Sebastiaan en ik zaten aan de bar en dronken een biertje. Anita zou straks komen. Hij keek mismoedig het lokaal rond. Overal was werk in uitvoering ter voorbereiding op het geslachtsverkeer. ‘Dat lijkt nou wel heel wat’, zei hij, ‘maar als paaltje bij puntje komt draait het toch weer uit op penetratieve masturbatie.’ Sebastiaan wijdde zich aan geneeskunde…

Zachtjes vlij ik me tegen je aan, we zijn nu nog enkel twee naakte lijven. Behoedzaam raak jij me aan, met direct een siddering als gevolg. De warmte verplaatst zich door mijn lijf en ik voel ook jou verstrakken. Sterke zachte vingers vinden geroutineerd hun plek, kussen die kippenvel brengen. Een verlangen meer te voelen is nu al daar. Je hand…

Ik heb ooit een vriendinnetje gehad en die relatie duurde ongeveer drie jaren. Op een bepaald ogenblik, zeg nadat wij anderhalf jaren bij elkaar waren, vroeg dit vriendinnetje waarom ik nooit in Het Leger ben geweest. Dat vond ik toen een beetje een rare vraag. Immers, de reden om níet in het leger te willen lijkt mij voor de hand liggen, ik hoef…

‘Kom, we gaan even naar Opa.’ Anita had het beheer over mijn dagelijks leven doeltreffend overgenomen. De Harley ronkte sonoor. We reden naar de rand van de stad. Ze stopte bij een poort, waarboven een bord hing. “Piet Kroes. In lompen en oude metalen.” Anita glimlachte. ‘Opa was vroeger lorrenboer. Toen mijn oma dood was wilde hij niet verhuizen…

De jonge Soedanees David, staat in 1978 ‘s avonds naast mij aan de bar in café Hoppe op het Spui. Hij is op studiereis door Europa en draagt een duur Italiaans maatpak om niet als gelukzoeker gezien te worden. Met als excuus dat hij me wil overhalen mijn komende vakantie in Soedan door te brengen, komen de verhalen over Soedan en de savanne los. Mijn…

Wie kent nog de Antwerpse stadskrant? DE NEUS. Ik heb er nog voor gewerkt. Rond die tijd moest ik mijn paske vernieuwen. Wie kent nog de dienst bevolking in de lange nieuwstraat, de rij loketten, achter ieder loket een prompte dame. Voor vooroorlogse typemachines. "En wat doet u nu voor werk?" vroeg die Dame. Even uit mijn lood geslagen…

Uit elk van de zes huiskamers komt je wel een of ander kerstliedje tegemoet, overal ruik je de gestoofde peertjeslucht. Prachtig versierde kerstbomen, zelfgemaakte stukjes her en der met niet van echt te onderscheiden ‘brandende’ waxinelichtjes. Voor degene die nog niet in de stemming was, zit er binnen vijf minuten tot beide oren in. Althans, dit schijnt…

‘Een reet als een kathedraal en tieten van hier tot Timboektoe.’ Aldus de aanbeveling van mijn vriend Sebastiaan, die zijn goede opvoeding en academische vorming probeert te maskeren door vermeend populair taalgebruik. Hij vergat nog haar lange helblonde haren, die tot aan voornoemde kathedraal reikten. Al met al niet het type, waarbij ik mijn klassieke…

Geen moment was ik in gevaar geweest. Althans dat is wat ik mijzelf steeds vertel. Natuurlijk had ik mijzelf prima kunnen redden. Ook al was de duisternis reeds ingevallen toen ik wild rondsprong op de onaardse klanken. Een stap mis en ik was weggegleden, verpletterd. Tot slijm vertrapt. Maar nee, ik zou nooit zijn misgestapt. Alle kanten werd ik opgeslingerd…

Het is om te stikken in de kamer, en niet alleen van de warmte. Er hangt een geladen sfeer die onmiddellijk bezit van mij neemt als ik binnen kom. Ik voel het onbehaaglijk prikken in mijn nek. Dit is niet van mij, herhaal ik steeds weer, als een mantra. Ik weet hoe belangrijk het is om bij mezelf te blijven, niet mee te gaan in spanningen van de anderen…

Ze staat op de kade. Haar lange, blonde haren wapperen wild in de wind. Omdat ze een dikke winterjas draagt heeft ze het niet koud. Toch rilt ze even. De boot met haar Cees aan boord is net vertrokken. Zal ze hem ooit weer zien? Nog steeds zwaait haar hand met een felgele baret, ook al weet ze dat de man voor wie het bedoeld is haar niet meer kan zien…

Als je het geluid dat een kerkuil maakt niet kent, klinkt het misschien onheilspellend in de nacht. Zelf ben ik opgegroeid op het platteland en gewend geraakt aan hun schreeuwen als ze overvliegen, of aan het luide sissen van de kuikens. Ieder jaar was er een nest jongen op de zolder van de deel. Omdat de diertjes op de rode lijst van bedreigde soorten…

“Verdomme, meiske, wat heb je nu alweer mee?” vroeg haar vader, lichtjes het hoofd schuddend, zich af. Hij zei het niet hardop. Hij wou haar diep en vermanend in de ogen kijken maar Brigitje gunde haar papa geen blik. Al haar aandacht ging naar haar samengehouden handjes waarin ze zorgvuldig een grote huisjesslak koesterde die ze onvrijwillig aangetrapt…

Volle drie dagen moet ik het nu zonder internetverbinding stellen, en dat valt niet mee. Met een onbestemd gevoel van onbehagen doorkruis ik het huis. Ik voel me even onthand als een boer zonder tractor of een voetbalfan zonder televisie. Het doet zeer, ik mis mijn vrienden. Ik zit vast, op non-communicado. Alleen al de wetenschap dat ik niemand kan…

Vandaag rond twaalf uur, want ik zat naar het nieuws op de televisie te kijken, gebeurde het. Mijn televisiescherm sprong op zwart. Even vreesde ik dat dit gebeurde omdat mijn televisie al vrij oud is, maar opgelucht kon ik even later constateren dat dat niet het geval was; ook mijn internet en telefoon deed het niet. De provider lag er uit, zo heet…

Wien Neêrlands bloed in d'aders vloeit,wiens hart voor die Zuiderzee gloeit. In het Subatlanticum, de laatste periode van het Holoceen, van 700 v. Chr. tot heden, liep de temperatuur verder op, waarbij de zeespiegel rees. De strandwallen in het westen ontpopten zich tot een fiere duinenrij en beschermden zo het achterliggende kustgebied. Totaal verschillend…

Een paar jaar geleden ban ik gaan survivallen. Alles was heel leuk totdat ik in het water viel. Eerst gingen we met zijn allen kanoën. Er zaten 3 mensen in een kano. Het was heel gezellig en we vielen bijna in het water. Daarna gingen we een stormbaan doen wat ook lachen was als er mensen in het water vielen, totdat je er zelf in viel, dan vind je…

Ik kan nooit ergens op tijd zijn. Of ik ben net te laat, of ik ben veel te vroeg. Die dag had ik voor de zoveelste keer de bus gemist. Dat werd een half uur blauwbekken en wachten op de volgende. Heen en weer lopen, wijdbeens staan en dan het ene been naar het andere toebrengen. Dat laatste deed onze natuurkundeleraar vaak voor de klas als hij ongeduldig…

Verliefd. Ik zit in de derde klas. Erik zit in de tweede klas. Erik is een kop kleiner dan ik. Erik kan goed op zijn handen staan. Ik kan goed op mijn handen staan met mijn benen tegen de muur. Het moeilijkst wat ik kan is een bruggetje maken. Er is een moment dat ik de enige ben die dit kan. Dit moment duurt een hele week. Ik loop over het…

Ooit in een zwak moment heb ik me een postcodeloterijlot aan laten smeren. Dat was in de tijd dat er een mevrouw tegen de loterij procedeerde omdat zij de honderdduizenden euro's was misgelopen die haar buren wel gekregen hadden, omdat die loten hadden gekocht en de mevrouw niet. Zij vond dat zoiets als psychische mishandeling. Ze kon haar buren,…