Als ge met uw zoon overlegt welk beroep hij zal kiezen, let dan goed op of hij ijverig is, want de graad van z'n ijver moet bepalen of hij geschikt is voor staatsbetrekking of voor 'n bijzonder beroep. De reden hiervan is deze. In beide gevallen begint hij z'n loopbaam als ondergeschikte. IJver zal hem schaden, als z'n chefs publieke personen zijn…

Om zeden en wetten te begrijpen, is 't nuttig zo nauwkeurig mogelijk zich voor te stellen welke omstandigheden die wetten nodig, en die zeden algemeen algemeen maakten. 't Is 'n aardige studie, maar meestal leert zij ons dat eigenbelang de drijfveer was van wie die wetten en zeden invoerden of handhaafden. Zo handhaven de parijse modistes de crinoline…

'Gatverdamme, Marius, wat is dat! Een witte vlek op je broek.' Geergerd keek Marius naar Tim. 'Haha, sperma.' lachte Niels. Wat leverden ze hem nou weer? Altijd zo makkelijk, die vijf. Het waren zijn vrienden, in zekere zin, Tim, Niels, Lukas, Bram en Thijs. Maar hun flauwe grappen, die was hij goed zat, en dan zeker het commanderende gedoe van…

Vaarwel reiziger in het zand u bent oud en grijs nu. Ooit ging u weg, waarvandaan u kwam nu sterft u de reizende dood in het Land van de Reizende Zon. Hier waren wij nooit geweest, stom is , dat wij het menen te kennen. we waren nooit eerder in Japan. Hier streed hij, de Samurai. Hij is sterker gestorven dan wij, wij zijn nog in leven, onvoorstelbaar…

Een verlaten zandweg meandert tussen de landerijen door. Een dode slang, een uitgehongerde rivierbedding. Verdorde struiken als huidplooien van stukgeslagen goden. Ginds, nabij de horizon: de stad. De stad waar alles stil staat bij het voorbijgaan van tijd. Waar iedereen verveelt uit hoge ramen hangt met een fles vol regenwater, waar iedereen omlaag…

Want wat zullen de laatste dagen van de zomer ons nog brengen? Een kleine jongen zit voor het venster van de buren, zijn neusje plat tegen het glas gedrukt. Zijn gezicht schittert in het licht van de ondergaande zon, totdat je hem passeert en even nieuwsgierig blijft staan zodat je schaduw over zijn gezicht valt en je hem zo even het zicht van buiten…

Waar ge een individu hoort spreken over principes... wees voorzichtig. Waar ge een staatsman hoort spreken over systemen... wees voorzichtig. Waar ge een godgeleerde hoort spreken over dogmen... wees voorzichtig.…

Vanuit de verte klinkt een luwe stem: "Jij moet hier niet zijn." Die stem kan ik slechts gelijk geven, naast mij zit iemand met dezelfde ideeën, louter toeval maar toch. Naast ons zit iemand wie bedreven is in zijn werk. Zijn werk is ons werk. Ons werk is ridicuul; ons werk is een verlengde van de economie die nu niet wil floreren. Ons werk is…

De koelte in het trappenhuis maakte de klap die ze kreeg van de warmte toen ze naar buiten liep nog groter. De deur van het portiek viel dicht. Uit de kelder pakte ze haar fiets. De afstand tot het zwembad leek door de warmte oneindig, hoewel het slechts tien minuten fietsen was. De vrouw achter de kassa had grote donkere plekken in haar vaalrode hemd…

Lief, ik vraag je niet veel! Ik vraag je minder dan een afwas van twee dagen doen, of onze Irma naar balletles brengen en terughalen. Het is minder dan de afgesproken vuilniszakken buitenzetten op vrijdagochtend, minder dan me handmatig moeten wekken sommige dagen. Ik vraag je mij in zachte stapjes te ontdekken, in jouw eigen tempo liefst, het…

De eerste klas was een brave smeltkroes. Tussen de verwaaide binken in spijkerbroek en de gave meisjes met vlechten zat Bas. Bas zat op de laatste rij te staren naar het geschenk. Met moeite verbeet hij de ontgoocheling. Een suikertante had het hem toegeschoven na het Brood dat heilig smolt op de tong. (Of kleefde aan het verhemelte) Toen volgde…

“Only you can make this world seem right,” galmt sentimenteel maar kneuterig door de luidsprekers. De toon werd gezet en een knipoog nodigt me uit naar de dansvloer. Ter plaatse trappelend zegt Hans, de voorzitter van de voetbalclub, dat hij er geen bal van snapt, elk jaar komt er meer volk naar het feest, elk jaar klinkt de muziek anders. En oeps daar…

-Meent ge een genie te zijn? --Ja. -Die onbeschaamdheid is te geniaal om u niet te geloven.…

Vrijdagavond rond 17.00 u. Filip, een niet meer zo jonge bejaarde, met de fiets, houdt halt aan een stopverkeersteken. Het verkeer is druk, zeer druk op dit moment aan het kruispunt "'t Roodkapje". Wanneer hij voorzichtig opnieuw aanzet, schuift een jonge dame hem per bromfiets links voorbij. Ze schudt zich de roodwitte motorhelm en kijkt hem, rechts…

Dat is de vraag die je als ouder hoopt nooit te moeten horen uit de mond van je eigen kind. Maar helaas, het gebeurt maar al te vaak dat je geconfronteerd wordt met iets wat je helemaal niet verwacht, iets waarvan jij dacht dat het jouw kind nooit zou overkomen, iets waar je volkomen machteloos tegen bent…. Op een dag wordt jouw kind ziek, zwaar ziek…

Als het zonnetje een poging onderneemt om de serre van mijn stamcafé te hullen in een bescheiden lentesfeertje, neem ik er plaats met mijn twee jongste dochters. Zij blieven warme chocolademelk met slagroom. Ik prefereer een vers getapt pilsje. In mijn hart prijs ik me diep gelukkig, het is tenslotte niet iedereen gegeven om van een dergelijk moment…

Ik ben boos op mezelf. Ik had nagedacht over God en m'n dame. Ik begreep iets van 't een, en beminde het ander. Ik droomde, en meende veel te weten, veel lief te hebben. Al liefhebbend en dromend liep ik 'n restaurant in, en daar heb ik groen-erwten met spek gegeten. Daarom ben ik boos op mezelf.…

Een gedachte is 'n poliep. Snij ze in twee, dan hebt ge twee poliepen. Snij die weder in twee... en ga voort met snijden. Na twintig generatiën van elke sectie, geeft alzo één gedachte meer dan een miljoen naneven. En elke naneef is een poliep, zo goed als z'n stamvader. En elke stamvader in de rechte lijn is nog bovendien, op zijn beurt, stamvader…

“Eindelijk”, dacht Tinne, en inderdaad vandaag was het zover, na vandaag ging haar man eindelijk een andere weg inslaan. Zes lange jaren was Bert bij het Belgische leger geweest, en die jaren hadden hem, zonder overdrijven, helemaal veranderd. In niets kende zij de man nog terug, waarmee zij nu twaalf en half jaar geleden was getrouwd. Een echte hel…

In 't ziekenhuis te Amsterdam - dat gasthuis heet, ik weet niet waarom - moest een matroos geamputeerd worden. Professor - ik meen Tilanus - zette hem z'n been af. De man rookte bedaard z'n pijp, beet nu en dan op de tanden, maar verhief zich boven de pijn. Professor T. bewonderde die sterkte van ziel, en sprak daarover met lof, terwijl hij 't verband…