Dement
Ik ging met mijn moeder en mijn vrouw op bezoek bij mijn tante in Zeeland. Ze zat in een verpleegtehuis voor mensen met dementie. De laatste keer dat ik haar had gezien, een jaar daarvoor, woonde ze nog thuis bij mijn oom en toen had ze enkel momenten gehad waaraan je kon merken dat iets in haar hoofd niet meer goed was. Bijvoorbeeld dat ze gebaksschoteltjes voor de visite neerzette en ineens niet meer wist wat er dan op die schoteltjes moest.
Onderweg in de auto probeerde ik me voor te bereiden op wat er zou komen. Misschien maar uitgaan van het slechtste dan kon het alleen maar meevallen. Maar het viel niet mee. Mijn tante zat in de recreatiezaal (een woord dat in haar geval volledig misplaatst was) en staarde somber voor zich uit. Ze was altijd een zeer hartelijke en vrolijke vrouw geweest maar ze gaf geen enkele blijk van herkenning. Pas toen we, een half uur later, op haar eigen kamer waren en mijn moeder haar een foto van hun broer liet zien toonde ze een enorm blije lach en ontsnapten er een paar overstaanbare maar zonder meer positief bedoelde woorden uit haar mond.
Op dat moment ontstonden er in mijn hoofd allerlei ideeën die haar misschien zouden kunnen helpen. Haar herinneringen bleken dus helemaal niet verdwenen dus dan moest het verdorie toch mogelijk zijn om haar te genezen. Als ze op zo’n fotootje al reageerde dan konden we haar toch allerlei dingen laten zien waardoor het verleden weer zou gaan leven en ze langzaamaan weer normaal zou worden. Ze hadden toch fotoboeken vol. Ook had ik wel eens gehoord dat dementie vooral ontstaat bij een gebrek aan afwisseling. Waarom zat ze in godsnaam in een verpleegtehuis waar nooit iets gebeurde? We zouden haar nu meteen in de auto mee moeten nemen en een rondrit moeten maken door heel Zeeland! En muziek. Muziek schijnt ook te helpen! Die brengt ook enorm veel vreugde en herinneringen boven. Dat zou zeker moeten werken bij mijn tante want die hield heel veel van muziek en had zelfs als soliste gezongen bij klassieke concerten!
Ik ben soms even een beetje overambitieus. Soms moet je toegeven voor jezelf dat je iets niet kunt wat je heel graag zou willen. Ik vermoed dat mijn tante dat al duizend keer heeft gedaan. Inmiddels, voor haar, al weer lang geleden.
Zie ook: https://www.peterdeliefde.com
Schrijver: Peter de Liefde, 15 april 2026

Geef je reactie op deze inzending: