Femke Kok
Stel, je rijdt op de Olympische Spelen, op de 1000 meter schaatsen je beste race ooit waarin je werkelijk alles goed doet met een eindtijd waarvan alle kenners zeggen dat het onmogelijk is voor degenen die nog moeten om nog sneller te rijden. En dan in de allerlaatste rit blijkt op de meet dat er iemand twee tiende van een seconde sneller is. Hoe reageer je dan?
Ik kan me herinneren hoe schaatser Leo Visser, toen bleek dat een concurrent het Olympisch goud voor hem wegkaapte, schijnbaar hartgrondig vloekte waarbij hij stampvoette en met een schaatsbeschermer op het ijs sloeg. Bart Veldkamp, sowieso een schaatser die zijn emoties nogal eens de vrije loop gaf op de camera, smeet in een vergelijkbare situatie ooit werkelijk met zijn schaatsen.
En wat deed Femke? Ze was tijdens de rit van Jutta Leerdam meermaals close-up in beeld en je zag in haar reebruine onschuldige ogen wel enige spanning. Op het moment dat ze verloren bleek te hebben sloeg ze één of twee seconden die ogen licht teleurgesteld neer waarop ze meteen weer naar de winnares keek en begon te klappen. Klappen. Gewoon netjes klappen. Het zag er niet alleen gemeend uit, nee, het was gemeend. Ik vind het onvoorstelbaar, zoveel beheersing.
Zou Femke ooit boos zijn? Ik hoop van wel. Ik hoop dat ze een vriendin heeft die ze ’s avonds laat belt en dan zegt: “Ik heb fucking verloren van die instagramtrut met haar witte fucking sport-bh die ze zo nodig meteen na de race aan de wereld moet tonen en haar wapperende blonde Andrelon-haren en uitgelopen mascara waardoor ze hoopt dat ze voor de rest van haar leven de kost kan verdienen door marketing voor de waterproof mascara van een cosmeticalijn te doen.” Eerlijk gezegd denk ik dat ze dat niet doet. Nee hoor, ze belt haar moeder en troost die met de woorden: “Nou, ja ma, huil nou maar niet, je moet maar denken ze heeft haar best gedaan, a.s. zondag is de 500 meter en dan heeft ze ook weer een goede kans hoor, die dochter van je.”
Twee dingen heb ik gisteren geleerd van Femke. Ten eerste mijn cliché-vrouwbeeld dat vrouwen altijd jaloers op elkaars uiterlijk zijn klopt niet. Ten tweede: soms is het mooier om naar de verliezer te kijken dan naar de winnaar. Zondag ben ik voor Femke.
Zie ook: https://www.peterdeliefde.com
Schrijver: Peter de Liefde, 11 februari 2026
Geplaatst in de categorie: actualiteit

Geef je reactie op deze inzending: