Ach man
Als je het haar vraagt, is ze geen held. Ze is arts. Ze schreef het boekje ‘Komt een land bij de dokter, Nederland door de ogen van een straatarts.’ Vanuit haar werk ziet ze de zelfkant van de samenleving en hoe de overheid mensen die zelfkant op duwt. Het is voor velen moeilijk om in arme werkloze verslaafde sloebers mensen te zien die in andere omstandigheden er best iets van kunnen maken.
Michelle van Tongerloo ziet wel mensen die iets kunnen of iets konden. Dat alleen al maakt haar een uitstekend onderzoeker. Ze vraagt niet aan de mensen hoe het komt dat ze in de put zitten, maar hoe ze proberen uit de put te komen. En dan blijkt dat sommige mensen zo murw zijn, dat ze geen idee hebben en anderen nog heel veel proberen, maar dat iedereen heeft geprobeerd er niet terecht te komen. Ze hebben allemaal hard gewerkt, zou ik tegen de VVD willen zeggen, maar soms kregen ze geen enkele kans. Sommigen werkten of werken nog steeds vele malen harder dan mening hardwerkende Nederlander die schrikt nu die niet meer terug kan komen van een leuke vakantie in Qatar. (Alcohol drinken tussen moslims, hoe leuk is dat.)
Wat Michelle van Tongerloo ook is, is een arts. Zij helpt mensen soms met eigen geld, soms met geld dat ze inzamelt, soms met het inzetten van andere hulp. Ze slaagt erin sommige mensen uit de put te krijgen en het lukt haar dat voor sommige andere mensen het leven tenminste iets draaglijker wordt. Haar boek is één grote verdediging van de verzorgingsstaat en laat menig lezer beduusd achter. In mijn jeugd waren er nauwelijks zwervers. Ik heb ze zien komen. Ik dacht, we hebben een goede verzorgingsstaat: die moet het oplossen. Maar Van Tongerloo toont aan dat die het niet meer oplost. De verzorgingsstaat ontzegt de ene na de andere sloeber het ooit zo fraaie zorgpalet.
We hebben drugsverslaafden die dakloos worden. Dat is de oudste groep. Daarna kwamen de mensen die psychisch verward zijn en niet meer goed worden opgevangen in zorginstellingen. Dat is de tweede groep. Vervolgens kwamen de afgewezen asielzoekers die geen status krijgen, geen recht op een huis, verzekering of wat dan ook en die dan vanzelf terug zouden gaan. Maar niet kunnen. We laten ze stikken. En nu is er de groep die we eerst via uitzendbureaus laten uitbuiten en die, als ze gewond raken of voor hun rechten opkomen, niet alleen worden ontslagen, maar ook uit hun huis worden gezet. Het zijn vaak Oost-Europeanen. We doen er niets aan. En tenslotte kwam er nog de groep fraudeurs bij die geen fraudeurs waren, maar slachtoffers van de toeslagenaffaire. Ook zij worden dakloos, wonen in auto’s of in groezelige huizen waar de verwarming uit staat, omdat ze geen idee hebben hoe ze de stookkosten kunnen betalen.
We laten het gebeuren. We zeggen dat als je maar hard werkt je niet in die situatie terecht komt. Maar sommige mensen zijn gepensioneerd of te ziek om hard te werken. En dan? We hadden een verzorgingsstaat die voor hen op kwam.
Als ik nu op straat een bedelaar zie met een blikje bier in zijn hand, denk ik sinds het lezen van dit boek niet meer, ach man, stop toch met drinken. Dan denk ik: arme man, wat is jouw overkomen. Het boek van Michelle van Tongerloo laat je beduusd achter omdat je even door de ogen van een straatarts hebt gekeken.
home.nl
Biografie van deze schrijver
dakloos
9
Geef je reactie op deze inzending: