“Who are these folks?” vroeg een Amerikaanse toerist mij toen ik in het theater van Epidauros video-opnamen maakte van jonge mensen in de orchestra. Wel, ik kon hem precies van antwoord dienen. Het ging namelijk om deelnemers aan de Euroclassica Zomerschool, die jaarlijks gymnasiasten de kans geeft Griekenland te ervaren als de plaats waar Europa is…

Het is een avond zoals zovele andere. Jij leest een roman van een Russisch schrijver uit de 19de eeuw, zij ligt op de sofa te staren naar een Tv-film. Toch ben je er niet gerust in. Je voelt de spanning in de lucht. Zou het nu alweer zo ver zijn? Even later wordt je vermoeden bevestigd. ‘Schat, ga je dadelijk mee naar bed?’ Ja, het is weer zo ver.…

Zover het oog reikt klieft de dijk zich door het vlakliggend landschap. Over weilanden, sloten en heggen strekt hij zich kaarsrecht uit, onverschillig voor het land dat slechts ter ondersteuning dient, zoals de dijk slechts het spoor draagt, het spoor de trein en de trein de reizigers. Het land loopt erop dood. Water wordt gedempt, gras gesmoord en…

New York is Manhattan en Manhattan is onmogelijk. The Bronx, Queens, Brooklyn en de rest van de buitenwijken zijn mogelijk, en tellen dus niet mee. Manhattan is onbegaanbaar. Je zou met de auto, over bruggen en door tunnels, het eiland kunnen bereiken, maar dat is een zinloze expeditie. Er zijn geen parkeerplaatsen op Manhattan, zodat je eeuwig…

Vrede. Simpel, kort woordje. Toch is het onhaalbaar voor ons –mensen- . We kunnen begrijpen waaruit het menselijk lichaam is opgebouwd, wat ''ons ons'' is (wie wij zijn, waardoor wij zijn wat wij zijn, met name de natuurkundige kant), maar wij kunnen geen vrede bereiken. Vrede. Vreemd woord, hoe kan iets dat uit 5 tekens bestaan onhaalbaar…

Woensdagavond is bij ons een trainingsdag... Ik maak me klaar voor mijn taekwondo-training, want ik moet straks weer lesgeven. Sinds een paar jaar wordt ik vergezeld van mijn oudste dochter, die een opmerkelijk talent tevoorschijn getoverd heeft in deze sport. Ze haalt de ene titel na de andere. Je zou denken, dat dat een extra stimulans is om verder…

De avond valt, en in het schemerdonker loop ik naar de keuken toe. Mijn kat strijkt langs mijn benen; hij wil zijn 5 minuten aandacht. Ik streel hem en geef hem wat te eten. Ik kijk door het raam naar buiten en zie dat het langzaam begint te sneeuwen. Een koude rilling loopt over mijn rug. Nog even en dan is de wereld bedekt met een mooi tapijt.…

Hoop, het enige positieve dat in de doos van Pandora zat, is niet kunnen ontsnappen. Is er dan geen hoop? Jawel, maar hoop is geen rondzwevende stof. Hoop zit in elk van ons, in ons denken en in ons zijn. Hoop is niet "iets willen", bijvoorbeeld: "ik hoop dat ik dit krijg" is fout. Hoop is geen eigenschap voor materiële egoïstische zaken…

Johanna is zo’n kind dat niet opvalt. Toen ze voor de tweede keer met de andere famkes meekwam, stelde ik me voor en vroeg hoe zij heette. De paar volgende keren herinnerde ik me, vaag en op het nippertje, dat ik haar al kende, en vermeed behoedzaam haar naam, waar ik niet zeker van was, te noemen. Maar nu ken ik haar even goed als de andere famkes…

'Druk-druk-druk', 'haast-haast-haast'. Iedereen is overbelast. Is dat zo? Of heeft iemand dat een keer gekwaakt en kwaken we dat allemaal na? Als ik 's avonds door de buurt wandel kijk ik, geïnteresseerd als ik ben in menselijk gedrag, bij veel mensen naar binnen. Druk? Haast? Bijna iedereen zit te zitten. En kijkt naar de buis. En waarnaar…

Ze komt thuis van school en gooit haar jas neer in de gang... Geen tijd om hem op te rapen, want ze heeft haar zinnen op TV kijken gezet. "Raap even je jas op, schat." "Neen, mama, Melissa Tv kijken!" Zonder zich ook nog maar om mij te bekommeren, springt ze in de zetel, drukt op het knopje van de afstandsbediening en zapt van de ene zender naar…

Jelle vat het leven dramatisch op. Lange tijd weigerde hij enig voedsel of drank tot zich te nemen als hij mij bezocht. Bij het weggaan koos hij een ballon uit de trommel. Dat kwam van een Wilhelminapepermunt die hij, de eerste keer dat hij bij mij was, had gegeten. ‘Ik vond Katja eerst niet lief,’ bekende hij me een tijdje later, ‘want die pepermunt…

Nog steeds was elke gedachte een rilling die de kou niet zou veranderen. Wachten hielp niet en zou ook nooit kunnen helpen.Het groezelige licht van de onverschillige lamp was het enigste gezelschap dat hij niet zou kunnen verjagen. De vieze geur van zijn verdriet was een spiegelbeeld dat hem herinnerde dat hij ooit weer zou moeten opstaan om zijn eigen…

Hij was een rustige jongen van 22 jaar en had van zijn stiefvader een autootje gehad. Zo wie zo werd hij erg verwend, maar dat merkte je niet echt aan hem. Het scheen steeds vaker voor te komen dat jongelui alles konden krijgen wat hun hartje begeerde. De jongen was heel gedisciplineerd en ogenschijnlijk altijd vriendelijk. Een buitenstaander zou…

Je ziet je kind langzaam wegdrijven in de oceaan, het drijft en kijkt je na terwijl het langzaam over de bewustzijnsgrens heen gaat, eenmaal die grens over is je liefde weg en jij beseft dan pas wat je mist, wat je verloren hebt, het besef houdt je dagen en maanden bezig. Als jij daar zit te huilen op je eiland ben je teveel bezig met dat wat er gebeurd…

De dauwdruppels op het gras beginnen te glinsteren. Het lijken wel toverballen, zoveel kleuren hebben ze. Mijn natuurvriend en ik zitten tegen een boomstam in de duinen. Overal om ons heen begroeten de vogels de opgaande zon met juichend gekwinkeleer en jubelend getierelier. ‘Heerlijk…,’ zeg ik zacht, ‘die biostatische koffie met macrodynamische melk…

Laat me voorzichtig achterover zakken op mijn denkbeeldig grastapijt Sluit langzaam mijn ogen en wacht rustig af tot de innerlijke rust tot mij zal komen Mijn slapen ondergaan het felle bonken van mijn hart dat diep in- en uitademend tot bedaren wordt gebracht Alle geluiden die mij omringen, dringen bij me binnen, ik herken ze en laat ze dan onmiddellijk…

Ik zet mij neer op mijn balkon en kijk om me heen. De schemering valt en weldra is het nacht. Om me heen gonst de wereld vol van stille bedrijvigheid. Eén voor één komen al mijn buren thuis. Het gelach van kinderen verstomt als ze naar binnen lopen. Lichten floepen aan in de huizen, en dan weer uit. Ik kijk omhoog en zie enkele bewegende stippen:…

We liepen in de zomeravond naar de spoorwegovergang. Oostindische kers bloeide in de tuin van het huisje naast het spoor. Ik probeerde mijn gedachten onder woorden te brengen. ‘Wie weet op hoeveel werelden…?’ Mijn broer begreep wat ik bedoelde. We hadden dit gesprek al zo vaak gevoerd, als we ’s avonds buiten liepen. Nu ik eraan terugdenk, en weer…

Elke avond, als de bezoekers van de dierentuin en de oppassers naar huis zijn gegaan, maken de apen de dierenhokken open. De meeste sloten openen ze met sleutels, die ze bij de oppassers hebben buitgemaakt en hoog boven in hun hokken hebben verstopt. Voor de rest van de sloten gebruiken ze verbogen haarspelden en brillenpoten, die ze van bezoekers hebben…