start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (504)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (40)
eenzaamheid (16)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (29)
feest (21)
film (20)
filosofie (50)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (17)
geweld (23)
haiku (1)
heelal (8)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (26)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (14)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (35)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (45)
maatschappij (308)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (29)
moederdag (1)
moraal (46)
muziek (62)
natuur (33)
oorlog (51)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (11)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (266)
psychologie (30)
rampen (22)
reizen (57)
religie (33)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (104)
sterkte (12)
taal (54)
tijd (34)
toneel (10)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (27)
vrouwen (34)
welzijn (47)
wereld (34)
werk (44)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (35)

tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 1628):

De zin van een dubbele kin

Die haartjes in mijn oren die ik vroeger niet had en nu op tijd niet kan uittrekken met een pincet, zijn ze een buffer, een gordijn, om minder goed te horen zodat ik mij andermans leed niet meer hoef aan te trekken? Die opkomende rimpels rond mijn ogen als ik lach, is dat het begin van een olifantenhuid, het kunnen relativeren waar ik al zo lang op wacht?

De vragen die ik soms twee keer moet horen voor ik kan antwoorden. De zin die wegebt. Ik die zeg dat ik je graag hoor babbelen, maar je eigenlijk niet versta, dat ik je
gezelschap meer op prijs stel dan vroeger en er niet bij zeg dat het is omdat ik bang ben om alleen te vallen. Te vallen als ik alleen ben. Mijn botten, zijn ze zo broos geworden omdat scherven geluk brengen?

Die bruine vlekjes op mijn handen, waar dienen ze voor? Moet ik ze tellen, elke dag, tot tien, honderd, duizend, tot ik de tel kwijt ben, is dat mijn nieuwe bezigheid?

Die steken in mijn hart soms, mijn longen, die ademnood. Dat ik ’s nachts moet opstaan met een volle blaas en vroeger nooit. Mijn buik die daar maar wat hangt en vroeger strak was, een wasbord.

Dat ik steeds minder over vroeger weet, terwijl er almaar meer vroeger is en minder later. Dat ik meer moet opschrijven dan vroeger en dan de briefjes niet meer vind. Dat letters niet meer zijn dan zwarte vlekjes die dansen op een slappe koord. De blikken op oneindig waar ik zo bedreven in word.

De leuning die ik steviger vastgrijp, de trappen die ik nu één voor één neem. Het haar in mijn kam, waar moet dat eindigen?

Geen vrouw die ooit nog aan mijn voeten ligt. De vlekjes, de haartjes op plaatsen waar ze niet horen. Dat alleen al. Wat is dan nog de zin van een dubbele kin?

Schrijver: Johan De Smet, 30-09-2012



Geplaatst in de categorie: lichaam

Deze inzending is 337 keer bekeken

5/5 sterren met 32 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Monique Methorst
Datum:30-09-2012
Email:moi636atyahoo.com
Bericht:Weer een topper!

Naam:Irene
Datum:30-09-2012
Bericht:Magnifiek stuk!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)