In de kamer van de Schrijver plaatste iemand eens de opmerking: “Het is toch onvoorstelbaar wat er allemaal uit een inktpot kan komen. Ik ben echt heel benieuwd wat het de volgende keer weer zal zijn”. “Nou en of!”, riep de Inktpot, “en dat heb ik ook altijd gezegd!”. En de Inktpot richtte zich tot de Pen en tot alle andere voorwerpen op de schrijftafel…

“Goedemiddag. Met Pieters van de Fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst. Spreek ik met Eindtijd B.V.?” “Spreekt u mee. Waarmee kan ik u van dienst zijn?” “We hebben klachten gekregen van bezoekers aan uw centrum. U vertelt aan iedereen die het maar horen wil dat de wereld in 2012 vergaat. Toch is er redding mogelijk. U heeft nl. aangeboden…

Ik zou hebben kunnen beginnen met de woorden, er was eens……… een oud trots volk, dat woonde in mooie rijkversierde houten wagens, getrokken door glimmende paarden, reizen was hun leven, het zat in hun bloed. Het zou niet gaan over nu, niet over de vorige eeuw, maar het zou begonnen zijn in 1869, toen ene Antonina Prochniak in de Oekraïne werd geboren…

Een slonzige trap naar boven, een scherpe draai naar rechts en we staan voor een woest uitgehakte muur, die gretig gaapt naar twee aanpalende vertrekken. De achterwand van het kleinste kamertje is geperforeerd door hagel uit een luchtbuks; de aangrenzende ruimte aan de straatzijde is met riet betegeld. Ons gemeenschappelijk meubilair is een non…

Een dorp is volgens Agathe Christie de wereld op schaal, we komen er alle denkbare problemen tegen die voortkomen uit de menselijke aard. Als je contact krijgt met de inwoners blijkt dat ook in ons dorp, elk huis zijn kruis draagt. Kennissen in de straat zijn zeven jaar getrouwd, hun dochter en onze zoon spelen met elkaar. De man is klein, donker…

Met mijn BMW verliet ik mijn kasteel 'Goldmund', vandaag ging ik naar het hoge noorden, het Friese dorp Kollum, iets verder dan Burum, waar die grote schotels staan. Ik reed op een vrij smalle weg het dorp binnen, ergens rechts speelde ik ooit met een vriend op een houten vlot. Ergens links woonde een markant, oud zwerversvrouwtje, dat onze boerenbontverzameling…

Laatst liep ik te wandelen in het bos, toen ik plotseling iets op mijn hoofd voelde vallen. Niet dat het hard aankwam, nee, het voelde licht en het bleef in mijn haar hangen. Ik griste het van mijn hoofd. Het was een blaadje dat van een boom was komen dwarrelen. Ik bedacht me dat dat blaadje symbool stond voor het begin van de herfst. De zomer was…

Dansend op een spoortje licht verglijdt fossiele tandpasta in een dartele droogbloem. Gestolde tijd van de Haarlemse schilder Kees Verwey. Stillevens aan het einde. ”Ik vang de laatste bloei.” Ingelijst een blikvanger voor de Rotterdamse kunstkenner Robin Adèr, ooit conservator bij museum Boymans van Beuningen. Een encyclopedie op vliegwielen…

Wij hadden begin jaren tachtig geen speciale actie nodig om De Schouw te laten blijven. Als krantenjongens tankten we de baromzet gewoon dagelijks naar een hoogte, die evenredig was aan ons alcoholpromillage. Kale Willem blij, Joris blij, Robert-Jan blij en soms waren de klanten ook euforisch blij. Dan lieten we onder aanvoering van de eminente…

Het gezelschap zette zich rond de designtafel waarop in het midden een ontbijtbordje stond met daarop een specimen van het nieuwe product. Een tijdje tuurde iedereen er aandachtig naar. Tja, vlees was het niet, zoveel was wel duidelijk, maar het zou toch als zodanig verkocht moeten worden om op de markt enige kans van slagen te hebben. Iemand iedeejen…

Even buiten het centrum van Assen ligt het voormalig landgoed Valkenstein, waar ooit twee uitzonderlijke mensen woonden. Het gerucht ging dat de dame in kwestie een dochter was van de broer van Napoleon Bonaparte en dat was via gedegen naspeuring geen luchtig gerucht, maar de klinkklare waarheid. Zij woonden in een kasteel, dat afgeschermd werd voor…

Het is de avond van 22 juni 1978 en ik ben beland op mijn hotelkamer in Bali. Frupsels,veelpotige grupsels en glimmende deksel gravers kruipen uit de donkere aarde. De haren op mijn arm lijken op het wuivende riet en de poriën in mijn huid zijn zo groot dat ik er bijna zelf in kan stappen. Flitsen van neon lichtreclames schieten door mijn hoofd en…

Veel mensen in dit land van kaboutertjes,kikkermensjes met aangeblazen rode hoofdjes zijn zo hoekig. Dit land wat eens een groot moeras bijna was waarin je wegzonk. Het land met haar vele hoekige mensen en molenwieken. Velen hier doen niet eens de moeite om aardig gevonden te worden door de ander. Het blijft bij hoekigheid in de omgang met de…

Warm, heet zelfs. Het asfalt smelt bij deze temperaturen. Zeg maar: boven de 34 graden. Hier, in Boudy-de-Beauregard, loopt de D124 van Bordeaux naar Cahors al honderden jaren langs het huis waarin wij drie jaar geleden zijn komen wonen. In de jaren 50 liep er nog een spoorlijn die de belangrijkste steden in de Lot-et-Garonne met elkaar verbond…

‘Ik maak me ongerust over Fons,” zei Muis. “Die komt wel weer terug,” zei Olifant. “Hij is nog nooit zo lang achter elkaar weg geweest.” “Denk je dat hij de weg niet meer terug kan vinden?” “Nee, dat geloof ik niet. Maar er kan van alles gebeurd zijn. Hij kan in het water liggen of in een schuurtje opgesloten zijn. Misschien is hij wel in een auto…

“Ik moest over spokenspinsels schrijven vanavond,” zei Olifant toen hij weer thuis was. Muis keek minachtend. “Je vindt het zeker niets hè,” “Dat heb je goed geraden. Ik zou er helemaal niet tegen kunnen.” “Nou ik zat ook behoorlijk in de moeilijkheden. Als het nou nog hersenspinsels geweest waren.” “Ja, hersenspinsels heb jij genoeg” Muis keek…

Ik werd vernederd waar iedereen bij was het werd in Nederlands verteld en vervolgens in het Portugees vertaald. Die woorden sneden in mijn hart net als glas, het gelach van iedereen om me heen, oh wat voelde ik me klein en onbegrepen. Ik schreeuwde: jij weet heel goed hoe het zit en wat de waarheid is waarom doe je dit? Het gelach werd luider…

Na de lunch liepen ze verder. Het was een uitgestrekt gebied. Ze hadden er een kaart van. Muis had geen kompas bij zich. Volgens zichzelf had ze een aangeboren richtingsgevoel. Olifant had zijn kompas toch maar meegenomen. Nergens waren borden of wandeltekentjes die je door het gebied leidden. Het netwerk van paden was eindeloos vertakt. Ze konden alleen…

Ik val meteen maar met de deur in mijn stukje en zeg het maar eerlijk, ik heb gerookt in mijn vakantie. Verkeerd, fout, vreselijk natuurlijk! Na mijn laatste rookweekend in september 2009 had ik me nog zo voorgenomen om er niet meer in te trappen, in dat roken. ‘k Had het ook weer netjes volgehouden. Met hier en daar een misstap, zo af en toe, stiekem…

“Waar heb ik die schaar nu gelaten?” Jenny trok aan een keukenla, die soepel rollend op haar afkwam en haar bijna omver wierp. Ze zag potjes met kruiden, boterhamzakjes, een schroevendraaier en nogal wat troep, maar alles behalve een schaar. Na nog twee laden te hebben opengetrokken vond ze wat ze zocht. Ze pakte de schaar en knipte een hoekje van het…