start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (521)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (52)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (39)
eenzaamheid (16)
emoties (37)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (29)
feest (23)
film (20)
filosofie (50)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (41)
geschiedenis (20)
geweld (23)
haiku (1)
heelal (9)
hobby (7)
humor (39)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (26)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (17)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (36)
liefde (29)
lightverse (1)
literatuur (46)
maatschappij (314)
mannen (12)
milieu (35)
misdaad (30)
moederdag (1)
moraal (47)
muziek (63)
natuur (34)
oorlog (51)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (11)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (269)
psychologie (31)
rampen (22)
reizen (56)
religie (33)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (13)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (103)
sterkte (12)
taal (53)
tijd (33)
toneel (10)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (4)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (25)
vriendschap (12)
vrijheid (27)
vrouwen (34)
welzijn (48)
wereld (34)
werk (46)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (34)

tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 3156):

Contrastmomenten, deel 1

“De wereld is een spiegel.” Als je die zin in het Nederlands of Engels googelt, kom je uit op een verzameling sites en blogs die elk op eigen wijze uitlegt hoe dat precies zit. En dat is wel handig. Ik weet namelijk nog goed dat toen ik die gedachte dat de wereld de inhoud van je geest spiegelt voor het eerst tegenkwam, ik heel hard dacht: Hoezo een spiegel? Keiharde, feitelijke werkelijkheid, die wereld. Maar het intrigeerde wel, die uitspraak.

Voor dit stukje heb ik de feitelijke, keiharde wereldse werkelijkheid even gelaten voor wat het is. Ik treed buiten het veld van het rechtlijnige, rationele denken en betreed het veld van intuïtie en aanvoelen. Het is een beetje zoals de wandeling die ik vanmorgen maakte met de hond. Ik stapte van de weg af om een rondje door de wei te lopen. Het was drassig en ik moest op mijn gevoel vertrouwen om te zorgen dat ik niet tot mijn enkels in de modder kwam te staan. Dat lukte, en het was leuk en verfrissend om eens de bekende weg met vaste grond onder de voeten achter me te laten en het natte grasland te verkennen. Dit stukje is in die geest geschreven.

Als je ervan uitgaat, al was het maar als experiment, dat de wereld een spiegel is van je geest, dan roept dat natuurlijk allerlei vragen op, zoals: Hoe werkt dat precies? Is de spiegeling instant of zit er een vertraging in? Hoe vertaal ik de beelden die ik zie in nuttige informatie? Is de hele wereld of maar een deel ervan een afspiegeling? En hoe zit het dan met de spiegelwerking voor anderen? Enzovoorts.

Ik heb daar geen hapklare antwoorden op. Maar wat ik wel inmiddels heb ontdekt, al grasduinend en mijn weg zoekend tussen de pollen en de plassen, is dat de mate van emotionele betrokkenheid die ik bij een gebeurtenis voel, een teken is dat ik er iets mee kan of moet. Met andere woorden: Het spiegeleffect lijkt voor mij meer van toepassing te zijn op dingen waarbij ik een duidelijk gevoel krijg. Aspecten van de wereld die me onverschillig laten, spiegelen niet zo hard, lijkt wel, tenminste niet bij mij.

Nu zijn er natuurlijk twee mogelijkheden voor wat betreft gevoel: Ofwel ik voel me ergens positief over of negatief. In het eerste geval denk ik meteen bij mezelf: Spiegel maar lekker verder! Hier lust ik wel meer van. Blijkbaar is de kwaliteit van de inhoud van mijn geest zodanig positief dat die deze dingen laat zien in de wereld. Dus laat ik daar vooral mee doorgaan.

Maar in het tweede geval, een negatief gevoel, kom ik uit op wat ik noem een “contrastmoment”. Wat ik ben tegengekomen in de buitenwereld zint me namelijk niet. Ik raak er van streek van, of depri en verdrietig, of ik voel me hulpeloos, woedend, wanhopig, enzovoorts. Hoezo is dat een spiegeling van de inhoud van mijn geest? Wat is dat voor dooddoener! Iedereen ziet toch dat de situatie is zoals die is en dat ik gerechtvaardigd ben in mijn gevoel van ongenoegen?

Kijk, zulke momenten zijn krachtig voer. Hier kun je wat mee. De plek om te gaan sleutelen ligt namelijk niet daar in de buitenwereld, waar mijn invloed nihil of gering is. Die buitenwereld (ik ben nog aan het grasduinen) is tenslotte enkel de spiegel. Als ik de buitenwereld de schuld geef en ik de oorzaak van mijn ongenoegen daar leg, is het alsof ik de spiegel in de badkamer de schuld geef van mijn warrige ochtendhaar. De spiegel doet niets met mijn haar, hij laat enkel de toestand van mijn haar aan mij zien. De vinger waarmee ik beschuldigend naar de spiegel wijs, wijst even hard naar mij terug. Ik bent nu aan zet: De plek om te gaan sleutelen is in mijn eigen geest, in mijn eigen gedachteprocessen.

Dat is nog eens wat anders dan verharde wegen betreden met betrouwbare bewegwijzering en duidelijke regels voor voorrang. Dit is zompen in het natte gras. Welkom bij de padvinders.

Volgende week: deel 2.

Schrijver: Hanneke van Almelo, 30-01-2019



Geplaatst in de categorie: emoties

Deze inzending is 112 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)