Zoals twee leeuwenkoppen dualistisch samen, doch eentonig, de tempel bewaken van al wat geschieden zou, zo zijn de gedachten in mijn hoofd, met eenzelfde doel van twee kanten doch bekeken. Maar alles tevergeefs want de wereld rond de tempel is verlaten gelijk mijzelf dus waarom toch leeuwen?…

Als moeder vind je het belangrijk dat je kind goed te eten krijgt. Vaak kreeg ik met die gedachte van mijn moeder een stuk fruit naar keuze mee naar school. Appels vond ik wel lekker maar alleen van die keiharde koude felgroene. De pauze op school volgde meestal na een uur of twee en dan was zo’n appel niet bepaald hard, koud en soms ook niet meer…

Ze kon haar zelf even niet geloven, toen ze zichzelf hoorde denken: Thijs… ja die krijgt mijn roos met de valentijnsactie… Nee, nee, dat moest maar niet. Daar had ze het toch al een keer met zichzelf over gehad? En uit het hoofd gepraat? Het kon niet, om duizenden reden, in de eerste plaats dat hij verkering had. Hij was jonger! Hij was haar type niet…

Wiebe Zijtsma ging elke woensdag naar de Aldi, want hij leefde van een uitkering en zat dus niet ruim in de slappe was. Hij had er veel aardigheid in dat bij die winkel zowat alles veel goedkoper was dan ergens anders. Ook hadden ze vaak andere producten dan levensmiddelen in de aanbieding. Zo had Wiebe kort geleden nog een oplaadbare zaklantaarn…

Ik fiets naar de stad, naar Charlotte, om naar de bioscoop te gaan. Het is al donker en ik staar wat voor me uit. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin. Het is weer zo’n opgeprikte sociale gezelligheid. En het zal vast wel leuk zijn als ik er eenmaal ben, maar toch voelt het nep. Toch fiets ik door, ik kom lachend bij haar aan en we hebben een leuke…

1. De uitnodiging 'Super!' Dietrich Schnittger sloeg met de vuist op zijn wankele salontafel. De opgedroogde lepeltjes rammelden protesterend in de koffiemokken, een openliggend pakje shag rolde schrikachtig op de grond. Dietrich maakte een sprong door zijn krappe studentenkamer en rende naar het raam. Van tien hoog schreeuwde hij door de Welchnerstrasse…

Maar hij… Ondanks de donkere wallen onder zijn ogen, hij is wakker. Hij is er. Als de wereld slaapt, en ook ik begin te doezelen, houdt hij me wakker. En hij… Hoe zou ik het kunnen weten? Maar toch zie ik, dat zijn ziel vol hoop is, vol verlangen om alles te zien, alles te kunnen voelen, alles… ja alles… hij is gewoon alles… En net als ik het…

En het doet pijn, pijn, pijn! Alles in mij schreeuwt. Ik brul als een wild dier, ik verlies de controle en zak weg in mijn pijn. Mijn eigen losgeslagen wanhoop maakt me angstig en ik brul nog harder. Frustraties, herinneringen, nooit geheelde wonden en nooit verwerkte ruzies wervelen rond in mijn hoofd. Pijnlijke plekken die niemand ooit zag, maar…

Borderline is soms één minuut me gelukkig voelen, intens, tevreden en dan weer die onrust. Straffen moet ik, zeer voelen, ik voel niet, ik besta niet, ik ben niet. Borderline is “laat me met rust”, “rot op” en tegelijk “bel, bel me”, “houd van me”, “geef om me”. Borderline is niets kunnen beloven. “Ik bel je morgen” zei ik net tegen iemand, maar…

”Dime; no ves aquel caballero que hacia nosotros viene sobre un caballo rucio rodado que trae puesto en la cabeza un yelmo de oro?' ”Lo que veo y columbro”, respondio Sancho, ”no es sino un hombre sobre un as no pardo como el mio, que trae sobre la cabeza una cosa que relumbra.” ”Pues ese es el yelmo de Mambrino”, dijo Don Quijote.” ”Seest…

Beste lezers en lezeressen, heeft u allen nog uw eigen tanden? Mag ik u dan als oude knar van boven de 50, in het ongelukkige bezit van een kunstgebit, een goede raad geven? Pas er goed op en poets zo vaak mogelijk. Want met een prothese kan een mens heel wat narigheid beleven. Ik was een jaar of 25 en werkte op een kantoor. Ik had toen een zogenaamde…

Aan de regenval leek geen eind te komen. Het was alsof de hemel al z’n verdriet op aarde liet neerkomen, en daarmee aan de dageraad van een nieuw tijdperk stond. Mensen trokken aan me voorbij, gehaast, angstig, bang om te verdrinken in hemels tranenval. En hoe sneller ze mij voorbij fietsten, des te langzamer ik ging. Ik genoot van de vreemde blikken…

"WAAROM HEB JE MIJ ONTBODEN !....." Joseph deinsde ontzet achteruit. Zijn hartslag verdubbelde... Hevig trillend en met onwaarschijnlijk grote ogen staarde hij naar de rookloze vlammenzee die de helft van de enorme kelder vulde. Het grote getekende pentagram en de zwarte kaarsen waren verzwolgen. De hitte was ondraaglijk. Hij stond met zijn rug…

Daar stond ik dan, acht jaar, de eerste keer... Hulpeloos alleen, in rood en wit met een blos op mijn wangen van verlegenheid. Vanaf God's podium probeerde ik wanhopig mijn trotse vader en moeder te ontdekken. De menigte was echter te groot en de felle lampen in mijn toegeknepen ogen veranderden iedereen in schaduwen zonder lichaam. Ik voelde dat…

Holle vaten klinken het hardst. Zo sprak Wim Duisenberg begin 2003, dat de bestedingen op peil moesten blijven. “Anders”, zo waarschuwde hij, “heeft het gevolgen voor de economie.” Bedrijven gaan failliet. Mensen worden werkloos. En dat is wel zo ongeveer het ergste wat iemand kan overkomen. “Die Duisenberg heeft makkelijk praten, Piet.” “We hebben…

Zoals het voorjaar ontwaakt en de telling van het groen zijn aanvang neemt was dit bij de mens Stuart McKenzie niet anders. Deze Engelse boekenverkoper keek uit naar het jaargetijde, waarin de lust en haast van mensen toeneemt. Als hij dan in de lente bij mensen aan de deur kwam bleek hun bereidheid om al dan niet boeken te kopen, sneller te verlopen…

( Deze column verscheen eerder in de NRC.) Een Hongaarse schrijft ons. Drieënhalf jaar geleden kwam zij hier studeren en ontmoette toen een Fin die hier al jaren werkt en woont. Ze kregen een relatie en ze wilden gaan samenwonen. Als keurige burgers wendden ze zich tot de Vreemdelingendienst. Die vertelde dat zij in Hongarije moest wachten op…

De mooiste weg. Verstopt vanaf het fietspad langs de grote weg zie je hem niet. Verscholen ligt hij lichtjes uitgediept in het platte poldervlak. Een t-kruising en een naambordje markeren het begin. Strak onbesproken zwart asfalt, met aan beide zijden ietsjes hoger gelegen groene stroken. Geruisloos schuiven de fietswielen het weggetje op.…

Ik sta aan de zijlijn te kijken, wat gebeurt er? Wel, de wereld vergaat. Iedereen weg, ik ook? Neen, ik deed niet mee: ik stond immer aan de Zijlijn . Had ik liever mee gedaan en dood geweest? neen? Nee, ik had liever met haar aan de zijlijn gestaan en gedacht: spijtig van de Wereld , ‘k zie je graag.…

Kort geleden hoorde ik de schrijver Springer (die ik overigens niet ken en van wie ik nog nooit wat gelezen heb) op de radio zeggen dat een schrijver er altijd aan moet denken dat hij de lezer niet mag vervelen en dat hij of zij daarom zo kort en bondig mogelijk moet schrijven. Nu ben ik geen schrijver en verstand heb ik er niet van, maar het komt…