Sommige verhalen verzín je niet. Ze gebeuren gewoon, met het dagelijkse leven als regisseur en jezelf als onderdeeltje ervan. Men hoeft ze slechts op te schrijven, de vermeende humor iets te belichten en namen of privacygevoelige gegevens een fictief karakter te geven. Dinsdag 17 juli 2007: ik lig in een kamer van het MCRZ in Rotterdam, afdeling…

Het gesprek met Cornelis verloopt moeizaam. Ik kan het niet laten om hem te plagen. Cornelis houdt daar niet van. Het is een man die graag serieus genomen wil worden. Een belangrijk man, ooit, vroeger. Humor heeft hij zeker, maar zelfspot nee, dat kent hij niet. ´Ik ga opruimen´ beweert hij met grote stelligheid. Nu heb ik hem dat eerder horen zeggen…

Gisteren nog uren gebeld met Lisa. Ik denk dat we 10 minuten over dat feest gepraat hebben en dan weken we alweer af naar vrouwenzaken, typisch. Ik kon de slaap erna niet vatten en heb dan maar een sudoku-marathon afgelegd. Straks naar de winkel achter een nieuw boekje want m’n oud is helemaal opgelost. “Jazeker, meneer Moeraert…hoofdredacteur Moeraert…

“Wake up in New York, put a comb trough your hair. Don’t you ever want to lie down; when there’s no one else around?…I wanna say this to you…” Op weg naar mijn werk staat mijn iPod loeihard bij dit nummer van Craig Armstrong. Hans was nooit zo het romantische type en we hadden dus ook geen liedje van onszelf. Maar dit nummer had ik dan maar zelf gekozen…

Ik had hem al eens eerder gezien, leunend op een dikke bolide, Hobbemaplein, wijzend en gesticulerend waar de Schilderswijk moest wijken voor nieuwbouw, havanna in de linker mondhoek. Opdrachtgever versus aannemers, hij speelde ze tegen elkaar uit. En dan kom ik hem weer tegen, kinderboerderij, Zuiderpark, rolstoelend wil hij naar binnen, kan dat…

We staan tegen de muur aangeleund, jij inhaleert krachtig de rook van je sigaret, blaast grote wolken blauwe rook. De avond is warm, sereen, haast zoet te noemen. In de chaos ben jij de stilte, die ik probeer te verstaan. Het begin is geweest, ligt achter ons. Er is gebouwd aan een wij, een fundament voor een ik, een jij. Wat rest is het nu, waarin…

Maandag: Vrijdag was heerlijk! Toffe groepen en een fijne sfeer. Als ik thuiskwam, stonden er 5 berichten op mijn antwoordapparaat. Ik heb ze niet beluisterd, gewoon in mijn zetel geploft en naar een romantische komedie gekeken. Ik wou gewoon dat heerlijke gevoel behouden van populair zijn. Ook al waren die 5 berichten hoogstwaarschijnlijk allemaal…

Op de redactie. Julie is 23, redactrice en heeft een job met regelmatige uren. Net gedumpt, vol wraak, is ze van plan zich te wreken op haar baas, die duidelijk laat merken dat ze niets waard is, en haar ex, die haar op afschuwelijke wijze heeft laten zitten door domweg te laten weten dat hij een ander heeft, al 3 maanden lang. 9h00: Ze kunnen allemaal…

Zeven maart 2007. Een doordeweekse dag. De regen stopt even met neer te plenzen. Het scherpe zonlicht zoekt zich twijfelend een baan door de grillige wolkenvormen. Aan het busstation zitten en staan veel wachtenden onder de beschuttende luifel. Onder hen valt de fel gekleurde tuniek van een jong meisje op. Haren als ragbol over kop en schouders. Kettingen…

Duurlopers hebben een zigeunerachtig bestaan. Je komt nog eens ergens waar je anders nooit komt. Je ziet en ontdekt onvermoede zaken. Zoals tulpen aan de Braasem, het keerpunt van Bakkum, de hoeren van Haarlem, de pijpenmaker van Gouda, het bloedpad van Egmond. Ook krijgt men oog voor ongelijke spreiding. Zoals van gewassen naar bloeitijden, vrouwen…

Je kunt veel met blikjes, je kunt een blik werpen in iemands wereldje, maar ook in de speeltuin. Dat doe je dan als je bang bent voor represailles, omdat je weet dat je wel heel fout bezig bent? Wij hadden het vroeger niet zo breed. Dit moet dan de verklaring zijn voor waar ik u nu deelgenoot van maak. Een soort verzachtende omstandigheid zullen…

Het is niet bepaald haar weer. Woemi hield van mooi warm zomerweer. En als ze daar was was het altijd mooi en warm zomerweer. In haar herinnering dan. En graag liet haar dan zo dromen. Zeker toen ze zo ziek was. Het is fijn om te denken dat je leven vroeger, toen je jong was en kind was, goed was. Dat je een gelukkige jeugd hebt gehad. Dat Cornelis…

Het was ongeveer vijf jaar geleden, dat een jonge toerist, Indo-Nederlander, journalist, een fijne jongen, enigszins nerveus aangelegd, zeer zachtzinnig trots zijn tropisch bloed, in Dresden, in de Opera, des morgens, een biljet nam voor een plaats op de eerste rij van de vierde rang, om de Walküre te horen. De vierde rang was destijds de rang, waar…

Hij stond zo stil en keek nieuwsgierig. Waar zou hij nu weer naar kijken, dacht ik. Het duurde wel 2 minuten dat turen. Daar moest ik toch het mijne van weten. Ik tilde iets van de tak omhoog om ook te kunnen kijken naar één of ander torretje. Dat verwachtte ik tenminste van mijn kat. Wat bleek…een schattig spits snoetje, een beetje bruinachtig…

Onze maatschappij is jachtig. De mensen gestresseerd. Hoe langer hoe meer. Gelukkig is de vakantie er om te ontspannen, de “zorgen” te vergeten (die verdwijnen niet, men vindt ze terug als men thuis komt), andere “lucht” te gaan opsnuiven of wat aan “cultuur” te doen. Genieten van een weldoende relaxatie aan het strand of aan de boord van een zwembad…

Veertien jaar is hij. Elke morgen wordt hij door Arend met de taxi gebracht. Bij mij, juf Petra heet het: school. Een veilige ruimte in de schuur, met als enige afleiding de hond, de kat en een paar vogels. Het ruikt er naar schuur. Hij ziet met één oog niets en met het andere oog nog 30%. Zijn motoriek is slecht en met zijn korte-termijn-geheugen…

Niets was er te merken van dreiging, niets van slecht weer. Het leek heel gewoon en je kon rustig buiten lopen. De temperatuur was heel aangenaam, wat stond er in de weg om te gaan waar je wilde? Helemaal niets. Maar dan …….een enorme klap, veel donder en het besef dat er een behoorlijk onweer boven je hoofd leek te hangen. Beter zou het zijn…

Getuigen heb je nodig om bijvoorbeeld een misdrijf of huwelijk te bevestigen. Getuigen kun je op zoveel manieren, al was het maar om iets te vertellen waar je in gelooft. Meteen spoken er nu allerlei grapjes door mijn hoofd. “Weet je waarom de Harold Free-enterprise gezonken is?” Het is een oud grapje en niet eens zo fijngevoelig, dit vanwege…

Alweer een paar jaar geleden was Vladimir Horowitz, de in Rusland geboren pianist, op bezoek in ons land. Hij had zijn vleugel meegebracht, ik bedoel: dat instrument was naar hier vervoerd en Horowitz gaf er een concert op. Wat je noemt: een oude pianoleeuw. Laat ik het daarbij laten. :-) Ik was zó onder de indruk van zijn vertolking van een Mozart-sonate…

Zo graag, zo heel graag wil ik korte verhalen schrijven. Het is soms echt moeilijk dit te “verkopen” als een zelfbedacht verhaal. Meestal verwerk je er wel iets van jezelf in. Dingen die je hebt meegemaakt, of situaties waarover je gehoord hebt. Ik heb dus veel meegemaakt, dat is misschien de reden dat ik af en toe behoorlijk fanatiek kan zijn en…