Ik ben helemaal in de klassiek. Dan weer alle pianosonates van Beethoven. Richter, fantastisch. Verder met de opera’s van Puccini, ik weet niet eens welke uitvoering ik beluister. Het Kruidvat, goed en goedkoop. De buren hebben een andere mening. Maar op de fiets ben ik vrij. De mp3 gaat helemaal open. Vandaag is het Bruch, op de viool David Oistrach…

Soms worden de dingen die je meemaakt mij zelfs te krankzinnig. Ik dacht dat niets mij meer kon verbazen. Iets te voorbarig gedacht. Krankzinnigheid kent geen grenzen. Mijn telefoon gaat. Het is zo’n kreng zonder draad, dat altijd ergens ligt waar je het niet kan vinden. Deze keer vind ik hem op de stortbak van de plee. God mag weten in welke situatie…

“Goedemorgen juffrouw, mag ik een retourtje Hilversum Noord, aangetekend met bericht van ontvangst?” De lokettiste op het station keek me verbijsterd aan. Dan maar even bij een van haar collega’s langs: “Hebt u tien postzegels eerste klas naar Helmond Brandevoort?” Glazige blik. En ik bedoelde het zo goed: ik wilde ze alleen maar even laten wennen…

Het moment dat de lucht siddert, net voor het onweer losbarst. Dàt is de beste omschrijving voor het gevoel dat in mijn buik begon op te borrelen om vervolgens door te stromen naar boven. Daar perste het zich in mijn luchtpijp en deed me naar adem happen. Herinnering flitste beelden van wit satijn afgezet met kant. Daarin een star, glimlachend gezicht…

Ik ben laat. Te laat. Maar als ik ‘m stevig intrap valt de schade nog te overzien. Vlak voor Alkmaar: file. Ik vlieg er bijna bovenop. Het staat muurvast. Een auto en twee busjes zijn boven op elkaar geklapt. Gelukkig alleen maar blik zo te zien. Ik zie jonge binken staan. Nonchalant, niet onder de indruk. Te hard gereden, aan het dollen? Gek, hoe…

Wet is wet! “Ja, ik had het al wel eerder gezien toen je voorbijging, maar toen zag je mij niet,” riep ze nadrukkelijk, waardoor bijna iedereen in de bus op- of omkeek. “Ja, je hebt je haar eraf, hè? Nou, dat kon ook niet langer, want als een man zulk lang haar heeft, dan kun je niet meer zien dat hij een man is en dat is niet goed. Want een man…

Een vakantie begint op de heenreis als de voordeur dichtgaat en eindigt als de voordeur weer opengaat. Dat is bij onze reis niet anders. De terugreis was weer een reis met plezierige momenten. Het begon al bij het instappen, een eekhoorntje rende gauw een boom in toen wij kwamen aanlopen. We glimlachten tegen elkaar en dat is al een fijn begin van…

Met een trek van behoorlijk misprijzen om haar mond stond ze in één van de abri’s van het openbaar stadsvervoer op de bus te wachten. Ze was een jaar of zestig en ze stond naast een rijzige heer van ongeveer dezelfde leeftijd. De jongere man, die erbij ging staan omdat het nogal regende en hij nog zo’n tien minuten zou moeten wachten, had het gevoel…

We lopen op ons gemak terug naar het hotel en genieten van het mooie weer. “Tot nu toe boffen we wel”, zegt Froukje en legt een hand op mijn schouder. Ik knik en ontwijk een jogger die mij niet zag en even daarna horen wij iemand vloeken in het Duits, wij kijken om en zien daar de jogger en nog een man op de grond liggen. Een vrouw hangt slap van het…

Erwin miste de magie. Hij miste dat onbestemde gevoel uitverkoren te zijn. Naarmate hij ouder werd verbleekte het mystieke in zijn leven en was nu haast een witte, blinde vlek in zijn herinnering. Hij dacht terug aan de ontelbare nachten dat hij van alles ontdekte in moeizaam verkregen boeken, terwijl iedereen sliep. Aan de keren dat hij de I ching…

Een maandagmiddag op de Veluwe Doordat ik wist hoe dwaas het ‘stadsvervoer’ in de bewuste provincieplaats was geregeld, maakte ik me geen illusies: ik zou uit de trein niet voegloos kunnen overstappen in de bus. Toch haastte ik me en daardoor vergiste ik me in de draairichting van de voordeur van het stationsgebouwtje. Een sjofele, ongeschoren man…

“Neenee juffrouw, ik heb liever niet dat u mijn drankje tussen uw borsten serveert. Dan wordt het lauw, en ik heb het liever zo koud mogelijk.” Ik vond het maar een raar café. “En zou ik de vrijheid mogen nemen, u te zeggen dat u op mij een buitengewoon volkse indruk maakt? Ik vind u zelfs tamelijk ordinair.” Tot mijn niet geringe verbazing werd ik…

We hadden besloten dat het tijd werd om weer eens een kleine week er op uit te gaan. Een hotel werd geregeld dat dicht bij de zee, de bossen, de stad, de kinderen en ook nog bij culturele versnaperingen. Het viel ons mee dat er hotels bestonden op die plekken. Het inpakken is al een feest op zich: wat gaat er mee en wat gaat er beslist niet mee.…

Huisarts Van Helden gooit zijn stethoscoop weg alsof het een oude nietszeggende prop met aantekeningen is. De stethoscoop blijft nog even met de membraan aan de rand van zijn prullebak hangen, om daarna te belanden op een hoop van plastic handschoenen en vieze zakdoeken. Vele patienten heeft hij hier langs zien komen. Van zeurderige snotterbellen tot…

Haar voeten leken op een gloeiende plaat te stappen van een fornuis. De zon scheen dan ook genadeloos op het zand en alles schitterde in de felle zon. Nergens was een zuchtje wind te bekennen. Bijna zou ze de wens hardop willen uiten weer in eigen land te zijn. Ontevreden en ondankbaar zou ze dan wel genoemd worden, bedacht ze. Ze besloot een spurt…

Op mijn dagelijkse boodschappentocht door de AH, werd ik aangesproken door een man uit een ver buitenland. Een gangpad eerder had ik hem, in een mij onbekende taal, al heftig met zijn vrouw horen discussieren. Hun kar, met als frontman op het rekje een dik jongetje met een lollie, was gevuld met sponzen, zemen, borstels, en wasmiddelen. In mijn…

Hij genoot van de muziek. Zelf kon hij een aardig stukje op de piano ten gehore brengen. Toch was deze pianist die nu op de radio te horen was, iets heel bijzonders. Mensen zeiden wel eens tegen hem dat hij een bijzonder mens was. Dat zou dan zijn, omdat hij een paar sonates kon spelen. Apart, dat wel. Toch genoot hij zelf ook, als hij achter de piano…

Een psychose maakte een einde aan mijn maatschappelijke carrière na een universitaire studie maar gaf me de kans om als mens sterker te worden en gaf me de kans om te doen wat ik het liefste doe: mijn eigen boekjes schrijven en rustig leven. Gelukkiger Ik ben mede daarom een gelukkig mens geworden en gebleven, al kostte dat moeite doordat ik de…

De oude Nita verkoopt al jaren de daklozenkrant. Elke dag, weer of geen weer staat ze bij Albert Heijn. Ons vriendinnetje Maria koopt de krant. Vaak, té vaak. Ze geeft de straatkrant aan vrienden en collega’s. Het is voor een goed doel, zegt ze. Men lacht spottend om Maria. “Laat je niet in met die zwervers”, smalen ze. “Ze zijn allemaal aan de…

Met het schaamrood op de wangen kon ik niet voorkomen dat ik bij het volgende krantenbericht toch moest grinniken. Een helikopter met 6 inzittenden die onderweg bij het transporteren van een donornier van het ene ziekenhuis naar het andere is neergestort. Gevolg: alleen de veilig ingeblikte donornier overleefde de ramp. De ontvanger ervan heeft…