Het kon beter
Thijs Broer en Peter Kee hebben een boekje geschreven met de volstrekt niet originele totel ‘Het kon minder’. Wie over Remkes schrijft, en daar gaat het boekje over, komt automatisch bij Groningse uitdruk-king uit. Remkes zoekt nooit originaliteit, maar oplossingen. Om die oplossingen te bereiken zoekt hij machtsposities en als je hem vraagt wat zijn idealen zijn, zul je wel terecht komen bij de VVD, maar dan meer de VVD van het oude stempel: liberalisme, een beperkte marktvrijheid en vooral een pragmatische VVD. Niet de VVD die wil voorkomen dat de Groningers worden geholpen om de eigen Haagse posities en begroting vast te houden, maar een VVD voor de mensen. Een linkse VVD, desnoods, hoewel hij zelf nooit iets met links had.
Hij werd immers politiek actief in een PvdA-stad waar hij moest opboksen tegen de gesettelde macht van de sociaaldemocraten. Zo ontwikkelde hij zich als slimme politicus die op de zijkant van het politieke toneel veel bereikte, maar pas in het centrum terecht kwam toen zijn partijgenoten, die oplossingen zoch-ten om de macht te veroveren en te behouden, in de problemen kwamen. Die partijgenoten slaagden er niet in om problemen op te lossen. Het waren de stagnerende kabinetten Rutte die de rokende en bor-reldrinkende VVD-er om hulp smeekten.
En die hij op tal van plaatsen leverde. Hij promoveerde de JOVD van een klapmachine in een jongerenor-ganisatie die een afwijkend standpunt kon innemen. Als voorzitter van de afdeling Zuidlaren zette hij het landelijk bestuur in hun hemd, doen die het bestuur van de JOVD Zuidlaren op het matje wilde roepen, omdat de JOVD Zuidlaren een ‘verkeerde’ mening had over het standpunt van de Verenigde Naties ten aanzien van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever door Israël. De student Johan Remkes besloot na een korte uiteenzetting van het bestuur de vergadering van de JOVD-Zuidlaren in een andere ruimte voort te zetten. Uiteraard had het standpunt van de JOVD Zuidlaren weinig impact op de standpunten van de VVD, maar Remkes had wel zijn onafhankelijkheid bevochten en zou dat blijven doen. Zijn hele carrière lang. En zo kon hij problemen oplossen in de provinciale besturen van Noord-Holland en Limburg en voorstellen doen om het stikstofprobleem op te lossen of de aardbevingsproblematiek in Groningen. Den Haag heeft al zijn oplossingen van tafel geveegd, maar dat neemt niet weg dat mensen met zijn bestuurs-stijl de redding van het land hadden kunnen zijn. Maar in politiek Nederland draait het om schreeuwen en reclame, om machtsvorming. Niet om oplossingen.
Dus eigenlijk is het een treurig boek. Johan Remkes is één van de premiers die Nederland had moeten krijgen, naast Frans Timmermans. Misschien komt er weer zo iemand langs en misschien krijgt die dan een kans.
Maar wat was Remkes belangrijkste wapen? Integriteit. Hij was altijd eerlijk. Onafhankelijk. Hij luisterde naar iedereen, gaf iedereen de ruimte, en nam besluiten die mensen accepteerden omdat hij zijn dilem-ma’s op tafel legden. Het publiek kon zien dat Remkes hen serieus had genomen.
Precies wat we nodig hebben.
Geen referendum. Geen veranderingen in het kiesstelsel. Geen nieuwe partij. Gewoon, simpel, eenvoudig eerlijk politiek handwerk.
De titel van het boek is, het kon minder. Maar 'Het kon beter' was een betere titel geweest.
home.nl
Biografie van deze schrijver
vvd
12
Geef je reactie op deze inzending: