Mijn schone slaapster droomde dat de zon een man was met een slecht humeur, die daarom weigerde om ook maar enigzins te schijnen. Ze riep in haar slaap: Schijn chagrijn, schijn! Wees toch niet zo humeurig! Geef je stralen eens aan de wereld en maak alles kleurig! De zon vond dit schijnbaar amusant, want vanaf dat moment scheen hij in heel het land.…

Ik trek mijn jas aan en pak nog snel het zakje met afgewerkte batterijen uit de la. Die kan ik vast wel ergens inleveren in het winkelcentrum. In een fris voorjaarszonnetje zet ik er flink de pas in. Onderweg zie ik een postbesteller, met een pakje onder zijn arm, driftig op een deurbel drukken. Niemand doet open, behalve de buurman. “Gooi ’t daar…

Het was nacht. De stad was leeg. Verdwaasd liep hij door de straten. Het hoefde niet meer. Vorig jaar had hij zijn baan verloren. Buiten zijn schuld. Zijn vrouw, waar hij zoveel van hield, had het nodig gevonden om met zijn beste vriend het bed in te duiken. Uitgelachen hadden ze hem toen hij hen daarmee geconfronteerd had. Zijn kinderen moesten niets…

Hier loop ik dan. Tegen de ijskoude striemende wind in. Het is als heeft de atmosfeer de oostenwind geschapen om de mens te laten zien, nee te laten voelen wie de baas is. Die droge ijskoude oosten wind welke je longen tart. Zelfs het ademen doet pijn. Ik loop over de landweg die her en der bedekt is met bevroren plasjes water. Het ijs kraakt onder…

Charlotte leest voor. Niet uit de bijbel, dat is voor Cornelis, aan tafel, zo wil de traditie. Charlotte leest later, als ze de tafel is afgeruimd, als er koffie is voor de meesten, en voor de enkele gelukkige die niet hoeft te rijden nog een laatste glas. Het is als altijd een wat kinderlijk verhaal. Een keer heb ik geprobeerd haar met een bundel…

Op de een na laatste dag van het jaar dat zo snel voorbij is gegaan, ga ik met H naar de E10 schaatsbaan, daar waar ik vroeger gewoond heb en waarvandaan ik werd verdreven. Ik ben de laatste week van slag door ziekte en aanhoudende koude, vandaar dat er ijs ligt natuurlijk. De auto snort door een wit landschap en na enige tijd en een paar schapen…

Je neusje, fijn en klein, hoe mooi kan een neusje zijn. Je ogen, je ogen, kijken zo mysterieus, wat een eenheid met die fraaie neus. Je billen, o, je billen, zeg maar niets want ik ga gillen. Maar waar, waar zit je betere, je goede ik? Daar, ik zie hem in je haar. O steek het op. Zie, zie je ranke slanke hals, je oortjes fijn als schelpen, geringd…

Wat is dat toch merkwaardig in dit land. Al die inteeltprogramma’s met bekende Nederlanders. Zaterdagavond was het weer raak; kinderen dansen op het ijs. En niet zomaar wat kinderen, nee, kinderen van bekende Nederlanders. Dat maakt toch een verschil. Oké, ze hadden aan dat gekrabbel op het ijs nog een themaatje vastgeplakt, donateurs werven voor…

Dag dokter. Meneer Trawant, gaat u zitten. Wat scheelt eraan. Ik kom er niet door, dokter. Ach. 'n feestdagendipje..maakt u zich geen zorgen. Na 1 januari is alles weer voorbij. Nee dokter het is erger..het wordt almaar meer en het stapelt zich op, vandaag wéér een kilo erbij. Maar meneer Trawant, ook al zijn het dé Feestdagen, met hun morbide…

Charisma kan Yves Letreme van Ieper niet echt vreemd zijn - opgegroeid bij wijze van spreken onder de rokken van Adolf Daens! De idealistische priester op het breukvlak van twee eeuwen aanbeden door de gewone Vlaming! De man naar wie Louis Paul Boon zijn onvolprezen roman Pieter Daens te Ieper schiep! Och arme Leterme, de man met de trotse doenersuitstraling…

Donderdagmiddag 15.00 uur, tijd voor de eindejaars poppenkastvoorstelling. Vol verwachting liep Katrijn achter Jan Klaassen aan. Natuurlijk zou het deze keer weer een goede beoordeling worden. Dit jaar was immers een extreem zwaar jaar geweest. Ze had zich het snot voor de neus gewerkt en haar nek moeten uitsteken voor klussen die in feite niet…

Het was Lena, het verpleegstertje waar hij zonet een woordenwisseling mee had gehad. Ze stond wat bedremmeld in de deuropening. “Misschien had je wel een beetje gelijk…”, begon ze aarzelend. Ze ontweek zijn blik, hield haar hoofd ietwat schuin. “Ja?” “Ik wist dat het je moeilijk kunt vinden met je ouders en…” “Hoe wist je dat?” “Ik heb het in je…

Hier sta ik dan. Ademloos met te veel lucht. Zelfs het zuchten doet nog pijn. Tranen zijn er allang niet meer. Gemiste kansen doen dat, weet je. Gemiste kansen laten zelfs de meest machoman huilen. Mag dat niet? Een huilende man? Jammer dan. Ooit was jij er. Jij. Met een hoofdletter. Jij die al mijn leegte zou vullen. Jij die mijn pijnen zou laten…

Hij staat op de spoorbrug. Zijn zicht verdwijnt in het water, dat zes meter onder hem voorbij raast. Een touw, stevig vastgeknoopt rond de leuning van de brug, slaat door de wind tegen zijn been. Hoe is hij hier terechtgekomen? Hij heeft hier al zo vaak gestaan en iedere keer vraagt hij zich af: "Waarom trekt deze plaats me zo?" De herinneringen…

Met zijn koffer in de ene, en zijn sporttas in de andere hand liep hij het conversatiezaaltje van de herenafdeling binnen. Dit zou dus de eerste keer zijn dat hij de kerstdagen in een psychiatrische inrichting doorbracht. Hij was benieuwd. In één oogopslag overzag hij het interieur. Een grote, opgetuigde kerstboom beheerste het vertrek. Daarnaast stond…

‘Is deze plaats vrij, mevrouw?’ Ik kon het niet ontkennen. Steunend liet de man zich neer op de stoel aan de andere zijde van mijn tafeltje. Hij stak de vinger op naar de ober.’ ‘Een sterke, Johan.’ ‘Komt er aan, meneer.’ Een stamgast dus. Hij nipte van de onmiddellijk bezorgde oude klare, een opvallend verschil met het tempo waarmee mijn bestelling…

Krioelende elektrische impulsen schieten door mijn opgewonden lichaam. De vrijheid van keuze wordt belemmerd door dwangmatige gedachten. Mijn denken wordt gedirigeerd door verliefdheid. Een onevenwichtige kapitein staat aan het roer van mijn schip. Ik vaar in het donker naar het mooiste licht van de wereld. De belichting die jouw gezicht in lachende…

Kerst, geen zin in, bromde Willem. Het was de dag voor de kerst en hij had nog steeds niets in huis gehaald want hij woonde alleen en was licht schizofreen. De drukte in de winkel hield hem tegen en de stilte in huis was ondragelijk want de radio draaide alleen kerstmuziek en dat hield hij niet meer uit. Willem vluchtte naar buiten de straat op en ging…

‘Wat.. Hoe’, meer weet ik niet uit te brengen. De laatste oneffenheden op het lakwerk zijn gisteren door de spuiter bijgewerkt, ik ben net in de langste autowasstraat van de stad geweest, daarna drie keer in sprakeloze bewondering om mijn druipende aanwinst gelopen en heb met de afstandsbediening de centrale deurvergrendeling onophoudelijk aan en…

Boem, zo reden we op de motor en zo werden we onderuit geramd op een voorrangsweg! Ik wou opstaan maar zakte door mijn been dat zig-zag op de straat lag! Dat wordt een kunstpoot, dacht ik en vroeg angstig aan mijn vriendje of ie altijd bij mij wou blijven. Hij trapte er in want ik had het stellige vermoeden dat ik anders over zou schieten. In…