start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4949):

Levenskunst

Elke dag lees ik kranten en kijk ik naar de journaals op de televisie. Een gevoel van angst bekruipt mij. Na de oorlog meegemaakt te hebben met de hongerwinter dacht ik dat alles beter zou worden. Het werd niet beter, weer oorlogen, het ijzeren gordijn, Korea, Vietnam, Koloniale oorlogen, Egypte enzovoort. Over mijn persoonlijk leven zal ik maar zwijgen, of niet helemaal.

Ik ben nu oud en niet gezond, maar toch wil ik genieten, dus heb ik mij voorgenomen mijzelf positieve vragen te stellen. Genieten met alles wat ik doe op elk moment. Voorheen had ik woorden met de buurman over zijn harde muziek, maar hij gaat er gewoon mee door. Nu denk ik, Kees trek je er niks van aan, zing gewoon keihard mee op zijn muziek. Het helpt, want ergernis is slecht voor je gezondheid. Ik zie vaak sombere gezichten in de winkels. Weet je wat ik doe, ik glimlach naar mensen die naar me kijken, vooral naar vrouwen. Vaak krijg ik een vriendelijk gezicht of een glimlach terug. Dat doet me goed.

Laatst was ik op een begraafplaats om de laatste eer te bewijzen aan een bekende. Ik liep mee aan het eind van de stoet. Het leek wel een reünie, zoveel bekenden zag ik. Er kwam zelfs een mij onbekende vrouw van mijn leeftijd naar me toe. Ze zei: ''Hé, ik ken jou.'' Verbaasd en met een glimlach keek ik haar aan en boog licht naar haar, en zei: ''Dag mevrouw, leuk dat u mij kent, maar ik herinner u mij niet.'' ''Nou ik wel hoor, je was vroeger een ondeugende jongen op de lagere school'', en ze noemde de naam van de school. Inderdaad zat ik op deze school, het was in de zesde klas. Ze noemde naar naam en toen wist ik het weer. Ze was mijn meisje. Tijdens de koffie heb ik met haar herinneringen opgehaald, heel leuk. Dus iemand treffen van heel vroeger kan heel positief zijn, maar ook negatief.

Ze vertelde, dat haar eerste man na zes jaar huwelijk haar opeens aanviel met een mes. Op haar gillen kwam de buurman boven haar te hulp. Deze man was sterk en groot en wist haar man te ontwapenen. Maar ze had toch een diepe wond in haar bovenarm. Iemand had een ambulance gebeld en kwam gelijk met de politie. Ze werd verbonden en moest toch mee naar het ziekenhuis, om gekalmeerd te worden. Haar man werd gearresteerd en stierf kort daarna. Hij bleek een tumor in zijn hoofd te hebben. Maar toen kwam het ergste, ze kreeg waanvoorstellingen. Ze zag elke nacht spoken en geesten in haar slaapkamer en zag duidelijk, dat die vergezeld werden door haar overleden man. Ze is toen behandeld door een psychiater, maar was nog steeds bang en vroeg mij of ik haar eens wilde bezoeken. Heb ik gedaan, maar toen ik haar vertelde gelukkig getrouwd te zijn, begon ze te huilen. Toen kwam de ontknoping. Haar man was opgesloten geweest in een concentratiekamp in Duitsland en wist die te overleven, maar werd ziek ik zijn hoofd.

Tijdens een visite bij haar werd mijn aandacht gewekt door een mooi schilderij. Het was een tafel met een wit tafelkleed. De tafel stond tegen een muur en er waren drie borden te zien. Een groot bord met blauwe figuurtjes stond schuin tegen de muur. Daarvoor lag een bord met vruchten, perziken en druiven. Op een ander bord lag een heel grote meloen. Prachtig geschilderd. Ze vertelde, dat haar broer dat had geschilderd van een stilleven van de beroemde schilder Monet. Ik heb er een hele tijd naar gekeken, zo mooi en bijna echt vond ik het.

Nu ik 82 ben heb ik mij voorgenomen niet zo te tobben, maar mijn levenskunst is nu zichzelf positieve vragen te stellen en te genieten van elk moment. Zeg ik nou wel, maar is dat wel mogelijk, want ik vraag mij af of God wel bestaat. Waarom laat hij al die ellende op de wereld toe? Waar ik bewondering voor heb is een gelovige buurman van mij, die zijn vrouw verloor aan kanker en de Lieve Heer gesmeekt heeft haar te genezen, maar ze is toch overleden. De bewondering van mij is, dat hij zijn geloof heeft behouden en elke zondag naar de kerk gaat. Ik vind dat flink.

Kees Niesse.

Schrijver: kees niesse, 29-07-2013


c.h.niesseatkpnplanet.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: verdriet

Deze inzending is 99 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)