek vooral belangstellend toe. Poes is een beetje ziek, constateerde hij.
Na een aai of troostend woord pakte zij of T. de fles glassex en de keukenrol.

Toen hij niet meer in staat was om sierlijk op de vensterbank te springen en zich te nestelen op zijn rode kleed, drong het pas echt tot haar door.

Zacht hadden ze hem over zijn neusje geaaid.
Het rode kleed lag inmiddels op de grond. Mickey kwam er nauwelijks nog vanaf.

Hij had al vijf dagen zijn eten niet aangeraakt.
Toen was T. met ferme stappen naar boven gelopen om terug te komen met de geruite poezenreistas. Hij had een afspraak gemaakt met de dierenarts en kon direct langskomen.
‘Oma', had zoon verrukt geroepen. Het schotse ruitje van de tas lijkt als twee druppels water op de jas van oma.
Behoedzaam had T. het magere hoopje Poes opgepakt. Even later liep hij naar buiten, aan zijn rechterhand de poezentas. Samen met Maarten stond ze voor het raam. Die had enthousiast gezwaaid. De ernst op het gezicht van T. deed haar slikken.

Ruim een uur later hoorde ze de sleutel in het slot: T. was terug. Hij zette de tas neer in de gang onder de kapstok. Leeg. Zonder iets te zeggen, was hij langzaam de trap opgelopen.

(i.m. augustus 2010)

Schrijver: Mohair
Inzender: monique louis, 06-02-2014


louismonique4atgmail.com


Geplaatst in de categorie: afscheid

Deze inzending is 189 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)