start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (534)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (53)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (39)
eenzaamheid (16)
emoties (38)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (30)
feest (23)
film (20)
filosofie (50)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (41)
geschiedenis (21)
geweld (24)
haiku (1)
heelal (9)
hobby (7)
humor (39)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (26)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (17)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (36)
liefde (30)
lightverse (1)
literatuur (47)
maatschappij (318)
mannen (12)
milieu (36)
misdaad (30)
moederdag (1)
moraal (47)
muziek (63)
natuur (34)
oorlog (53)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (12)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (270)
psychologie (32)
rampen (22)
reizen (56)
religie (36)
schilderkunst (6)
school (31)
sinterklaas (13)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (104)
sterkte (12)
taal (53)
tijd (33)
toneel (11)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (4)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (25)
vriendschap (12)
vrijheid (29)
vrouwen (34)
welzijn (48)
wereld (34)
werk (46)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (34)

categorie: individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 26):

Merel

Remy en Bernyke bellen aan bij mijn lief. Ik doe open. In een impuls schiet ik foto's, niet wetende dat deze plaatjes goed van pas zullen gaan komen voor te maken surprises een paar weken later. Ik kijk naar twee mooie mensen op de deurmat. Ken ze nog maar net.

Een eerder middagje Triviant in Rheden eindigde in een stripact op Joe Cocker's 'You can leave your hat on' met slechts een handschoen om de kleine man. Vandaag is het plan Party en Co te gaan doen. Het zoemt in mijn hoofd wat er nu zal ontstaan.

We praten en praten. Smeren Turks brood. Is het de herfst dat we alle vier zo vertraagd zijn? Het spel staat geduldig te wachten.

Ik vertel dat ik werk aan de band met Merel, de kat van mijn lief. Dat ik opgevoed ben katten te haten, mijn vader een vogel had, zijn zus een kat en dat die kat zijn vogel te grazen nam. Dat hij die kat een rotschop verkocht, knip ik eruit. 'Katten zijn kutbeesten' werd in mijn karakter gebrand. Ik verklaar dat ik laatst zo geraakt was, dat ik poezenpootjes voelde lopen toen we onder het dekbed lagen.

'We kunnen toch een opstelling doen?' zegt Bernyke.

Ik kan mijn lachen haast niet inhouden. Ze kijkt bloedserieus.

Ik leg een steen voor mezelf en een steen voor Merel op een kleedje.

'De afstand tussen de stenen is vast tekenend' grap ik.

Bernyke wijst op de stenen onze neuzen aan. Ik mag de stenen verleggen.

Ik richt de neus op mijn steen richting de steen van Merel. De neus op de steen van Merel wijst de andere kant op.

'Ik wil contact' verduidelijk ik.

Ze vraagt me op de plek van de steen van Merel te gaan staan en te zeggen wat ik voel.

Ik sluit kort mijn ogen. Vrijwel meteen komt in me op:

'Wat moet je van me?'

Het is hilarisch, confronterend, duidelijk, verwarrend en overzichtelijk tegelijk.

Met Sinterklaas pak ik kattenpoëzie en een pluche kat uit. Ik kijk nu al uit naar de volgende ontmoeting.


Zie ook: http://www.reneturk.nl

Schrijver: René Turk, 18-12-2018


Deze inzending is 202 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)