start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (515)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (53)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (40)
eenzaamheid (16)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (29)
feest (21)
film (20)
filosofie (51)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (19)
geweld (23)
haiku (1)
heelal (8)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (11)
individu (26)
internet (19)
jaargetijden (26)
kerstmis (14)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (36)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (47)
maatschappij (310)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (29)
moederdag (1)
moraal (46)
muziek (63)
natuur (33)
oorlog (52)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (11)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (273)
psychologie (34)
rampen (22)
reizen (59)
religie (34)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (104)
sterkte (12)
taal (55)
tijd (34)
toneel (10)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (9)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (27)
vrouwen (34)
welzijn (50)
wereld (36)
werk (44)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (35)

categorie: individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 26):

Koan

Het werd weer eens tijd. Een ochtendje zitten bij Oshida in Nijmegen. Even naar die fijne plek tussen de bomen om gedachten te laten gaan. Vertragen op een meditatiebankje. Even helemaal niets.

Er blijkt een heel meditatieweekend op de rol te staan. Alleen de ochtend meedoen is mogelijk. Het programma is wel wat aangepast.

De zenlerares voor dit weekend is ingevlogen vanuit Groningen. Twee bekende gezichten van het centrum in haar kielzog. Ze brandt wat wierook, buigt zich iets vaker dan we hier normaal zien en slaat de gong. Tot zover weinig verschillen.

Ik voel me onrustig. Adem naar mijn buik maar mijn hartslag blijft wat hoog. Naast vertrouwde koppen zie ik nieuw bloed. Beter gezegd, doorgewinterd bloed. Aan hun kleding en uitstraling lees ik duizenden gezeten uren af. De man schuin tegenover me zit als een rotsblok.

Na de koffie verzamelt de lerares ons om zich heen zodat we haar goed kunnen verstaan. Ze laat stencils uitdelen.

'We gaan een koan bespreken'.

'Een koan is een soort raadsel. We zijn geneigd om dingen te willen begrijpen. Op sommige vragen komen antwoorden via andere lagen binnen. Met het hoofd niet te bevatten. Daar zijn de koans voor bedoeld'.

Langzaam leest ze voor.

'Je hangt met je tanden aan de tak van een boom. Onder de boom staat iemand. Wanneer je praat, val je naar beneden. Als je niet praat, zul je het niet volhouden en naar beneden vallen.
Wat doe je?'

We mogen het even op ons in laten werken en dan reageren.

Een man schreeuwt furieus: 'Hoe kom ik in die boom?'

Een vrouw zegt veel verdriet te hebben.

Ik deel dat ik wanhoop voel. Ongeloof dat degene beneden en ik het zover hebben laten komen. Dat ik ga proberen oogcontact te zoeken. Van daaruit te vertrouwen op een mooie oplossing. Mijn ogen prikken.

De Groningse legt uit dat de boom een metafoor is voor allerlei situaties waarin we ons manoeuvreren. Dat er niet één juist antwoord is.

'Sluit nu nog even allemaal jullie ogen en adem een aantal keren goed door'.

'Hoe is het nu?'

De man schreeuwt nog harder: 'Hoe kom ik in die boom?'

Vele belevenissen worden over de zenlerares heen gestrooid. Woorden als vertrouwen, loslaten, woede, onmacht en verdriet passeren de revue. Verlegen over mijn eigen ervaring durf ik ineens niet te delen. Ik schrijf het van me af, zeg ik tegen mezelf.

'Morgen bespreken we de persoon die onder de boom staat,' zegt de lerares.

'Dat ben je óók zelf' roept al iemand.

Thuis begin ik te tikken.

Ik hang aan de tak. Uit ervaring weet ik dat ik lang zal volhouden. Dat er een punt komt waarop de weerstand gaat zeuren. Samen te vatten in woorden als 'ik kan niet meer, ik wil niet meer, ik doe het niet meer'. Dat achter dit zeuren vrijheid gloort. Ik kijk naar degene beneden. Zie slechts een rug. Contact is hopeloos. En blijft uitzichtloos.

Als vanzelf laat ik de tak los. Vol overgave, in vertrouwen. Als een vallend blaadje dwarrel ik naar beneden. Tergend langzaam, van links naar rechts. Het voelt als een traag schommelen. Het blad is bruin. Ik ruik de herfst. Hoor zachtjes de wind. Ik blijf zweven in de lucht. Krijg de voor mij bekende lach van de Boeddha.

Ik ben vrij.


Zie ook: http://www.reneturk.nl

Schrijver: René Turk, 24-07-2018


Deze inzending is 170 keer bekeken

3/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)