start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4522):

De vrolijke begrafenisondernemer

Jan Doos was een echte kraai.Hij zag eruit als de dood zelf met annorexia. Het is al meer dan een halve eeuw geleden. Ik werkte als handzetter bij een kleine drukkerij. Jan woonde samen met zijn broer en zus. Geen partner voor deze drie. Het was een te vreemd stel, maar met elkaar konden ze het uitstekend vinden. De broer van Jan assisteerde bij de zaken. Hun zuster deed het huishouden.
In die tijd was je niet in naam katholiek,maar fanatiek. Als Jan binnen kwam, de hoge hoed enigszins scheef, schrok ik me meestal een ongeluk. Het was vrijwel altijd een uur voor we gingen sluiten en die katholieke gezinnen hadden allemaal nog veel nakomelingen, wier namen allemaal op de kaart moesten als ze niet in onze stad woonden moest vermeld worden waar dan wel. Een vreselijke klus. De rouwcirculaires moesten altijd dezelfde dag nog geleverd worden. Ik moest dus over werken. Die lijkenpikker ging natuurlijk alleen naar mijn baas. Dan was hij er zeker van dat er katholiek gedrukt werd.
Ondanks zijn griezelige voorkomen had de man een goed hart. Sommige lijken wekten zijn droefheid. Vooral als hij een kind had weggebracht.
Zijn hoed stond dan wat schever en regelmatig nam hij een slok uit een flesje huppelwater dat hij in zijn binnenzak meedroeg.
Dan begon hij moppen te tappen. Volgens mij kwamen de meeste bij Max Tailleur vandaan. Vreemd! Alle leveranciers moesten katholiek zijn, maar de man van de moppen mocht best joods zijn, omdat hij ze voor niets kon pikken.
Zo vertelde Jan Dat Saar aan Moos vroeg wat doe je als de Rode zee wegblijft? Moos antwoordde meteen dan ben ik ook weg. Hoewel de Joden, volgens Jan, Jezus lieten kruisigen, kon er nog wel een joodse mop verteld worden. Sam ziet zijn vader uit een bordeel komen. Hij schrikt en stamelt maar vader... Pa antwoordt meteen, jongen denk eens aan je arme moeder, ze zwoegt en ploetert de hele dag voor ons. Denk je dat ik die stakker voor die paar rot centen wakker maak?
Jan kon zo lang door gaan. Totdat hij er ineens genoeg van kreeg. Hij pinkte dan een traan weg en zei dat hij een rot vak had. Al die doden en vooral de kinderen, hij was er eigenlijk te teerhartig voor. Zijn rekeningen bleven echter hoog en zijn drukwerk was altijd zeer arbeidsintensief, alleen de dankbetuigingen vielen mee. Bidprentjes waren vreselijk om te zetten. Met de kleinste lettertjes was ik vaak twee uur bezig om de voortreffelijke eigenschappen en goedertierenheid van de ontslapene zodanig te zetten dat het op de achterkant van een vroom prentje paste.
Jan vond alles best. De prijs van het drukken verdubbelde hij en zo werd hij rijk.
Op hem was echt het gezegde van toepassing; De een zijn dood is de ander zijn brood. Niet alleen brood maar dik belegd met pekelvlees en en lever. Echt joods, maar dat wist Jan niet. Het smaakte te goed. Op vrijdag de duurste vis want katholieken aten op die dag geen vlees.
Toen hij iemand moest begraven die voor de trein was gesprongen weigerde Jan, Hij begroef alleen mensen die in gewijde aarde begraven mochten worden. Zo'n zondige zelfmoordenaar moest elders onder de grond.
Zelf zoop hij zich dood, maar zo werd dat niet gezien. Gewijde aarde en veel Heilige Missen waren zijn deel.

Schrijver: Eelt, 26-04-2012


a.renselaaratsimpc.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: overlijden

Deze inzending is 181 keer bekeken

2/5 sterren met 4 stemmen.



Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:Eva
Datum:19-05-2012
Bericht:@albé,
flauwekul staat er toch bij: A.Renselaar!
Gewoon even Google, maar denk dat dat geheel niet nodig is al lang bekend, toch?

Naam:albé
Datum:30-04-2012
Bericht:Bravo,weer een ouderwets "Eeltje" erg fijn en leuk te lezen.
Verheug mij op de volgende ....ben benieuwd wie nou toch Eelt is !

Naam:An
Datum:27-04-2012
Email:an.terlouwatcasema.nl
Bericht:Zeer graag gelezen!

Naam:Fanny
Datum:27-04-2012
Bericht:Eelt het is weer een mooi verhaal maar ik heb genoten van je boek 'Als ik me ophang breekt het touw.'
Schiet op met dat tweede. Zoek een andere uitgever die wel promoten kan. Dan kun je de vrijgekomen tijd besteden aan je nieuwe boek
'Meer verleden dan toekomst.'


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)