start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5010):

Een rondrit door een spookstad

Ik ben uitgenodigd voor een uitstapje in het gezelschap van de trouwe en (edel)moedige vrijwilligers die "de handschoen opgepakt hebben" en in hospices, ziekenhuizen en aanleunwoningen de hand van stervenden vasthouden en die een baken zijn voor velen in nacht en ontij van de eenzaamheid en vertwijfeling.

Op een granieten bank wacht ik met twee dames tot de bus zal arriveren die ons zal voeren door oude en nieuwe gedeelten van mijn geboortestad, die het decor vormden voor mijn vroegere en latere levensjaren, en, eenmaal in de bus, kijk ik schijnbaar star en stuurs door het linkerraampje, in feite om mijn tranen te verbergen voor de elegante jongedame naast mij, die stilzwijgend en verlegen speelt met lokken van haar lange, donkerblonde haar.
We passeren de straten van mijn jeugd en ik zie dat een kale, langgerekte zandvlakte resteert van de straat waar mevrouw B., de vriendin van mijn moeder, woonde en waar ik knikkerde met een jeugdvriendje in de gang van het witte, nu voorgoed verdwenen huisje.
De bus vervoert ons langs huizen, scholen, kerken, cafés en wat dies meer zij. Hier voltrekt zich het wel en wee van mijn stad- en tijdgenoten, hier wordt het leven begroet en men neemt er afscheid van, hier wordt gefeest, gevrijd en getreurd.

Overal, in de bermen, bloeien narcissen en overal staan bloesembomen die met elkaar wedijveren in pracht en schoonheid, in roze of witte tooi en de naambordjes met de straatnamen passeren aan onze ogen; Ringbaan Oost, Spoorlaan, Hart van Brabantlaan, Delmerweg, Warandelaan en tenslotte wijst onze gids, die als merkwaardig stopwoord het woord "uiteindelijk" heeft uitverkoren en er iedere zin die hij uitspreekt mee lardeert ons erop dat we in "De Reeshof" zijn aangekomen, het trotse ontwerp van ambtenaren en architecten; een voorstad en in mijn ogen een spookstad. Het verkeer en de voetgangers, spelende kinderen, cafés en winkels, die het geheel zozeer zouden verlevendigen, ontbreken geheel. "Dat is ook verklaarbaar", zo vertelt onze gids; "de echtparen werken beiden om de "pracht en praal" te kunnen bekostigen.
En zo rijgen de levenloze straten met de eenvormige huizen zich, schijnbaar eindeloos, aaneen en in een uithoek, merkwaardig geïsoleerd, bevindt zich het "Station Reeshof", te midden van een kale vlakte; de trots en de apotheose van de stedenbouwkundige plannen van de negentiger jaren. De gehele wijk op zo enthousiaste wijze gepland en ontworpen maar is uitgegroeid tot een kale, koude doolhof van gelijkvormige straten, zonder sfeer, zonder leven.

De terugweg voert ons door de wijken 't Zand en Wandelbos; ouder, vertrouwder, meer vertrouwen wekkend en groener en mijn reis eindigt als ik mijn woning zie opdoemen en ik uit mag stappen.

Schrijver: I. Broeckx, 14-09-2013



Geplaatst in de categorie: woonoord

Deze inzending is 131 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)