“Aangenaam mijn naam is Valerie en ik leef op als nooit te voren bij het zien van deze lucht”, dat zei ze terwijl zij op de kade stond omlaag kijkend naar Michiel. Michiel zat op de rand van de kade en keek omhoog naar een getint zicht dat werd belicht van het oranjegloed door de ondergaande zon die net de horizon aanraakte. Zij had lang kastanje bruin…

(Vervolg op 'De Sneeuwwitte Stad') Het was een koude ochtend op de eerste kerstdag van het jaar waarin de stad onder een sneeuwwitte deken lag. De vrouw die de stad met bevroren kristallen had bedekt, doofde het vuur in de haard van haar door draken bewaakte woning, waar zij sinds vele jaren in kluizenaarschap woonde. Zij had het gevoel een naamloze…

Toen zij niet lang meer te leven scheen te hebben, bracht ik het schriftje voor haar mee dat zij mij eens gegeven had, een van de schamele bezittingen uit haar jeugd, waarop armoede en gebrek hun zware stempel gedrukt hadden. In de trotse letters van haar eigen handschrift stond in zwarte inkt geschreven op het etiket: "Herbarium van Mientje Hendrickx…

"En meneer de verkoper ik wil graag een radio die alleen maar de geluiden van de zee, haar golven en het leven van de vissen erin." "Meneer die verkopen we ook, bij het luisteren van deze uitzonderlijke radio moet u wel een duikbril opzetten, de radio zendt alleen maar de golfslag van de zee uit en het leven en de gebeden onophoudelijk van de…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen (een feuilleton dat nu lekker op gang komt) Otto Berendsen docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap de Vallei (waar de uitslag van het personeels tevredenheidsonderzoek nog steeds op zich liet wachten), draaide juist het gas onder zijn draadjesvlees op de laagste stand toen zijn mobiele…

Als in trance liep de kleine heks naar haar magische witte droomdier. De eenhoorn verschool zich half achter de eikenboom middenin het bos. Hij snoof zachtjes toen ze dichterbij kwam. Ze wilde het liefste rennen, maar was bang dat hij zou schrikken, dus liep ze behoedzaam en langzaam, terwijl ze hem in adoratie aankeek. Haar ogen begonnen nog meer te…

En nog is het einde niet in zicht, een bijna nationale ramp heeft zich hier voltrokken als we praten over het "nieuwe bankstel" toch een raar woord, lijkt nog net niet op een oliestelletje maar dat terzijde. Maandag gaat de voordeurbel, jawel die hebben we ook! Nietsvermoedend luister in aan de intercom, men komt voor het bankstel? Ik zeg hè? Jullie…

De tante, naar wiens gastvrije, lieflijk ingerichte woning ik veertig jaar geleden na een dolzinnige escapade, in jeugdige onbezonnenheid, vluchtte, leeft nog en haar eenvoudige huisje draagt nog steeds de sporen van haar jeugd en verleden. Zij is me vooralsnog gebleven als een oase in de woestijn en staat me bij in mijn ongeziene, onuitgesproken armoede…

De ochtendgloren ziet Rachel nu kleurrijker dan de afgelopen drie maanden. De koude dagen in december zijn weer warm met een verlicht brein. Begin van de herfst begon zo mooi. Rachel werd gevraagd door haar Sylvia om in het huwelijk te treden, dit na zeven jaar samen te wonen. Nu past alles op zijn plaats. Na drie maanden dagelijks een vol brein met…

Het was een prachtige nazomeravond op 22 september 2012. De zon die de horizon bereikte liet de lucht veranderen in een oranjegloed met blauw en paarse tinten. Rachel hoefde niet voor het avondeten te zorgen. Nu zij zeven jaar samenwonen kookt Rachel de maaltijden, omdat zij eerder thuis is van het werk. Op deze nazomerse dag had Sylvia beloofd om…

Op vierjarige leeftijd mocht Liselore naar de kleine heksjesschool. Ze was daar een stil kind dat veel droomde. De heksenjuf probeerde haar bij alle spelletjes te betrekken, en ze deed haar best om mee te doen. Maar echt leuk vond ze het niet. Ook op het schoolpleintje keek ze vanaf de zijkant toe hoe andere heksjes en tovenaartjes speelden. Haar rug…

(Tweede, herziene en uitgebreide versie) Als de ongenadige tijd zover is voortgekropen en voortgeschreden dat de bleekblauwe morgenhemel aan mijn venster verschijnt, weet ik, dat er appel voor me wordt geblazen...... God verhoede dat, ongezien en onbetast, de dodelijke ziekte al heeft postgevat in de weke welvingen, in de zachte, tedere lobben…

Toen Liselore zes jaar was, voltrok zich een groot drama in haar jonge leventje. Haar lieve grootvadertovenaar ging dood. Hij was de liefste tovenaar van Lelaland en het heksje was ontroostbaar. Ze huilde aan één stuk door, maar niet alleen van verdriet. Ze was ook boos. Want hij was zomaar zonder haar weggegaan. Hij had niet eens afscheid genomen.…

Uit het moeizame leven van Otto Berendsen ( Een feuilleton dat maar voortdendert) Otto Berendsen, docent Onduidelijke Vakken aan gefuseerde Scholengemeenschap De Vallei (waar de focus binnenkort op competenties kwam te liggen), zat thuis achter zijn bureau en staarde naar de tekst op het scherm van zijn desktop computer. Al een half jaar legde…

Lang geleden leefde er een vrouw, die haar man alleen 's avonds en 's ochtends bij zich in huis had. Ruzie hadden deze man en vrouw niet. Maar hij ging elke dag naar de kasteeltoren, die alleen stond. Het kasteelgebouw zelf was in vroegere tijd afgebrand, en nooit meer opgebouwd. De man ging die eenzame toren binnen, klom langs een gammele trap…

Zondagmorgen werd ik om vijf uur al wakker. Slapen is een probleem voor mij, ook al door de jeuk op mijn lichaam en armen, gek word ik ervan. Ik hield het in bed niet meer uit en stond om zes uur op. Buiten was het nog pikdonker. Het was koud in de woonkamer, dus gauw hout en turf in de salamander gedaan en aangestoken. Eindelijk werd het warmer. In…

De man kwam weer bij. Hij lag gewoon nog tussen de paardenbloemblaadjes. Over zijn hele lichaam voelde hij opeens een hevig gekriebel. Maar het was geen mug! Nee, drie duizendpoten kronkelden zich om hem heen en hielden hem stevig vast! De schilder kneep zijn ogen dicht van afschuw. Maar wat was dat? Verstond hij door zijn betovering nu ook de taal…

De wintertijd waarin Liselore geboren was, viel samen met de terugkeer van het Licht in de Natuur. Het volk van Lelaland in Nelaland vierde dit als het feest van Yule. In de tuinen van hun huizen groeiden dennebomen die in deze donkere dagen verlicht werden met brandende kaarsen. Hoge schuttingen om de tuinen zorgden ervoor dat de kaarsen bleven branden…

Bij het vallen van de duisternis verliet de schilder weer zijn huis. De tas vol papier en vetkrijtjes ging natuurlijk mee. En _ voortglijden maar! Op de rug, tussen bomen en struiken van het bos door. "Hee, wat hoor ik daar in de verte?" dacht hij opeens. "Het lijkt wel of daar ergens trommels klinken, héél zachtjes. Ik zal maar eens in die richting…

‘Hallo, Ruby aan Aarde, Ruby aan Aarde.’ Hoe lang zweefde zij nu al boven het leven? Toch al gauw een maand of vier. Waarom reageerde er niemand? Ze begreep er niets van. Ze was dood en toch ook weer niet. Als zij naar de linkerkant van haar lichaam keek, zag zij enkel een ivoorkleurig skelet: halve schedel, ribbenkast en bekken en dijbeen, knieschijf…