Op de fitnessclub waar ik lid ben zijn kinderen niet welkom. Dat hebben we vandaag aan den lijve ervaren. Het was geen leuke ervaring. We zijn van die mensen die 24 uur per dag met onze kinderen in de weer zijn en dachten een uurtje met ze te gaan tennissen op de fitnessclub waar we beiden al 5 jaar lid zijn à 60 euro’s per persoon per maand. Gisteren…

Jonas en Dirk keken verbaasd toe hoe Bas meeliep met de dame in het tweed, nadat die hun conversatie hard verstoord. ‘Jammer, meneer Dirk, dat dat mens er tussen kwam.’ ‘Ja Jonas. We hadden net zo’n goed gesprek.’ ‘Met diepte, meneer. En op niveau. Dat wordt tegenwoordig niet meer gewaardeerd.’ Jonas zuchtte en pakte een bolbuikig flesje met…

(voor Victor Hugo) Hij was een opgejaagd paard, dat zichzelf moest temmen met verdovende middelen (de brave wereld verstikte hem op allerlei manieren), er galmde geen vreugde meer in zijn glazen heelal, de dansen waren gedanst, de liederen gezongen. Hij had aan de bevallige Eros geen boodschap meer en Thanatos, die sluwe vos, keerde hem de rug…

Jonas en Dirk zien, enigszins overklast, de dame door de glazen deur de straat op gaan. De gele paraplu blijft in het etablissement achter. ‘Dat is me wat, meneer Dirk.’ ‘Zeg dat wel, Jonas. Maar zo is de vrouw heden ten dage. Assertief en daadkrachtig.’ Ze slaan de nog resterende sterke drank in één teug naar binnen, maar kijken elkaar twijfelend…

Als Dirk het lokaal betreedt, wordt zijn oog getroffen door een lichtgele paraplu, die volledig uitgeklapt naast de deur staat. ‘Wat is dit, Jonas?’ ‘Een statement, meneer Dirk. Goede morgen.’ De toon is licht assertief. Dirk loopt rondom het regenscherm. ‘Goede morgen, Jonas. Bij mij thuis stond een binnenshuis opgestoken paraplu gelijk aan te…

..... Ja, écht stil dus. De Neus snuift nogmaals, draait een beetje met zijn hoofd, althans dat probeert hij maar het enige wat de Duimelaars zien draaien is die "onmens" grote NEUS. Hij schraapt zijn keel, dat geluid komt niet ver, want zijn neus werkt als een soort afdakje. Het geluid slaat zeg maar tegen de onderkant van zijn neus aan tegen…

Het zachte namiddaglicht vervaagt de contouren van het lokaal. In de hoek zitten nu twee drinkers. Dirk zit aan de tap met hond Bas naast zich. ‘Wat weet jij van de ratio van het bestaan, Jonas?’ Jonas veegt machinaal de toog schoon. ‘Daaromtrent beschik ik niet over informatie, meneer.’ Dirk kijkt het lokaal rond. ‘Ken je dan wellicht de reden…

Het is de duim die opvalt bij deze mensen. Volgens zeggen is deze tweemaal zo groot als bij ons, "gewone" mensen. Zij worden ook wel het Duimelaarvolk genoemd. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. Ik bedoel maar je hebt Engelsen, Fransen, Nederlanders etc. Maar Duimelaars kan ik nergens terugvinden, hoe goed ik ook zoek. De Duimelaars vallen…

De dame doet haar jas uit en sluit de gele paraplu. Ze kijkt zoekend rond naar een plaats om een en ander op te slaan. Jonas doet of hij niets ziet. Dirk pakt een servet en slaat dat over de linker onderarm. Hij loopt naar haar toe. ‘Goede middag mevrouw, welkom in ons lokaal. Geeft u maar hier, dan hang ik het even voor u te drogen. Ik heb daar…

"Er bestaat helser kabaal ...buiten deze muren" A.B. (voor André Baillon) Stekende dolken in zijn hersens, arme man, worstelend met de pijn van knagende ratten in zijn lichaam en met de twee deuren, waarvan hij nooit wist welke deur tot zijn huis behoorde, zwart is de dood, rood is zwart. Zijn aderen gloeien van de koorts; zwarte bloedlichamen…

(voor Christian Dotremont) Gruisplantsoenen restten in zijn (voorzorgelijke plebejers krankzinnig geprojecteerde) orakelhhoofd van wiebelende gorillarudimenten, hij vond zichzelf terug bij de ontzagwekkende ruines van de naakte vogeltaal, waar zijn hoogst magische dichtwerk begon, waar slechte , eenogige reuzen en valse, hoerige leeghoofden geen…

‘Goede middag Jonas.’ Jonas neigt slechts het hoofd ter bevestiging van de ontvangst. ‘Maken wij het niet goed, Jonas?’ ‘Van u weet ik het niet, meneer Dirk, maar mij is droef te moede.’ ‘Enige oorzaak kenbaar?’ Jonas denkt na. ‘Niet dat ik kan traceren, meneer.’ ‘Weltschmerz dus.’ Jonas kijkt niet-begrijpend. ‘Pardon?’ Dirk glimlacht. Hier…

Een bruin getint lokaal. In een hoek drie serieuze drinkers, zwijgend, zonder belangstelling voor hun omgeving. De communicatie bestaat uit het opsteken van een aantal vingers naar de tapkast, ter aanduiding van het getal der gewenste consumpties. De aard daarvan is bepaald door traditie en volledig bekend bij Jonas, aan gene zijde van de toog die is…

Hij was buiten bezig de straat te verhogen. Schuin gluurde hij naar binnen met één oog. Daar was een lekkere meid aan het werk. Hij hoopte erop dat zij hem eindelijk binnen vroeg. Het was zwaar werk en hij was al uren bezig. Zij riep hem; er klonken klokjes in haar stem. Klokjes? Zou ie een tikkeltje verliefd zijn geworden? Hij had wel trek…

Verdomd, dat lijken wel de zoons van. Ik kijk naar de foto in het Volkskrant magazine. Allemaal mannen van staal, ja dat moeten wel de zoons zijn van. Ik lees de naam: Kieftenbeld. Nee, zegt me niks, het is ook te lang geleden. Maar als ik het artikel lees verdwijnt de twijfel: de oren, ja de enorme flaporen van Kieftenbeld, daar had Woemi het ook…

(voor Jean Cocteau) De luisterrijke tijd verstrijkt langs hooggelegen braampaden van marterschrik en schaterlach, taartentriomf en worsteling. De schone, vorstelijke badkuipvrouw bedekt haar getatoeeerde lichaam met de kletsnatte leeuwemanen van een azuurblauwe dubbelganger. Gedreven door de stuurloze driften van een wereldvreemde gedachtenstroom…

Ik vind het belangrijk een mening te hebben en indien van toepassing te mogen geven. Soms zijn mensen dan beledigd of zo, iets wat ik dan niet begrijp. Het zou toch zo moeten zijn dat je een anders mening respecteert en dat je niet in groepjes van "voor en tegen" wordt verdeeld. Toch lijkt het er tegenwoordig op dat de tegenstellingen van meningen…

We waren maar pas enkele dagen met de fiets onderweg toen een spaak het begaf. Bepakt en bezakt stonden we in de brandende Franse zon berooid langs de weg. Net aan de tocht begonnen en nu al pech! Het slag in het wiel was zo groot dat we absoluut niet verder konden fietsen. Het toeval wilde dat het kleine dorpje even verder op een fietsenmaker bezat…

Deur nam nog een stevige trek van haar joint en keek Jan aan. ‘En nou ga jij me zeker vragen, hoe het allemaal zo gekomen is?’ ‘Ik? Doe me een lol. Ik heb al genoeg sores aan mijn hoofd.’ ‘Gelukkig, want als ik ergens de ziekte aan heb, is het aan do-gooders.’ Jan haalde de schouders op. ‘Prima, meid. En als ik ergens de ziekte aan heb is het aanstellerige…

(voor Dylan Thomas) In essentie extreem geestesmoe, wanstaltig gekortwiekt en volledig uitgerangeerd stonden zijn gekwelde intercitymuzen als oude opgebruikte stoomlocomotieven in een vervallen hangar op een onherbergzame plek, naast het normale treinenstelsel overwoekerd door diversen dramatische klimplanten. Kollosale wrakken van roestend ijzer…