EN WAT DOE JIJ NU...?
Ik voel soms lichte paniek van die ene vraag die ogenschijnlijk volkomen onschuldig is:
"En wat doe jij nu?"
Vijf woorden. Meer niet.
Toch voelt het alsof iemand onverwachts een belastingcontrole aankondigt tijdens een verjaardag.
De vraag wordt meestal gesteld door mensen die je al jaren niet hebt gezien. Mensen die je vroeger nauwelijks kende, maar die plotseling een diepe interesse ontwikkelen in jouw maatschappelijke toegevoegde waarde.
Laatst nog.
Ik stond op een verjaardag. Zo'n verjaardag waar iedereen in een kring zit alsof er ieder moment een getuigenverhoor kan beginnen.
Er kwam een man naast me staan.
"Hé Kees! Lang niet gezien."
Dat klopte.
Na wat verplichte opmerkingen over het weer, mijn haar en het verstrijken van de tijd kwam hij ermee.
"En wat doe jij nu?"
Daar was hij.
De Nederlandse variant van een rectaal onderzoek.
Het merkwaardige is dat niemand ooit vraagt:
"Ben je gelukkig?"
Of:
"Heb je nog een leuke hond?"
Nee. We willen direct weten welke economische functie je vervult. Alsof je pas bestaat zodra je ergens een urenregistratie invult.
Mensen zijn ook zelden tevreden met een eenvoudig antwoord zoals:
"Ik schrijf."
"O ja? Maar wat doe je dan echt?"
Dat "echt" is veelzeggend.
Het suggereert dat schrijven ongeveer hetzelfde is als wolken verzamelen of professioneel naar eenden kijken.
Sommige mensen hebben hun antwoord inmiddels volledig geoptimaliseerd.
Die zeggen niet meer dat ze boekhouder zijn.
Nee. Ze "faciliteren financiële processen binnen een dynamische omgeving."
Of ze zijn "verbinder".
Dat hoor je tegenwoordig vaak.
Verbinder. Niemand weet wat het betekent. Ook de verbinder zelf niet.
Maar het klinkt alsof je dagelijks vrede sluit tussen vijandige stammen.
De gevaarlijkste mensen zijn degenen die onmiddellijk enthousiast over hun werk beginnen te vertellen.
Voor je het weet luister je twintig minuten naar iemand die "impact gedreven verandermanagement" doet binnen een innovatieve stakeholderomgeving.
Dan verlang je bijna terug naar een eenvoudige loodgieter.
Die repareert tenminste iets.
Toen de man op de verjaardag voor de tweede keer vroeg wat ik nu precies deed, besloot ik eerlijk te zijn.
"Eigenlijk niet zoveel."
Hij keek me aan alsof ik zojuist had bekend dat ik een fietsenhok had afgebrand.
"Oh."
Daarna liep hij weg.
Op zoek naar iemand met een interessantere functieomschrijving.
Dus nam ik nog een chaotisch biologische bitterbal.
Voor het eerst die middag had ik het gevoel dat ik voldoende had gepresteerd.
gmail.com
verbinden
5
Geef je reactie op deze inzending: