Zie je daar.. dat meisje ineengedoken in het gras? Ze huilde en de wolken deden met haar mee. Spelend met de grassprietjes en een spin bedenkt ze hoe het zou zijn als ze zich kon verschuilen in het groen. Ze volgt het spinnetje bij haar voet dat zich een weg door het gras baant. Een spin die door de meeste mensen eng gevonden wordt, maar eigenlijk…

Lieve dames en heren, ik stoor mij steeds vaker aan het obligate gedoe op deze site, politiek gezegd dichten jullie steeds netter, en daardoor komt de klad er in. Waarom schrijven in andermans/andermens verwachting, terwijl je eigenlijk wilt shockeren of hopeloos kwetsbaar zijn, reacties ontlokken door strofen van geluk en pijn. Deze site zou een uitdaging…

De stad nestelt zich rond zeven heuvels. Ergens in zijn holte zetelt de macht. De brede stroom kronkelt, weg van de gewijde bron, opborrelend uit een kleine vallei. Ze slijpt het dal met het geduld van de druppel die de steen uitholt. Ik vlucht voor de spits, een steile klim langs de trap die de flank bedwingt. Elke trede is een uitkijkpost voor…

Vandaag was ik weer eens te gast bij mijn psychiater. Als men aan een behandeling bij zo iemand begint is het de bedoeling dat men daar zijn hele leven mee door gaat. Genezing is nooit mogelijk maar een verdere groei van problemen zit er wel degelijk in. Hij wordt dus een beetje een tweede vaderfiguur die alles nog eens dunnetjes overdoet of nog wat…

mijn veranderlijke gedachten/ stellen zelfs mijn kaleidoskoop/ voor een raadsel/ ben ik dan toch / die ik niet ben ?/ julius dreyfsandt 2003 U zult dit wel tien keer moeten lezen om de wezenlijke betekenis van deze quote te kunnen begrijpen. Ik ben nu al aan de elfde keer toe en moet toegeven, hier heb ik iets bovennatuurlijks geschreven…

Afgelopen avond werd weer eens, ongegeneerd, de machine in stelling gebracht, zestig schoten per minuut, een maand aan inspiratie in een uurtje verkracht. Trots ben ik daarop, dat bepaalde mensen moeite doen om mij onderuit te halen met een onvoldoende, het streelt mijn ego. Ik wil alleen maar gelezen worden, zoals eenieder die aandacht nastreeft, mijn…

Ik heb een gave…… Ik heb de gave om de dingen nét even anders te zeggen dan ik bedoel. Het vervelende is: ik heb dat zelf niet zo goed in de gaten; ik merk het vooral aan de reacties van anderen. In mijn ogen volkomen onschuldige opmerkingen leiden soms tot enorme huilbuien bij mijn gesprekspartners (“ja maar zó bedoelde ik het niet…”). En als ik een…

Ik, en met mij negenennegentig percent van wie hier schrijven, beseffen maar al te goed dat we nooit het status ‘Schrijver’ zullen verwerven. Ik bedoel, we schrijven wel, plaatsen het ook nog eens op (verschillende) sites, maar daar houdt het dan ook héél vaak op! We weten het, maar het weerhoudt ons niet om te dromen dat wij ooit door een uitgever…

Het zou op een echtscheiding uitdraaien. Zoveel was zeker. Verenigd sleepten wij ons naar de rechtbank om onze trouwe belofte te verbreken. De rechter hield de hamer in een strakke greep. Ik herinner me nog scherp dat stuntelig moment voor het altaar. De ring knelde, de zenuwen waren meester over onze stem. Het wankele geluk was aan onze kant.…

mooie dame achter de bar, ik kan alles bij je kwijt, ik heb je zelfs vol op de mond gekust, afgelopen avond met weinig publiek zaten we samen kruk aan kruk elkaars gelijk te proeven, jij vond eindelijk geluk, lieve man, prachtig kind, mooie dame, ik dronk jouw drank zonder te snoeven, ik betaalde en jij rekende mij niet af, kuste je goedenacht en wel…

Het is zondag 4 september 15.45 uur. Zojuist heb ik bijna drie uur aaneen een dienst bijgewoond van de Afrikaanse rooms katholieke gemeenschap in Amsterdam. Geheel in het Engels, geen woord Nederlands. Ik kan u zeggen, een bijzondere ervaring. Behalve een assisterende blanke priester was ik de enige blanke. Hoe kwam ik er? De dag voor mijn verjaardag…

Men wil de Strategische reserves aanspreken! Wel, die van ons zijn al geruime tijd aangesproken en hun antwoord is vernietigend. Waar zij het dan over ‘brandstofreserves’ hebben, geldt dit in ons geval voor het felbegeerde spaarboekje! Het is enkel nog bruikbaar als vodje papier om het haardvuur mee aan te steken. Dan nog wordt het dit jaar een héél…

Het is vrijdagavond en ik sta in het café. Ik voel me er totaal niet thuis. De mensen lijken zo ver weg en zo anders. Zij zegt dat ze even naar de wc gaat en en tikt glimlachend op mijn hand als ze wegloopt. Steunend op de wankele tafel wacht ik op haar. Ik heb nog nooit zoiets gedaan en ik weet ook niet of ik het ga doen. "In 75 % van de culturen…

Ik wil zo graag iemand aan de kaak stellen, maar niemand weet waar iemand woont. Ik schrijf en reageer, maar iemand heeft zich op tijd achter regeltjes verschoond, en niemand weet waar en waarom iemand troont. Directe vraag, waar ben je bang voor, ik bedreig je niet, ik zing alleen af en toe een lied, snel of traag, daar ga ik geluidloos door.…

Ik keek even achterom en stak joviaal mijn hand op. Dag! Tot vanavond! Mijn vriend lachte naar me en gaf mij een knipoog. Met een blij gevoel rende ik snel naar mijn auto. Ik moest opschieten anders kwam ik nog te laat op mijn werk. Harder dan normaal reed ik de snelweg op. Ik werk bij een dierenkliniek. Het werk fascineert me. Als dierenassistente…

Vanavond zag ik op de toverlantaarn in het programma Shownieuws Hans van der Togt, de bijna in vergetelheid geraakte en jaren geleden zeer populaire presentator van het Rad van Fortuin. Hij woont nu alleen met zijn twee honden op een woonboot. Zijn vriend met wie hij 23 jaar had samengewoond is zes jaar geleden aan aids overleden en één van de honden…

‘Sorry mijnheer, heb je echt niets kleiner? Biljetten van honderd euro mogen wij niet langer aanvaarden. Ze zijn onbetrouwbaar geworden!’ ‘Ja maar, stamel ik nog. Ik kreeg dit briefje net in het Postkantoor als Pensioengeld uitbetaald! Die zijn toch wel te vertrouwen!’ Er is geen lievemoederen aan. Ik ben genoodzaakt mijn portefeuille te doorsnuffelen…

Schuin tegenover het ziekenhuis waar ik werkte, bevond zich mijn toevluchtsoord, studentencafé “Jean l’Hiver”. Aan ’t eind van iedere werkdag schoof ik er binnen om mijn opgezwollen voeten rust te gunnen en een koel glas wijn te drinken. Ik zat altijd wat achteraf aan een grote, ronde tafel, heerlijk helemaal voor mij alleen; bomvol was ’t er nooit…

Tussen mij en mijn jongste broer, totdat ik sterf, bevinden zich de jaren, maanden en dagen zich in het getal 11. Dagen, uren en minuten heb ik nog niet gemeten, misschien dat ik u daar later over laat weten. Poezenkind is weer zo geil als boter, mijn ex is te aanwezig en mijn jongste dochter Idolt rond, een derde versie komt eraan en zij mag meedoen…

Ik zie hem al aankomen. Truitje half aan. Eén schoen nog in zijn hand. Nog even een reflex: links, rechts en dan bonkt hij met zijn vuistjes op het raam. Ademloos. "Mag ik.....mag ik bij je spelen? Tot half zes?" Hij wacht mijn antwoord niet af, heeft al gezien dat het goed is. Smijt nu beide schoenen in de hal. "Geox, gaatjes in de zolen!".…