Hoofdstuk 1 Het was op een vroege morgen. Heel langzaam kwam de zon op. Voorzichtig stuurde hij zijn warme straaltjes over de koude grond. Héél zachtjes en heel stil. O, ’t was zo mooi! Eerst het ene straaltje, en toen het volgende, en toen nog een… en toen, o, toen waren er wel duizend straaltjes! Vrolijk scheen de zon op het natte, frisse gras…

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft} Ik herinner me de belofte die ik jou met nieuwjaar maakte. Tot vandaag blijf ik het je schuldig die belofte tot waarheid te toveren. Jammer genoeg…

Wazig, mijn blik doorheen de sneeuwvlokken. Nog staan de kerstdennen er groen bij, maar lang zal dat niet duren. Een vader neemt zijn dochtertje bij de hand. 'Kijk', roept ze, 'de kerstman!' En inderdaad, mijn blik volgt haar wijzende vinger, daar zit hij, de cadeautjesman, in vol ornaat. Zijn uitpuilende buik, is volgens mij niet nep, en even…

Zaterdagmiddag 14.30. Het is ‘s weekends altijd zo gruwelijk grauw in de stad. Waarom ik elke keer weer de stoute schoenen aantrek en me begeef temidden van die kleur verstomping? Normaal haal ik een zaterdagkrant, koop wat dingen die ik niet nodig heb en begeef me weer naar mijn veilig maar donkere hol. Deze keer was het anders. Ik had een espresso-date…

Verliefd kruipt Moeder natuur met haar rug schrijlings gelegen tegen me aan; ze heeft groot gelijk, buiten is het toch een pokkenweer. Haar bibs uitnodigend naar achteren gestoken, neemt ze mijn hand en leidt deze naar haar borsten. Haar lichaam is welgevormd, dat mag gezegd worden. De klok meldt halfnegen; we hebben nog zeeën van tijd, het is tenslotte…

Ze sluit haar ogen. Voelt gedurende een paar seconden een scherp verlangen schrijnen in haar hart. Hoofdschuddend spert zij haar ogen wijdopen: “Néé! Ze mòet verstandig blijven” Ze dwingt haar linkerhand het stuur los te laten om naar rechts richting aan te geven; vervolgens draaien haar handen gespannen de bocht om en rijdt ze de lange laan in.…

Een donkere dag voor Kerst. Geen sneeuw, geen heldere vrieslucht. Nee, regen klettert tegen de ramen en wind giert om het huis. Het schemert. Door de natte ruiten zie ik in de tuin de kerstlichtjes in de conifeer. Binnen is het behaaglijk. De kerstboom straalt een zacht, gedempt licht uit. Ik heb een paar sfeervolle kersthoekjes gemaakt en ben nu bezig…

U kent het vast wel, met name rond kerst en nieuw. Je kunt er ook niet aan ontkomen. Is het doen van de wekelijkse boodschappen buiten deze periode gevoelsmatig al een vrij nutteloze bezigheid, rond de feestdagen overvalt je het gevoel dat de mensheid daadwerkelijk gedegenereerd is tot het meest zinloze wezen dat deze aardbol bevolkt. Het is als een…

Het is inmiddels iedereen al genoegzaam bekend dat de werkelijkheid de fictie overtreft. Wellicht horen Sinterklaas, de kabouters, de elfjes en andere legendarische sprookjesfiguren dan ook juist tot de werkelijkheid. In welke droomwereld leeft ieder van ons? We hebben allen een verschillende, niet? En niet alle dromen kennen een “happy ending”!…

Vervolg Deel 2 De terugtocht verliep zwijgzaam. Mary kon zichzelf wel verwensen. Ze kende Hunting nu al langer dan vandaag en wist dat hij een klein hartje had. Toen de koets opnieuw voor Mary’s ouderlijk huis stilstond, opende Hunting met een ruk het portier en zag dat op de plaats waar het meisje had gestaan, een dozijn mensen samengetroept stonden…

DEEL 1 Londen, kerstavond 1895 De ijskoude wind liet zich voelen tot in het rijtuig. Lord Huntings adem vroor ogenblikkelijk aan tegen de vierkante ruitjes, zodat alle zicht naar buiten vertroebeld werd. Telkenmale opnieuw schraapte hij met een houten spateltje een vuistgrote plek schoon, en keek dan reikhalzend uit naar de komst van zijn verloofde…

Met al de kracht die nog in zijn lichaam aanwezig was, duwde hij moeizaam zijn ogen open. Kijken! Dacht hij vermoeid, blijven kijken! En hij keek, zijn angstige, blauwe ogen richtten zijn blik op de bewolkte hemel. Maar hij zag het niet. De grijze wolken maakten langzaam plaats voor kleuren. Groen, geel en oranje flitsten door elkaar heen. Hij probeerde…

Hij is aangeslagen, zonneklaar want het is inmiddels de zesde borrel die hij in één teug achterover slaat. 'Je zal het toch meemaken,' mort hij, onderwijl de ober wenkend. 'Ik heb gisteren mijn schoondochter ontmoet.' Zijn gezicht spreekt boekdelen. 'Ik wist niet eens dat je een zoon had,' reageer ik ontdaan en verbolgen. Dit laatste meer…

Er rust een schande op iets weten, als niemand heeft gevraagd te spreken, en er is geen tijd meer voor elkaar. Vroeger was het beter. Vroeger was het altijd beter. De weemoed in een oud gedicht blijft echter niets dan woorden, stijl zonder gezicht. Mijn hart gaat uit naar oude dichters, gekweld en kwellend in hun zelfverzonnen romantiek. Mijn ziel hunkert…

Op de berg Ratna stond het klooster van Het Gouden Pad. Daar onderwezen de monniken en nonnen de leken in het bewandelen van de leer. De opleiding genoot overal een hoog aanzien. Novicen vonden maar één minpuntje. Onder het lerarencorps was de non Cerpise gevreesd, omdat zij de opleiding ernstig verzwaarde door haar manier van lesgeven. "Zo moet het…

Oudste zoon de deur uit. Een half jaar later de volgende. De twee zonen die voorlopig nog thuis blijven wonen werken graag mee aan een interne verhuizing naar de zolderverdieping. En dan is er ineens zomaar ruimte vrij. Ruimte voor een echte eigen werkkamer, helemaal voor mij alleen. Waar ik kan schrijven, naaien, knutselen, schilderen… en zomaar de…

Ik schrik op als mama mijn kamer binnenloopt en met een klap de deur dichtsmijt. Ze kijkt me aan, zet haar handen op haar heupen en zucht diep. “Lizzie, wat moet ik met je?” vraagt ze me. Ik haal mijn schouders op. “’k Weet ’t niet, mam?” antwoord ik. “Ik heb net je leraar aan de lijn gehad. Je zal het dit jaar niet halen.” Ik schrik . . . omdat het…

24 oktober 2003. De weerman had droog weer voorspeld maar ijskoud. Een scherpe noordenwind blies de "oudjes" fel in het gezicht. Ze sidderden en bibberden de inkomsthal al vóór 11.00 u in. De eerste sneeuw van het jaar begon te vallen, eerst gezapig, dan feller en heviger. Ze bleef uiteindelijk met een dun plakje liggen. Gelukkig was het restaurant…

Als de dag van gisteren zie ik ze voor me. Zodra de eerste Sinterklaasboekjes in de bus vielen, werden alle begerenswaardigheden aangekruist en op een groot vel papier gezet: de verlanglijst. Met rode koontjes waren ze bezig, de zonen. Spannende tijden. Langzamerhand is dat verdwenen. Kinderachtig, die speelgoedboekjes! En dan, zonder boekjes weten…

Het is twaalf februari. Buiten lijkt er een storm op te steken. Ik kijk uit het keukenraam met een warme kop zwarte koffie in mijn handen. Ik zie de buurvrouw haar afgrijselijke teckel uitlaten. Ook nu blaft het verrekte beest naar alles wat beweegt of waarvan hij dénkt dat het beweegt. Pookie heet het kreng. Nou, Pookie is een beetje paranoïde, als…