5 mei
Dit weekend las ik in de Volkskrant een sterk essay van cabaretier-filosoof Tim Fransen over het spanningsveld tussen individuele vrijheid en democratie. Het begon met een anekdote waarin hij vertelt hoe hij ooit voor het eerst werd geconfronteerd met het fenomeen van automobilisten die naar elkaar met hun lichten knipperen om te seinen dat er in de directe omgeving op snelheid wordt gecontroleerd. Hij was licht verbijsterd door de paradox die hierin schuilt omdat diezelfde mensen democratisch ooit hadden besloten een maximumsnelheid in te stellen en daarop te controleren.
Bij het lezen herinnerde ik me meteen een voorval waarbij mijn vrouw en ik werden aangehouden door de Franse gendarmerie omdat we te hard reden. Het was nog ver buiten de zichtbaar bebouwde kom maar, net voor de bocht die we namen, had ik inderdaad een bord met 50 genegeerd. Een fikse boete was het gevolg.
Mijn vrouw protesteerde hevig en kwam met allerlei argumenten waarom het niet eerlijk was. Ik reageerde nogal gelaten want dat bord met de maximumsnelheid stond er nou eenmaal. Hoewel er in de verre omtrek hooguit drie boerderijen te zien waren en hoewel ik ook een bepaalde woede omhoog voelde komen vind ik dat ik dan niet moet zeuren. Een maximumsnelheid is er niet voor niks.
Anderzijds begreep ik haar boosheid natuurlijk. Die agenten stonden sneaky strategisch, net om de hoek opgesteld zodat je niet op het laatste moment je snelheid terugbracht om de boete te vermijden. Dat geeft je het gevoel dat de betreffende gendarmes je erin luizen om aan hun bekeuringenquotum te voldoen.
Eerlijk gezegd was mijn gelatenheid ook een gevolg van praktische luiheid. Ik ging er vanuit dat protesteren toch niet hielp. Als je de reacties van mijn vrouw en mij beschouwt als hoe je als persoon kunt reageren op de gevolgen van een democratisch genomen besluit door de samenleving waarvan je deel uitmaakt dan reageren we eigenlijk beiden niet goed. Ideaal gesproken zouden we, als dit voorval in Nederland plaatsvond, het midden opzoeken tussen boosheid en gelatenheid namelijk de boete zonder morren betalen maar vervolgens steun in de politiek zoeken voor een wetsvoorstel waardoor het bekeuringenquotum bij de politie niet meer bestaat. Dat is nogal een gedoe en een lange weg, hoor ik u denken. Dat is ook zo maar het is precies deze vrijheid die we hebben om onze wetten te verbeteren die ons onderscheidt van nazi-Duitsland. Laten we alsjeblieft de moeite blijven nemen om dat onderscheid in stand te houden.
gmail.com
5 mei
8
Geef je reactie op deze inzending: