Het zachte namiddaglicht vervaagt de contouren van het lokaal. In de hoek zitten nu twee drinkers. Dirk zit aan de tap met hond Bas naast zich. ‘Wat weet jij van de ratio van het bestaan, Jonas?’ Jonas veegt machinaal de toog schoon. ‘Daaromtrent beschik ik niet over informatie, meneer.’ Dirk kijkt het lokaal rond. ‘Ken je dan wellicht de reden…

Het is de duim die opvalt bij deze mensen. Volgens zeggen is deze tweemaal zo groot als bij ons, "gewone" mensen. Zij worden ook wel het Duimelaarvolk genoemd. Ik heb dat altijd vreemd gevonden. Ik bedoel maar je hebt Engelsen, Fransen, Nederlanders etc. Maar Duimelaars kan ik nergens terugvinden, hoe goed ik ook zoek. De Duimelaars vallen…

De dame doet haar jas uit en sluit de gele paraplu. Ze kijkt zoekend rond naar een plaats om een en ander op te slaan. Jonas doet of hij niets ziet. Dirk pakt een servet en slaat dat over de linker onderarm. Hij loopt naar haar toe. ‘Goede middag mevrouw, welkom in ons lokaal. Geeft u maar hier, dan hang ik het even voor u te drogen. Ik heb daar…

"Er bestaat helser kabaal ...buiten deze muren" A.B. (voor André Baillon) Stekende dolken in zijn hersens, arme man, worstelend met de pijn van knagende ratten in zijn lichaam en met de twee deuren, waarvan hij nooit wist welke deur tot zijn huis behoorde, zwart is de dood, rood is zwart. Zijn aderen gloeien van de koorts; zwarte bloedlichamen…

(voor Christian Dotremont) Gruisplantsoenen restten in zijn (voorzorgelijke plebejers krankzinnig geprojecteerde) orakelhhoofd van wiebelende gorillarudimenten, hij vond zichzelf terug bij de ontzagwekkende ruines van de naakte vogeltaal, waar zijn hoogst magische dichtwerk begon, waar slechte , eenogige reuzen en valse, hoerige leeghoofden geen…

‘Goede middag Jonas.’ Jonas neigt slechts het hoofd ter bevestiging van de ontvangst. ‘Maken wij het niet goed, Jonas?’ ‘Van u weet ik het niet, meneer Dirk, maar mij is droef te moede.’ ‘Enige oorzaak kenbaar?’ Jonas denkt na. ‘Niet dat ik kan traceren, meneer.’ ‘Weltschmerz dus.’ Jonas kijkt niet-begrijpend. ‘Pardon?’ Dirk glimlacht. Hier…

Een bruin getint lokaal. In een hoek drie serieuze drinkers, zwijgend, zonder belangstelling voor hun omgeving. De communicatie bestaat uit het opsteken van een aantal vingers naar de tapkast, ter aanduiding van het getal der gewenste consumpties. De aard daarvan is bepaald door traditie en volledig bekend bij Jonas, aan gene zijde van de toog die is…

Hij was buiten bezig de straat te verhogen. Schuin gluurde hij naar binnen met één oog. Daar was een lekkere meid aan het werk. Hij hoopte erop dat zij hem eindelijk binnen vroeg. Het was zwaar werk en hij was al uren bezig. Zij riep hem; er klonken klokjes in haar stem. Klokjes? Zou ie een tikkeltje verliefd zijn geworden? Hij had wel trek…

Verdomd, dat lijken wel de zoons van. Ik kijk naar de foto in het Volkskrant magazine. Allemaal mannen van staal, ja dat moeten wel de zoons zijn van. Ik lees de naam: Kieftenbeld. Nee, zegt me niks, het is ook te lang geleden. Maar als ik het artikel lees verdwijnt de twijfel: de oren, ja de enorme flaporen van Kieftenbeld, daar had Woemi het ook…

(voor Jean Cocteau) De luisterrijke tijd verstrijkt langs hooggelegen braampaden van marterschrik en schaterlach, taartentriomf en worsteling. De schone, vorstelijke badkuipvrouw bedekt haar getatoeeerde lichaam met de kletsnatte leeuwemanen van een azuurblauwe dubbelganger. Gedreven door de stuurloze driften van een wereldvreemde gedachtenstroom…

Ik vind het belangrijk een mening te hebben en indien van toepassing te mogen geven. Soms zijn mensen dan beledigd of zo, iets wat ik dan niet begrijp. Het zou toch zo moeten zijn dat je een anders mening respecteert en dat je niet in groepjes van "voor en tegen" wordt verdeeld. Toch lijkt het er tegenwoordig op dat de tegenstellingen van meningen…

We waren maar pas enkele dagen met de fiets onderweg toen een spaak het begaf. Bepakt en bezakt stonden we in de brandende Franse zon berooid langs de weg. Net aan de tocht begonnen en nu al pech! Het slag in het wiel was zo groot dat we absoluut niet verder konden fietsen. Het toeval wilde dat het kleine dorpje even verder op een fietsenmaker bezat…

Deur nam nog een stevige trek van haar joint en keek Jan aan. ‘En nou ga jij me zeker vragen, hoe het allemaal zo gekomen is?’ ‘Ik? Doe me een lol. Ik heb al genoeg sores aan mijn hoofd.’ ‘Gelukkig, want als ik ergens de ziekte aan heb, is het aan do-gooders.’ Jan haalde de schouders op. ‘Prima, meid. En als ik ergens de ziekte aan heb is het aanstellerige…

(voor Dylan Thomas) In essentie extreem geestesmoe, wanstaltig gekortwiekt en volledig uitgerangeerd stonden zijn gekwelde intercitymuzen als oude opgebruikte stoomlocomotieven in een vervallen hangar op een onherbergzame plek, naast het normale treinenstelsel overwoekerd door diversen dramatische klimplanten. Kollosale wrakken van roestend ijzer…

Vorige week werp ik een brief in de brievenbus en toen ik terug naar huis liep, wandelde er een klein rood poesje achter mij aan. Hij liep zelfs mee naar binnen, maar ik heb net een poes dus zette ik het poesje weer netjes buiten. Het liep nog wat rond mijn huis en toen was hij ineens weg. Ik was het hele voorval al weer vergeten, totdat de buurvrouw…

Jan en het jongetje Bart zaten ontspannen naast elkaar op de stoep, de chocolade te eten. Plotseling kwam gekrijs uit de Berenstraat. ‘Hé, ouwe lul, wil jij van dat kind afblijven.’ Het kind in kwestie hief bezwerend de hand. ‘Rustig, mam. Hij is OK.’ Jan keek het vrouwtje aan. Mam? Op haar leeftijd? Mam zakte als een pudding in elkaar. ‘Oh. Ja.…

Als een slapende oceaan die frisheid uitademt en mij verwelkomt. Zo bekijk ik jou. Als een zwaluw die de zomer aankondigt. Een zwaluw die om zijn liefde heen vliegt. Kom laat mij verdrinken in je liefde en sterven in je armen. Laat mij je liefhebben zoals de aarde de maan liefheeft. Laat mij er voor je zijn. Laat mij mijn liefde aan je geven. Laat…

Jan Taselaar zat voor het raam en keek over de gracht. Eindelijk had hij rust. Geen getreiter meer van Marie die nu in Zuid met Chris een nieuw leven was begonnen. Hij had zelfs gehoord dat ze zich nu Mary liet noemen. Jammer genoeg was poes Mitzie daarbij inbegrepen, maar een mens kan niet alles hebben in het leven. Hij had twee spionnetjes geïnstalleerd…

"Mam, wat duurt het lang." "Ja lieverd, maar als de mevrouw vóór ons heeft betaald dan zijn wij aan de beurt. Daarna gaan we naar oma." Mijn vierjarig dochtertje lijkt tevreden te zijn met dit antwoord. Voorlopig tenminste. Ondanks de drukte is er maar één kassa open. Ikzelf zal ook blij zijn als we hier weg zijn. Ik voel me niet op mijn gemak…

Er was eens een zwaan die zich ongelukkig voelde. Zijn ouders waren weg en hij zwom maar rond in de grote vaart bij de windmolen. Het was winter en hij niemand om zich om mee te spelen. Soms staarde hij in het water en wenste dat hij er maar niet meer was. Maar op een dag kwam er een grote groep witte zwanen neerstrijken en zij maakten een nest voor…