Smoke on the Water
Ik werk al een tijdje aan een collectie van kleine gedichtjes over bekende popsongs. Soms is het een limerick maar vaak ook een Trijntje Fop (zo’n kort diergedicht waarmee Kees Stip ooit bekend werd). Afgelopen zaterdag zat ik te broeden op een vers over het nummer Smoke on the Water van de band Deep Purple. Eerst een goede clou bedenken, dacht ik. En na lang piekeren en ijsberen bedacht ik dat het moest eindigen met iemand die keek of hij water zag branden. Dan was de titel van het nummer in elk geval verwerkt. Wie die persoon zou zijn en hoe ik de naam Deep Purple in het vers zou kunnen verwerken wist ik nog niet en ik besloot even iets anders te gaan doen.
Op dat moment ging de telefoon. Het was René van Engelen van het radioprogramma ‘De Praatpaal’ die mij vroeg of ik in mijn wekelijkse column a.s. dinsdag iets kon schrijven binnen het thema epifanie, d.w.z. een plotselinge, verwarrende openbaring die zich onttrekt aan de ratio. Nou, ik vond het feit dat hij me dit vroeg een paar seconden nadat ik dacht aan iemand die water zag branden een epifanie op zich. Of op zijn minst een enorme toevalligheid. Ik begon meteen na te denken over het verschil tussen toeval en magie, of zo u wilt, openbaring. Al snel won mijn nuchterheid het van mijn geloof in het hogere. Natuurlijk, is het helemaal niet zo gek dat iemand mij belt over epifanie terwijl ik net denk aan iemand die water ziet branden. Als zo iets nou twee keer op een dag gebeurde, ja dan, was het wel magisch.
Later in de middag ging ik verder met mijn gedichtje. Ik googelde wat op de woorden ‘paars’ en ‘purper’ en kwam er achter dat er een ‘purperslak’ bestond. Nooit van gehoord maar dit was natuurlijk een prachtige hoofdpersoon voor mijn versje dat toen ook vrij snel klaar was.
’s Avonds om een uur of tien speelde ik, zoals wel vaker, even één spelletje op mijn De-Slimste-Mens-app en, o ironie, vraag 1 was: Welke kleurstof wordt er gewonnen uit de purperslak? Nu kostte het, ik geef het toe, een paar minuten langer voor ik met beide benen weer op de nuchtere grond stond en ik verklaarde dat doordat waarschijnlijk zelfs de grootste atheïst diep van binnen op zoek is naar bovenaardse krachten.
Een kwartiertje later bedacht ik: ach, weet je wat het is, het leven zelf heeft gewoon zoveel magie dat je het al druk genoeg hebt om die te koesteren.
Zie ook: https://www.peterdeliefde.com
Schrijver: Peter de Liefde, 15 januari 2026

Geef je reactie op deze inzending: