Al heel vroeg was Wouter opgestaan en in zijn pyjama naar de keuken gegaan. Voor Mien maakte hij een ontbijtje klaar, een snee krentenbrood, een gekookt ei en een glas sinassap en dat was al veel, want normaal nam ze in de morgen alleen een kopje thee en een plak ontbijtkoek. Toen hij met het ontbijt boven kwam snurkte ze nog. Hij ging bij haar op de…

Zoals op alle werkdagen ben ik zojuist met mijn tas over mijn schouder in de intercity naar Utrecht gestapt. Ik wring mij langs slaperige forensen en weet een zitplaats tussen twee andere mannen te bemachtigen. Loom zet de trein zich in beweging en ik draai wat op mijn plek heen en weer om comfortabeler te zitten. Om mij heen ruikt het naar jassen.…

Oktober 1951. In zijn huiskamer zit Adriaan van Leeuwen, achter een opengeslagen krant, op de bruin beklede driezitsbank. Rechtop en onberispelijk gekleed. Goudkleurige manchetknopen steken onderin de mouwen van zijn hagelwitte overhemd. Een grijze stropdas met zwarte diagonale strepen is zorgvuldig onder het stijve boord geknoopt. Het huis ruikt naar…

Onuitgesproken woorden die glimlachten op je lippen, dansend en uitdagend. Aarzelend voelde ik je blik rond mijn ogen, zoekend naar de vriend in mijn hoofd. Ik vroeg je waarom je zo mooi was, maar mijn afleidingsmanoeuvre slaagde niet. Werktuigelijk bracht ik mijn handen naar je schouders. Ik wilde je aanraken, tegen me aan drukken en mijn liefde voor…

Ik droomde dat er een brug lag over de Styx, een brug van wit marmer. En alle doden, jong en oud, arm en rijk, man en vrouw, liepen in eindeloze drommen over die verbinding tussen hemel en aarde. Sommigen liepen gearmd, verwikkeld in een geanimeerd gesprek, anderen liepen eenzaam en staarden droevig voor zich uit. Ook zag ik kleine en grote groepen…

Mijn vader verdiende net genoeg, dat zijn gezin sober kon leven, en dat was nog ver voor de oorlog. Op een boterham kreeg je meestal margarine en daarop suiker of een speculaasje. Kaas en worst of vis kreeg je meestal in het weekend, dan gingen mijn ouders op zaterdagmiddag naar de markt, want daar was het toen goedkoper. Toch waren we gelukkig, omdat…

In de zomer van 1942 was ik elf jaar en woonde ik bij mijn ouders in de Mercatorstraat in Amsterdam west. Waar nu huizen en druk verkeer is was in die tijd allemaal land en tuinderijen van boeren. Met de jongens in de straat gingen we vaak spelen op het land, maar daar oefenden ook soms Duitse soldaten, die gelegerd waren in de school waar ik op zat…

Wouter en Mien, beiden bijna tachtig jaar, zaten te mijmeren over vroeger. ''Weet je nog ouwe, dat ik jou heb leren kennen in de gevangenis, jij zat vast voor diefstal van fietsen in de nachtelijke uren. Je was toen net in de twintig en ik zie je nog in die cel zitten, dat kleine manneke met z'n kale koppie. Ik was bewaakster, omdat ik het werk…

Catherine Abel, een getalenteerde kunstschilderes, heeft afgesproken met de schrijfster Julia Leigh, omdat ze haar graag wil portretteren. Ze zit in het restaurant in de Royal Botanic Gardens, waar ze zenuwachtig om zich heen kijkt, niet wetend of Julia nog komt opdagen, daar het al een kwartier over de geplande tijd is. Ze bestelt nog een kop koffie…

Ik zat ondertussen duizend en vierhonderd meter onder de Groningse grond vlak bij de Nederlandse gasbel in een postzegelwinkeltje. Via een lift ben ik zo diep gekomen. Terug naar de man met de plastic broek aan de Lek. Hij zoekt vergeefs in Benidorm zijn zon maar laat hij houden van de potloodgrijze regenwolken van kletsnat Nederland waar nooit…

Jan Doos was een echte kraai.Hij zag eruit als de dood zelf met annorexia. Het is al meer dan een halve eeuw geleden. Ik werkte als handzetter bij een kleine drukkerij. Jan woonde samen met zijn broer en zus. Geen partner voor deze drie. Het was een te vreemd stel, maar met elkaar konden ze het uitstekend vinden. De broer van Jan assisteerde bij de…

Wouter en zijn buurman Wim spraken vaak met elkaar over allerlei onderwerpen, het geloof maar ook over het weer, zo ook vanmorgen bij de koffie. ''Zeg Wouter, ik weet dat jij veel van de meteorologie weet, vanmorgen hoorde ik de weerman op de radio zeggen, dat de barometer laag stond en regen werd verwacht, maar het wachten was op een hogedrukgebied…

"Waarom ben je zo stil, Marvin? Waarom mis ik vandaag het geluk in jouw ogen?'' vroeg Rudi aan zijn 8-jarige kleinzoon. Marvin gaf geen antwoord en tilde heel licht zijn schouders op. Tijdens de gehele reis bleef hij met gebogen nek vanuit de zijraam naar buiten staren. Marvin werd na schooltijd altijd door zijn grootvader opgehaald. Zijn vader…

In de buurt van de bosvijver belaagden wolken muggen hem. Voor poëtische vergelijkingen over natuur en zijn rondkolkende gevoelens, was hij daardoor niet in de stemming. Met zwaaiende armen om muggen af te schrikken, botste hij tegen een houten hekje. De vermolmde houtconstructie scheidde het bospad van de begroeide waterkant van de bosvijver. Na…

Toen de berouwvolle dief verder liep tot aan het grote deftige station van de stad Zwolle ontmoette hij een lelijke man met een neus als van een aardbei met lang vet haar wat leek op gerookte palingen en met een broek wat uit een zeiltje was geknipt. Een buurvrouw merkte nog even op dat de broek van de voornoemde man niet uit een plastic teiltje…

De man die op het rijwielpad een eind verder voor me uitsloft, heeft de weifelende gang van iemand waar niet op gewacht wordt. Als ik dichterbij kom lees ik de strakke letters die achterop zijn vale werkjack zijn gedrukt ; 'Wim Beus Bouwmaterialen.' Toch maakt hij niet de indruk op weg te zijn naar een klus. Integendeel, als het kon zou hij zijn schouders…

''Man, eet nou eens beschaafd, dat gesmak van jou is niet om aan te horen.'' Hij keek Mien met zijn trouwe hondenogen aan, dat onnozele manneke. ''Ja, kijk maar niet zo onschuldig, je weet best wat ik bedoel. Ik heb je veel nette manieren geleerd Wouter, maar je vervalt steeds weer in je oude gewoonten.'' ''Neem me niet kwalijk darling,…

Hij ging aan de overkant van de straat in zijn auto zitten, zodanig geparkeerd dat hij niet opviel en wachtte op het ogenblik, dat die snuiter zijn woning zou verlaten. Lida was link genoeg ervoor te zorgen, dat haar vriend bijtijds weg was, want ze wist precies wanneer haar man thuis kwam. Herman tuurde voortdurend naar de deur. Toen hij de voordeur…

Herman was niet meer de gezellige jongen van vroeger. Hij was pas dertig en had in de gaten, dat zijn vrouw Lida niet meer van hem hield en ging meer drinken dan goed voor hem was. Op een avond was hij met teveel drank op in zijn auto gestapt en reed op weg naar zijn huis in een fuik van een politiecontrole. Hij schrok zich natuurlijk kapot, want hij…

Het achtergebleven kind snikte een beetje, het was een voor hem te stille avond op zijn bedje. Zijn broers sliepen al.Zijn zus sliep ver weg ook. Enkel de huizen verderop leken in brand te staan want de vuurhaan kraaide en de telefoon deed het niet meer. Bij de kinderwastafel brandde nog een waaklampje.Dat was maar goed ook dacht het kind want…