Ik tik zenuwachtig met mijn pen op tafel. 'Hou eens op' wordt er achter mij gefluisterd. Het zweet breekt me uit. Ik had me toen ook niet ziek moeten melden! flitst er door me heen. 'Meester'fluister ik schor, 'mag ik naar het toilet?' De meester kijkt me door zijn wazige brillenglazen serieus aan. 'Eigenlijk...' Ik kijk hem smekend aan…

In 1968 lagen de zaken voor een beginnende militair van het vrouwelijk geslacht echt wel anders dan nu het geval is. Het milvakampje was op het terrein van de Alexander-kazerne in Den Haag. Hoge hekken en een strenge portier waarlangs je eerste gang was om je te melden. Het leek eigenlijk wel een beetje op een kostschool. Natuurlijk ging je in…

“Ik zou iedereen willen vragen een moment bij zichzelf stil te staan. Graaf eens diep in uw herinneringen en haal u het meest gênante moment uit uw leven voor de geest.” De spreker zweeg en ging rechtstaan, met de armen over elkaar. Hij liet zijn blik dwalen over de zowat dertig aanwezigen. Buiten geselde een venijnige oostenwind de bladerloze takken…

Nadat hij het laatste spoortje egotripperij uit zijn leerlingen had gepreekt, keerde de goeroe terug naar zijn “binnenste cirkel’ om er duchtig te gaan mediteren over ’s mensen’ domheid. Hij liet een prakje verbouwereerde adepten achter die met de moed der wanhoop begonnen hun uit elkaar gedraaide illusies bijeen te schrapen. “Shit zeg”, zuchtte…

Goedemiddag dames en heren. Welkom bij 'Koken met Drebd'. Ik ben Françoise uw moderator of onderhandelaar, beter gezegd. 'Goedemiddag Drebd, wat gaan we klaarmaken vandaag?' 'Ewel, Françoiseke, vandaag gaan we voor de verandering eens een scampi stoverij maken!' 'Scampi stoverij? Tiens!' 'Een mens moet inventief zijn, nietwaar?' …

Wanneer ze nadenkt bijtend op haar nagels wat ze nou toch fout deed, ze denkt en ze denkt en kan het foute antwoord niet bij zichzelf vinden, of ze moet wel zo kort van geheugen zijn en de signalen, die er vast waren niet gezien, niet herkent niet…ja wat niet? Hier zit ze nu, opgetrokken benen, bijtend op haar nagels, terwijl ze net zo trots was dat…

Blowen.. Mijn gezworen vijand, fractievoorzitter Jansen, belt me op. Of ik zin heb in een partijtje blowen. Ik leg hem uit, dat ik geen politicus ben dus ook nooit blow. Het blijft een paar seconden stil en dan probeert hij het nog eens: “Ik bedoel een partijtje blowen, man. Met die kegels weet je wel?" Hij bedoelt dus bowlen maar dat heb je wel…

Soms zijn er van die dagen dat je denkt dat niemand zonder je kan. Niets is minder waar, maar toch! Eigenlijk een mooie bijkomstigheid, een mens voelt zich dan zo nuttig. Herkenbare opvoedingsproblemen, ook al zijn de kinderen volwassen. Ook ik heb er ook mee geworsteld en mag dat nu met anderen delen. Niet dat ik het leven van mijn kinderen…

Er was eens een man die een verzameling zeldzame en uitzonderlijke planten bezat. Sommige ervan waren gemakkelijk te kweken geweest, bij andere had het veel moeite gekost om ze tot groei en bloei te brengen. Hij besteedde enorm veel tijd aan zijn planten, en zorgde ervoor dat elk exemplaar precies de juiste hoeveelheid warmte, zonlicht, water en meststof…

Even is de rit boven de zeevriendin maar op een gegeven moment, verdwijnen we onder water, waar ik niet de minste moeite heb met ademen, ik kijk verbaasd opzij en hij lacht en zegt, "geregeld door zee-anna" ik wist dat je zou komen en zij wist dat ook en omdat je nu alleen was, durfde ik me aan je te vertonen. Ik lach naar hem en voel me vertrouwd en…

Ik knipper nogmaals met mijn ogen en zie tot mijn grote verwondering dat ‘het’ dichterbij komt maar mijn verbazing is dermate groot dat ik met open mond zit te kijken als het wezen langzaam richting het strand komt, zwemmend draaiend en voort ploegend. Ik denk ik de eerst instantie nog aan een drenkeling maar al snel ben ik erachter dat dit helemaal…

Wanneer ik de golven hoor, weet ik dat ik eindelijk in de buurt ben, ruiken doe ik haar al van ver, maar zien is een ander verhaal, een story op zich zeg maar, en wat ik al zeg, hóren doe ik haar en goed ook. De golven beuken op de kust, er zijn weinig mensen op het strand, de dagjesmensen blijven thuis met deze wind, het is fris en een enkeling waagt…

Ze was bij een winkel geweest om bedden te bekijken. Ze wilde graag een goed bed. “Een Hastings moet je nemen”, zei ik prompt, dat was namelijk het enige merk waarvan ik gehoord had en dat vermoedelijk erg goed was. Het kostte veel zo'n bed en daaruit zou je kunnen afleiden dat het ook wel een goed bed was. Nu nee, ze was alleen maar wezen kijken…

En nog herinner ik me die keren dat mijn Vader me mee nam op zijn arm om mij vervolgens op het tuinpaaltje van de kleine voortuin vol met paardenbloemen en goudsbloemen te zetten, zodat ik, naar rechts kijkend, als klein ventje, ook de schepen kon zien die door het kanaal voeren. En die keren dat ik samen met mijn moeder te voet naar het…

BOR DE WOLF IN HET ENGE BOS Drie uur 's nachts. Weer naar gedroomd. Maar deze keer ga ik er veel beter mee om! Gisteren kocht ik de drie poppen van de Fabeltjeskrant en ging naar het wielrennen in Surhuisterveen. Ik was zeer zeer moe, van het weer of ik weet niet wat. Ik slaap vannacht alleen met mijnheer de Raaf en ik heb moeder en Aukje al…

Ik parkeerde de auto bij de controlepost van de Nederlandsche Wandelbond Ter Bezichtinging En Bevordering Van Het Natuurschoon Anno 1912. “Goedemiddag, ik kom even een stempeltje halen op mijn deelnemerskaart van de jaarlijkse hoogzomerheidewandeling van uw organisatie.” Stomverbaasd keek de bejaarde man achter het van sloophout in elkaar getimmerde…

Duistere schemering. Ochtend. Vroege ochtend en ik lig wakker en naakt in mijn bed ergens in een afgelegen stadje in Italië. Jij bent beneden, in de kroeg. Mijn ramen zijn gesloten. Ramen uit horizontale stukken hout. Over de houten vloer zie ik de zon haar hart ophalen. Een accordeon speelt uit een oude radio. Een viool komt hem gezelschap houden.…

Hondenleven Heb een afspraak met Jansen, de voorzitter van een plaatselijke politieke partij in mijn Stad. Ik ben wat verlaat na wat zure oprispingen met mijn bank. Jansen zit al aan de bar van mijn stamkroeg en Kroegbaas steekt bij mijn binnenkomst zes vingers omhoog, wat zoveel wil zeggen, dat Jansen al zes biertjes voor staat en dat hij ze op…

Thomas was een jongetje van twaalf jaar en was arm want zijn vader de boer was gestorven en zijn moeder was maar een gewone schoonmaakster, maar met een zorgzaam hart. Thomas liep met de ziel onder de arm want hij wist niet wat hij met het leven aan moest vangen, maar toch was hij wel tevreden en fantaseerde er op los. Hij kwam een oud vrouwtje tegen…

En zo plaatste ik de ene teleurstelling bij de andere opleving. Het werd een soort van reflecteren en berusten met dat brandende gevoel rond je borststreek. Je telde je rijkdommen en legde ze naast de weg erheen. Vroeg je af wie je had verwaarloosd om hier te komen, hoe je versneden wederhelft van vroeger het nu deed en hoe verknipt je klaar was en…