Pindakaas

Vorige week is Wim T. Schippers overleden. Op de middelbare school werd hij in het lesboek van Nederlandse literatuur genoemd als vertegenwoordiger van de Fluxus-beweging. Een internationale avant-garde kunststroming uit de vroege jaren 60: Een mix van beeldende kunst, muziek, theater en literatuur die zich kenmerkte door accent op de actie op het moment zelf, een afkeer van de elitaire kunstwereld en het gebruik van objecten uit het dagelijks leven. Als voorbeeld werd gegeven een ‘event’ waarbij door kunstenaars als Schippers ter plekke lege flessen met de mond werden vol geblazen met lucht en vervolgens verkocht als kunst.

Ik kon er toentertijd niks mee. Ik was zeer geïnteresseerd geraakt in literatuur en als idealistische jongeling nam ik die zeer serieus en vermoedde ik dat de literatuur en kunst veel vragen over het leven zouden beantwoorden en dat ook moesten! Die flessen met lucht deden dat natuurlijk niet, vond ik toen. Ik stond wel open voor absurdistische literatuur. Ik zag in die tijd een uitvoering van het toneelstuk De Kale Zangeres van de absurdistische schrijver Ionesco en herkende in de dialogen de absolute zinloosheid van gesprekken die ik vaak om me heen hoorde maar na een minuut of twintig was ik daar wel klaar mee. Ik vermoed dat ik dus wel gevoel had voor de absurditeit en beperktheid van de taal maar nog niet voor de absurditeit van het leven zelf.

Inmiddels ervaar ik die absurditeit al jaren en vind ik al lang niet meer dat literatuur en kunst mij antwoorden moeten geven. Ik ben nu bijna zo ver dat ik van een, al dan niet abstract, kunstwerk kan genieten zonder er betekenis aan te (kunnen) geven. Je kunt dus blijkbaar ergens van genieten zonder dat het ergens over gaat. Wel hecht ik eraan dat een kunstwerk origineel is.

Schippers’ bekende conceptuele kunstwerk uit 1969 De Pindakaasvloer is dat natuurlijk in optima forma. Het betreft een vloersculptuur die bestaat uit een soort lijst waarbinnen een bepaalde hoeveelheid pindakaas egaal is uitgesmeerd. Ik wou dat ik hem zou kunnen gaan bekijken in Booymans zonder enige voorkennis. Ik weet zeker dat ik er dan verschrikkelijk om had moeten lachen. Als ik nu ga kijken heb ik helaas bij voorbaat al allerlei betekenis aan dat ding gegeven.

Het is best moeilijk om de absurditeit van het leven en dus de kunst volledig te accepteren maar het helpt wel als je er zoals, Schippers, van kan genieten door er, bijvoorbeeld, verschrikkelijk om te lachen.

Zie ook: https://www.peterdeliefde.com

Schrijver: Peter de Liefde, 17 juni 2026

peter.deliefdegmail.com

wim schippers pindakaasvloer absurditeit

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 82