(voor Camille Claudel) Zij wist haar bittere lijden aan de vluchtige schoonheid te vangen, zoals een rodeo-rijder een wilde stier temt. Zij was zelf het mooiste standbeeld dat ik ken, zo met die eeuwige teder-lijdende blik, een prachtig schip, dat een destructieve koers voer, met de aartsengel Michaël als boegbeeld. Opperste beeldhouwheldin, ik…

(voor Georg Trakl (1887 - 1914)) In de mist van woorden zocht hij naar een woord van helderheid, dat hem kon redden van de ondergang, de hel in zijn hart, doorboord met gifpijlen, brandende speren, priemen van hout. Wie zo zichzelf een pad moest banen, verloor zijn lach al gauw. Zijn angsten triomfeerden in een jeugd verstoft door oude schaduwen…

Volgens de verhalen van begeleidster Harmke is Driezum een rustig dorp met haar eigen gebruiken. Volgens Foppe gaat het ongeveer zo: In het idyllische dorpje Driezum staan twee kerken, de dominees zijn al oud en houden er achterhaalde principes op na dat de vrouw voor haar man moet zorgen in huishoudelijk opzicht, iets waar H. haar neusje voor…

De vrouw in de deuropening keek onbegrijpend. ‘Mevrouw Hertsberger?’ ‘Mevrouw Louise Hertsberger.’ ‘Oh. Zeg dat dan meteen. Louise. Ja ja. Maar die is volgens mij ernstig overleden.’ ‘Ja, maar ze heeft ons gevraagd eens bij u langs te gaan.’ Ze keek het tweetal onderzoekend aan. ‘Astraal?’ Melissa grinnikte.’Nee. Voordien.’ ‘En wie ben jij dan…

Het is goed dat de woorden van De lezer op het internet (kunnen) worden gepubliceerd. Misschien is het niet voor iedereen even interessant of soms is het gewoonweg een slechte tekst. Maar De lezer doet zijn zegje of kan dat doen, gevrijwaard van enig belang erbij. De Lezer kan publiceren: dit leeft op dit moment bij mij en dit vind ik belangrijk! En…

Melissa keek hem aan. ‘Albert.’ Het “Bert” kwam haar niet gemakkelijk uit de keel maar Albertus nog minder. ‘Ja?’ ‘Volgens mij ben jij niet een snelle beslisser.’ Hij haalde de schouders op. ‘Beslissen kan ik razendsnel. Het is meer de uitvoering die onder vertraging lijdt. Hoezo?’ ‘Nou, het lijkt mij dat enige actie jouwerzijds op zijn plaats…

Er gaat een gerucht door de trein. Hoe het ontstaat, hoe het, ondanks de hermetisch afgesloten wagons toch zich verspreid: niemand weet het. Maar ineens is het daar, komt het met de koude wind die door de spleten van de goederenwagon waait mee naar binnen, besmet eerst het asociale gezin waarmee ze de wagon moeten delen, om dan in hun hoek te komen,…

Het einde overviel het begin van de terugtocht door de snerpende koude en de verwaaide sneeuw. Het zicht werd belemmerd door de mist en de koude jagende wind die de ogen geselde en het uitgeputte, hongerige lichaam nog verder ondermijnde. De oorlog was begonnen met een sterke, trotse leider die ons voorspoed beloofde. Op weg naar Rusland voelde…

Het was een rustige avond toen de jongeman bij het loketje kwam. "Goede avond," begon ik, "vertelt u het maar." De blik in de ogen stond op onweer. Hij had kennelijk geen goede avond. Hij blafte door de speaker dat hij pijn aan zijn enkel had en niet meer kon lopen. Drie dagen geleden gebeurd. "Ik zal u inschrijven, dan zal de dokter…

In het voorjaar van 1961 gingen we voor de eerste keer op vakantie naar Monchau in de IJfel. We logeerden in een klein familiehotel. In ons kreukel-Duits maakten we al snel vrienden. Monique, de dochter van de slager, was een goede gids. Ze nam ons mee over de smalle wandelpaadjes die langs de berg omhoog kronkelden en door haar leerden we een aantal…

Opa Olivier was geen verliezer. Hij had zijn leven gestreden voor God, Volk en Vaderland. De strijd tussen recht en onrecht was zijn stokpaardje. Ik jaag farizeeërs, schriftgeleerden en huichelaars mijn tempel uit, was zijn veel gehoorde adagium. Daarmee gaf hij te kennen: wees oprecht, draai er niet omheen. Hij had een hekel aan schijnheiligheid…

Badend in het zweet en nog helemaal ontdaan werd ik half wakker. Dit was de meest lucide droom die ik ooit had meegemaakt. Ik voelde meteen dat deze aanschouwde gebeurtenis niet zomaar een droom was, maar een voorspellende zienersblik. Zoiets was mij nog nooit overkomen. De echtheid van het gadegeslagen voorval was indrukwekkend van kleur, scherpte…

Het is goed te merken aan de natuur dat het een stuk warmer is dan normaal. En dan praat ik niet alleen over de planten maar vooral over de vogels. Ik strooi al jaren vogelvoer op mijn achterplaatsje en volgens mij zijn de afgelopen jaren al heel wat families van vogels in de omtrek gebleven. Maar dit jaar kunnen wij daadwerkelijk van vroege vogels…

Melissa werd wakker door een amechtig kuchende automotor, gevolgd door uitlaatknallen. De plek naast haar in het grote bed was leeg. In de badkamer hoorde ze watergeruis en vloeken. ‘Kutmesjes. Ik ga een shaver kopen.’ Ze deed het raam open en zag een verveloos bestelautootje. Op de motorkap was een afbeelding van een grote roos met daaronder in…

De Bechterev hield zijn nekwervels op de plaats en de breuk werd niet gezien, slechts de dronkenschap was opgemerkt en na zijn roes te hebben uitgeslapen kwam hij met de tram naar de schepen van zijn vriendinnen Francien en Marianne. Hij lag hulpeloos bij Francien op een matras op de vloer, klagend over stroomstoten die door hem heen leken te gaan.…

MET HET VERKEERDE BEEN De vrouw werd wakker en bleef even liggen in het grote bed. Ze was nu al moe. Ze stapte met het verkeerde been uit bed en begon de dag. Haar man zei, nou je ziet er niet uit vanmorgen, zeker met het verkeerde been uit bed gestapt. Kribbig zei ze dat ze liever was blijven liggen als hij dat zei en ging weer naar bed. Het kind…

We leerden hem kennen ergens in de tachtiger jaren, in café '‘t Snorretje‘, daar was hij vaste klant en buurtgenoot. Hij kon met enige moeite op de kruk klimmen omdat hij door de jaren heen steeds krommer groeide. Hij vertelde met enig leedwezen dat hij er één van een tweeling was, een kromme en een rechte, rara welke helft ben ik. Dan glommen zijn…

Melissa overdacht de mogelijkheden die het grote huis haar zou kunnen bieden. Een geëmancipeerde meid is op haar toekomst voorbereid. Maar echt van harte ging het niet. Ze was moe. Albertus had niet veel voedzaams in huis. Ze beperkten zich voorshands tot een kopje poederkoffie in de tuin onder de zware bomen. Het werd donker. In het Westen was…

Daar ligt hij. Zogezegd onverschillig. Maar als ik beweeg, luikt hij een oog. Het registreert alles. Het denkt: ‘Misschien neemt hij me mee op stap.’ ‘Misschien valt er een knabbelkoekje uit de kast.’ Hij denkt dat ik niet zie dat hij kijkt. Kijk: hij kijkt weer weg. Nee, hij wil zich niet opdringen. Intussen zijn z’n gedachten al zo rood als de vitrine…

Er stond een harde krokuswind boven op de wandeldijk in Cadzand. Op het strand zelf bevonden zich bij dat grijze weer slechts enkele mensen: twee vissers, een stel vers-verliefden en een dapper gezondheidsgezinnetje. Op het hoge wandelpad viel omzeggens niemand te bespeuren. Heel af en toe passeerde iemand: de haren steil achterovergeharkt tegen de…