Op het moment dat ik hoorde dat de wakkere krant een omroepzender wilde starten, dacht ik; ach, dat moet kunnen, we hebben er nog maar een stuk of zestig. En een beetje rechts gerichte rotzooi valt toch niet op tussen die andere shit. En daarnaast; hoelang zal het helemaal duren, die zender? Maandje of zes? Of schat ik dat te optimistisch in? Nog…

(voor Sergey Yesenin) Hij wilde langs de verbrokkelde kusten schrijven, met een reuzenpen de grenzen van het al te benauwde omploegen, tafelen met wilde zwijnen,gedreven door dezelfde tirannieke waanzin die Van Gogh verpulverde, Nietsche vermaalde, Strindberg openhaalde of Goethe bedekt deed voortslepen, met zijn dikke benen in een lus achter…

Robbie loopt over het dek van het schip. Hij is 5 jaar. Hij loopt eigenlijk iedereen in de weg maar niemand zegt er wat van want ze houden allemaal veel van de kleine altijd vrolijke Robbie. Robbie hangt over de reling heen. Niemand let op hem en dus ziet ook niemand dat hij steeds verder over de reling hangt. Dan.. een plons! Een gil. Iedereen kijkt…

Verveeld stond hij voor zich uitstarend glazen te pouleren. Zoals gewoonlijk was er in de 24uurbar weer eens niets te doen. Dertig verdomd lange jaren werkte hij hier nu. Hij was pas twintig geworden toen hij destijds hier kwam werken. Dat waren nog eens tijden. Zijn vrienden van toen benijdden hem dat hij dagelijks in de buurt kon zijn van zoveel mooie…

Lang geleden werd er op deze aarde een engeltje geboren. Een engeltje met mooie blauwe oogjes, rode volle lipjes en hele mooie blonde haartjes. Zo mooi dat iedereen die naar haar keek er stil van werd en men durfde niet meer hardop te spreken, bang dat ze wakker zou worden. Het engeltje kwam in een gezin om een bepaalde reden, de moeder was heel erg…

Het stenen gruis bedekte wankel deze berg. Heb ik wel de juiste route genomen? Het pad leek plotsklaps op te houden. Ik draaide me nog eens om, om te kijken of ik wel goed zat. Automatisch keek ik naar beneden, in de diepte van de kloof. Dat kon ik maar beter niet meer doen! Hoogtevrees maakte me wankel, angstig en vertwijfeld. Verschrikt was ik plotsklaps…

Ik heb een verjaardag. Lastig, want er is ook voetbal. Ajax-Feyenoord, het gaat wel helemaal nergens meer over, de landstitel is alweer buiten bereik, maar goed. Woemi vindt het maar idioot en belachelijk dat ik er een punt van maak. Ach, ze kan niet in alles op ons mannen lijken. Anneke weet beter. Ze heeft dan ook twee mannen om voor te zorgen, en…

Dat was lachen zondag! Mijn vriendin en ik gingen voor het eerst skieén in Zoetermeer. We namen een proeflesje en dat was leuk. We stonden op elkaars lang latten en moesten zijdelings een klein heuveltje op. Mijn vriendin, die slecht luistert, gleed telkens terug. Dus ik deed voor hoe het mij uitgelegd was. "Verzin je dat zelf?"zo vroeg ze.…

~ DEEL 5 ~ Het hart schoot me in de keel. Mijn moeder die de aardappels stond af te spoelen keek me aan en zei: “Neem jij maar op, want ik heb m’n handen nat”. Het gerinkel klonk als een haast kwaadaardig lawaai. Voordat de telefoon voor de vierde keer rinkelde pakte ik gehaast de hoorn op terwijl ik dacht: “Laat ik het maar snel achter me brengen…

Het moest in deze buurt zijn. Langzaam stijgend heuvelland, dat plotseling afbrak bij steile rotsen bij de kust. Bij een inham lag een wit huis. Hij reed er naar toe. Uit de tuin kwam een vrouw die hem vragend aanzag. ‘Goede morgen.’ ‘Goede morgen.’ ‘Kan ik je helpen?’ Hij haalde de schouders op. ‘Mogelijk. Alleen weet ik zelf niet goed waar ik…

Toen ze haar fiets op hun stoep parkeerde schrok hij. De blos op haar gezicht en haar rode konen zeiden genoeg. Oké, om nieuw leven in je relatie te blazen moet je risico’s nemen. Soms zit na zoveel jaren een relatie een beetje op dood spoor. Sleur bedreigt de liefde. Dan moet je iets nieuws proberen om de zaak te redden. Zij en hij hadden het…

Wachten op de haven die mijn veiligheid garandeert. Ondertussen dobberend op de oceaan van gevoelens. En maar het eeuwige wachten op de opkomst van de zon zodat de duisternis verdwijnt. Ik, de kapitein van mijn schip vol gevoelens die wacht op het licht dat mij de weg zal wijzen. Ik aanschouw het drijvende wrakhout van de schepen die mij zijn voorgegaan…

Zaterdagmiddag 25 maart 2006, het is 14.30, de telefoon gaat. Het is Marloes die vraagt of ik ook nog meega, in eerste instantie ben ik vergeten waar het om gaat maar dan schiet het me weer te binnen. We zouden naar Groningen gaan om haar trouwjurk passend te maken, ik was het tot mijn grote schande vergeten. Natuurlijk ga ik mee, mijn dochter gaat…

Mijn hok, mijn directiekamer, zijn mijn benamingen van een heerlijk plekje in het huis waarin wij iets meer dan 6 jaar hebben gewoond. Nog 3 dagen, nog 3 avonden en nog 4 nachten dan hoort het bij mijn verleden, mijn herinneringen. Toen wij hier in november 2001 kwamen wonen voelde het huis eerst niet goed voor mij, het was een links huis. De…

Het loopt tegen achten en neem even de pen ter hand. Eigenlijk de laptop, maar aangezien ik al 'n tijdje mijn gevoelens van het leven weergeef ben ik overgestapt van de pen naar het moderne. In mijn leven, ja er is veel gebeurd. Maar of dat een ander intresseert? Het is net als het nieuws op radio of t.v, dat wat je boeit kijk of luister je naar…

Het zal me een worst wezen dat de twee mannen in pak die komen binnenlopen morgen te laat zijn op hun werk, maar ik ben zo nieuwsgierig naar waar ze vandaan komen, wat ze hier doen, waar ze straks heen gaan en op welk kantoor ze morgenochtend eventueel met een kater aankomen. Waarschijnlijk zal het niet zo spannend zijn als ik zou willen, daarom…

~ DEEL 4 ~ Ik werd overmand door verlegenheid en zocht naar woorden om de stilte te doorbreken. Ik zou haar het liefst willen zoenen, maar mijn verdraaide verlegenheid hield me tegen. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig, want misschien verwachtte ze juist dat ik haar zou zoenen. De mooie Gabriëlla stond vlak voor me. Ze keek me aan met een haast…

Ik keek kort haar kant op. Ze keek me vluchtig aan waarbij er een kleine glimlach op haar gezicht verscheen, maar boog haar gezicht snel weer richting haar tekenopdracht. Het viel me op dat iedereen met z'n tweeën aan een tafeltje zat, maar Gabriëlla zat alleen aan twee tafels. Dat bleek niet voor niets. Ze had namelijk een enorm arsenaal aan teken…

-Dag meneer. -Dag meisje. -Mag ik even naast u zitten? -Zeker, meisje. -Lekker weertje, hè? -Ja? -Ja, het zonnetje schijnt toch lekker, meneer? -Ja, dat wel... -En de eendjes zwemmen leuk in de vijver. -Mmmm. -En u geeft ze leuk brood. -Mmmm. -Alleen die ene. -Welke, meisje? -Nou, die daar. Die zwemt zo raar. -Ja, ik zie het. -Hij draait…

Vooraf had de instructeur de hindernis nog eventjes goed uitgelegd. De bedoeling was: op je kantooruitje, in de vrije natuur, via een touwladderwand, over het water, zonder natte kleren, met vereende krachten, als een randdebiel, naar de overkant! Dat was dus duidelijk genoeg. En daar hing Gekke Henkie dan, halverwege de touwladderwand, slechts…