Uit
Soms zit je in je werk zo in de knoop, dat je er niet meer uit komt. Dat je ’s nachts er over nadenkt en over-dag alles wat je doet vergelijkt met die ene knoop. Je gaat fietsen en denkt aan het probleem. Je leest de krant en denkt dat het daar nog wel meevalt vergeleken met jouw probleem of, zoals bij de oorlog in Gaza, dat jij eigenlijk nauwelijks een probleem hebt.
Dan moet je eruit. Je gaat naar Daniël Loohuis (spreek uit Loohuus), de Drentse liedjesmaker, de Drentse bard. De grootste muzikant die ook nog in het Drents zingt. Hij is zo goed dat hij Carré in Amsterdam vol krijgt met zijn Drentse liedjes. Dus daar ging ik gisteravond heen. Even eruit.
En als je daar zit, wordt elk liedje in je hoofd gekoppeld aan dat ene probleem. Maar, en dat is dan wel mooi, elk volgend liedje een beetje minder. Loohuis is een goede zanger, een goede verteller, een aardige man die ooit zong dat je aardig moest zijn voor mensen die niet aardig zijn, want die hebben dat het meeste nodig, of neudig, zoals hij zingt.
Dat lied zong hij gisteren niet, maar dat hoeft ook niet. Het komt vanzelf terug in je hoofd. Wat Loohuis wel deed was zijn medemuzikanten, de licht- en geluidsmannen en het personeel van de Schouwburg in Groningen bedanken. De laatsten noemde hij niet bij naam, want het zijn er wel honderd, loog hij. Hij bedankte tot slot het publiek, want een theater is maar een gebouw. Het wordt pas mooi als er publiek komt.
Na de pauze dacht ik niet meer aan het probleem, maar luisterde ik. Mijn hand ging ritmisch over de rug van mijn vrouw. Mijn been bewoog mee. We hadden slechte plekken, maar dat maakte mij niet uit. Ik luisterde en luisterde naar de verhalen van reizen in de Verenigde Staten en Canada, en naar het lied over zijn hardwerkende moeder. Ze was zeventig. Als Loohuis naar Amerika ging en terug kwam, lag er altijd brood, melk en eieren voor hem klaar – en het huus was aan kant. Moeder had het helemaal opgeruimd.
Loohuis vond dat laatste niet kunnen. Zijn zeventigjarige moeder kon hij toch niet voor zich laten werken terwijl hij leuke reisjes maakte? Nee, dat kon niet. Hij vroeg haar dat niet meer te doen. Maar moeder reageerde met een liefdesverklaring. De mooiste liefdesverklaring die alleen moeders kunnen doen: ‘maar Daniel, neem mij dat toch niet af.’
Op dat moment kon je mij opdweilen. Ik was helemaal uit. Wie wil niet zo’n moeder? Mij moeder is negentig. Ik heb zo’n moeder.
home.nl
Biografie van deze schrijver
moeder
38
Geef je reactie op deze inzending: