Iedereen heeft zijn leven op een bepaalde manier gepland. Middelbare school, universiteit, verliefd, verloofd, getrouwd, gezin. En hopelijk nog de carrière. Eindigend met pensioen en een vredige dood. Maar dat je eigenlijk niet weet of het ook zo gaat lopen, maakt het leven zo mooi en verassend. Veranderingen in je sociale netwerk; nieuwe vrienden,…

Ik had er zo naar uitgekeken. Na een drukke week even heerlijk samen ergens uit eten. We kozen voor de chinees en zagen tot onze vreugde dat er een lopend buffet werd gegeven. Met onze borden liepen we langs de overvolle schalen. We schepten van alles een beetje op. De keurig gedekte tafel lokte ons. Het bestek glom. Een glaasje cola maakte…

‘Met veel ballen graag!’ klinkt het uit 20 monden tussen 12 en half 1 ’s middags in de eetzaal. Nee, soep zonder ballen is eigenlijk geen soep. Dus ach, wat haalt het uit, dan gooien we er toch nog een paar pondjes gehakt door iedere dag! Zij blij, dus wij ook blij. Zo gaat het en zo hoort het ook in het verpleeghuis. Na zeven weken vakantiewerk…

25 jaar geleden. Als de dag van gisteren. Ik loop op het schoolplein van de kleuterklassen, een beetje onwennig nog. Net vier jaar geworden en klaar voor de basisschool. Ik wil een grote meid zijn, maar ik ben bang en onzeker. En dat wordt snel opgemerkt door de andere kinderen, vooral door één meisje. Ze knijpt me. Zo ook de volgende dag en de volgende…

Toen ik daar zo een tijdje gezeten had, keek ik op de klok: vier uur. Dat betekende dat het langzamerhand tijd werd om afscheid te nemen. Ik kuchte een paar keer nadrukkelijk en probeerde door het voortkabbelende gesprek heen te breken. Op een luidere toon dan ik eigenlijk gewild had riep ik: “Wie moat’n zometain weer vot!” En ik legde uit dat het hier…

Ik schrok op uit mijn overpeinzingen. We reden de oprijlaan van de vrijstaande eengezinswoning op waar mijn oom en tante woonden. Met piepende remmen kwam de Japanner tot stilstand. Opgetogen werden we door het hoogbejaarde echtpaar verwelkomd: ze waren oprecht blij dat we hen met een bezoek vereerden. In feite waren ze na al die jaren nog geen spat…

zacht smaakt zij aan het begin, met het hare en het mijne. Waardoor de vervlogen gevoelens onze zachte lichamen transformeren tot het harde genootschap van de vervlogen uren. De uren met zachte gevoeligheid en soms een harde hand. Haar hand… Haar zoete fluwelen handen. Overal overheersen handen waardoor mijn spieren zich spannen, ontspannen. Tot ook…

Ik heb een fantastische bos bloemen gekregen. De tweede al binnen een week. Ik zit in mijn kamer en kijk er naar. Dan besluit ik het één en ander te veranderen. De bossen bloemen zijn ietwat gekortwiekt en ze staan beiden in een andere vaas. Zelfs de plek heb ik veranderd. De ene bos kleurt fantastisch bij de eethoek, de andere bij de zithoek.…

'Klein Ulsda', las ik op een wit bordje dat al half was weggezakt in de berm van de B-weg. De bebouwing van dit gehucht bestond uit wat boerderijen en rijtjeshuizen aan weerszijden van het smalle, al vele malen opgelapte asfaltweggetje op luttele kilometers van de Duitse grens. De ruitewisser van de comfortabele Japanner veegde met brede, ritmische…

Miljoenen jaren had men het zonder gedaan en plotsklaps was het daar, dat vreemde geluid. Aanvankelijk zachtjes, dan aanzwellend, uiteindelijk luid en duidelijk en stilte, verbaasde stilte. Voor het eerst had een mens gezongen, al drong dat niet meteen door tot desbetreffend persoon, een Neanderthaler van het zuiverste water. Dat had je nog in die tijden…

Ja daar sta je dan. Maatje 42? Nee mevrouw, die hebben wij helaas niet meer. Bij de vraag naar maat 43 lachen ze je bijna uit. Nu zou je toch denken dat de hedendaagse maatschappij ingesteld is op deze steeds meer gangbare schoenmaat 42. In de praktijk valt het vies tegen. Ze zijn er wel, maar dan moet je geen modern modelletje verwachten. Een elegante…

Wat heeft de douche voor sommigen een nare smaak. Wanneer het washandje langs je naakte lichaam glijdt, is daar opeens het moment dat alles in het leven verandert. Een bultje dat je nog nooit eerder had opgemerkt heeft gevolgen die verstrekkend zijn. En nooit zal het weer anders worden. Angst en onzekerheid tekenen voortaan het leven. Zeker is daar…

Mochten huizen praten... dan werd ik nu dagelijks tientallen keren vriendelijk toegeroepen door woningen die voor een overgroot deel door mijn handen werden gebouwd. Door gebouwen die mijn ziel in zich meedragen en waar ik met véél liefde voor de stiel prachtige creaties tot leven bracht. Steen na steen werd mij steeds weer de gunst verleend om dromen…

In het kraambed van mijn jongste zoon. Een heerlijk kereltje aan mijn borst. Een geweldig gevoel van geluk dat werd verscheurd door de woorden van zijn vader: "Als hij groot is ga ik bij je weg". ………… Twee jaar van angst en vrees. En daar ging hij. Niets, niemand kon hem tegenhouden. Hij deed wat hij zich had voorgenomen. Misschien eerder dan hij…

De baliemevrouw keek me aan en zuchtte diep: "Ah, Meneer Martens... U alwéér???" Er klonk een dreigend moedeloze ondertoon in haar stem. Ik knikte enthousiast: "Dit keer móeten ze goed zijn!" Ik overhandigde haar de pasfoto's voor mijn nieuwe paspoort. Ze wierp er een blik op en keek me daarna vernietigend aan: "U neemt me in de maling. Deze foto…

Het is zo vanzelfsprekend geworden...zo banaal bijna. Een scheiding is zo ongeveer het allerergste wat iemand kan overkomen. Tenminste, als je over gezond verstand beschikt. Degene die hier licht overheen gaat en bijna als vanzelf in een andere relatie sukkelt, zal nooit het geluk vinden. In de ogen van degene die achterblijft en dit nooit gewild…

Wetenschappelijk onderzoek is iets prachtigs. Eerder al besteedde ik aandacht aan een Brits onderzoek naar blote reclame-borden langs de weg: automobilisten bleken daar letterlijk van uit de koers te raken. Voor mijn eigen leven had dit onderzoek geen gevolgen, want ik rijd geen auto. Maar de uitkomst van een nieuw onderzoek van de Amerikaanse Harvard-Universiteit…

Ik herinner me dat hij Doenkel Helse heet. Er kleeft iets duisters aan die naam, dat vond ik toen al. Niet ten onrechte; hij was de plaag van de buurt. Groot was hij, lomp van bewegen, losse handen, een enorme vent van wel zeven jaar. Wat hij op zijn kotsmisselijke, walgelijke, weerzinwekkende repertoire had staan, was niet gering: schoppen tegen je…

Al een paar keer stuitte ik al zappend op het programma “Blik op de weg”. Blik op de weg is een programma waarin een team van de politie de televisie misbruikt om hun ongebreidelde hang naar macht te etaleren. Onbegrijpelijk dat een zender als de AVRO zich daarvoor leent. Blik op de weg achtervolgt te hard rijdende auto’s en motors in een ANONIEME…

Ergens had ik het al verwacht. Mij er zelfs op voorbereid. Toch bleef ik immer dat sprankeltje hoop houden, ook al omdat mijn omgeving ervan overtuigd was dat het wel zou meevallen. Niet dus! En dat valt tegen. Het verdict is er nu. Hard, meedogenloos, want er is geen zachte manier om te zeggen dat er jou maar een paar maanden meer resten. Dat jouw…