HUIDALERT
De wachtkamer van de huisarts is voor mij een bijzondere plek.
Niet omdat ik er graag kom. Integendeel.
Het is een ruimte waarin mensen gezamenlijk proberen ontspannen te kijken, terwijl ze zich in stilte afvragen of het begin van het einde misschien al is begonnen.
Ik voel die angstige vibraties al bij binnenkomst.
Dat klinkt zweverig, maar ik bedoel gewoon dat ik vrij goed zie wanneer mensen liever ergens anders zouden zijn.
En in een wachtkamer wil vrijwel iedereen liever ergens anders zijn.
Aan de muur hangt een televisie. Zonder geluid. Dat vind ik misschien nog wel het meest verontrustend.
Op het scherm verschijnen geen vakanties, geen schattige dieren en geen aanbiedingen voor tuinmeubelen.
Wel waarschuwingen.
Op dit moment draait er iets van Huidalert
Aan de toon te zien had het net zo goed Code Rood Alert kunnen heten:
Controleer uw huid.
Herken verdachte plekjes.
Voorkom ernstige gevolgen.
Het zijn teksten die rechtstreeks uit de afdeling Collectieve Onrust lijken te komen.
Naast mij zit een vrouw. Ze leest aandachtig mee. Gespannen bijna.
Je ziet haar de zinnen opnieuw lezen en daarna onwillekeurig langs haar eigen armen kijken.
Dan verschijnt een nieuwe boodschap.
Nog groter.
Nog dringender.
HUIDKANKER GROEIT OOK OP PLEKKEN DIE ALTIJD BEDEKT ZIJN.
De vrouw legt direct haar hand op haar borst. Die hand trilt. Misschien van de warmte. Misschien van iets anders.
Ik vraag me af hoeveel invloed zulke boodschappen eigenlijk hebben. Reclame werkt tenslotte ook.
Als je maar vaak genoeg op televisie roept dat paardenpis goed is voor een langer leven, staat er binnen een week iemand bij de drogist die vraagt of het ook in een voordeelverpakking verkrijgbaar is.
Ik moet denken aan het placebo-effect.
Een suikerpilletje kan hoofdpijn verminderen als je gelooft dat het een medicijn is.
Waarom zou het omgekeerde niet bestaan?
Vertel mensen maar vaak genoeg dat de zon, zonder wie wij niet eens zouden bestaan, mind you, gevaarlijk is.
Dat ieder plekje verdacht is.
Dat hun huid in stilte tegen hen samenzweert.
Dan gaan ze vanzelf anders kijken. Naar hun lichaam. Naar de spiegel. En uiteindelijk naar de zon.
De televisie gaat alweer verder.
Code rood. Tweeëndertig graden.
Nieuwe risico's.
Nieuwe redenen om bezorgd te zijn.
Alsof gezondheid tegenwoordig vooral bestaat uit het tijdig ontdekken van alles wat er mis zou kunnen zijn.
Tien minuten later loop ik weer naar buiten.
De zon schijnt. Zoals ze dat al miljoenen jaren doet.
Ik heb me niet ingesmeerd. En ik voel me niet schuldig.
En ineens vraag ik me af of de (medische) wetenschap zich voldoende de kracht van het onderbewuste realiseert. Dat het onderbewuste niet alleen kan genezen, maar soms ook ziek kan maken.
gmail.com
huidalert
96
Geef je reactie op deze inzending: