Ik ben op weg naar de haringman. De poolwind blaast, de korrelsneeuw schuurt. Ik heb wel een ijsmuts maar geen handschoenen. Mijn wollen wanten liggen kletsnat in de auto, waar ik ze gisteren geirriteerd naar binnen heb gesmeten nadat ik de sneeuw van het dak en de ruiten had geveegd. Vandaar dat ik lopend ben, want zonder handschoenen is het geen…

Sinterklaas, nog 1 nachtje. Eigenlijk vierde ze dat al heel wat jaartjes niet meer. Waarom zou ze ook. De jongens hadden het al te druk met Kerst en met Moederdag en kleinkinderen had ze nog niet. Het sneeuwde behoorlijk deze dag, toch maar even er op uit om een paar boodschapjes te halen. Binnen zitten kon altijd nog. Het was altijd wel gezellig…

De bespreking was afgelopen en we liepen naar de garage. Josien rekte zich kreunend uit. ‘Wat een stel zeikerds.’ Ik grijnsde. ‘Nou, jij hebt je anders ook kranig geweerd.’ ‘Ja, een mens moet wat terug doen. Maar we hebben onze zin gekregen. Trek in een borrel?’ ‘Goed idee.’ De Sigaar is onze stamkroeg. We zijn er bekend en ze gaan niet zeuren…

Gelukkig niet zeg, dan valt er niets meer te leren. Aan de andere kant zou het wel makkelijk zijn, de vragen die ik mezelf zou stellen zouden vooral 'waarom' vragen zijn. Niet dat ik weinig weet, want ik vind mezelf best slim, toch zijn er dingen die ik niet begrijp, van anderen, van mezelf, waarom mensen dingen doen die ze doen, of meningen hebben…

Als klein kind leer je om te dromen. Een prachtige uitvlucht, aangezien het leven vol tegenslagen zit. Op een gegeven moment begin je te leren dat dromen ook werkelijkheid kunnen worden. Dat je elke kans moet pakken die er is en dat zelfs een kansloze kans een kans op zich is. Alleen soms hoe hard je er ook voor vecht, is het onmogelijk om het om te…

Wij hadden ooit een stenen vakantiehuis even buiten Gasselte, aan de rand van een groot bos. Dat park werd beheerd door een norse, praatzieke man, Wanders was zijn naam, een markante persoonlijkheid, die ons de stuipen op het lijf jaagde en tevens deed gieren van het lachen. Ons? Ik heb twee broers. Onze ouders lieten ons niet stil zitten, want we sleepten…

Na een flink eind nam plotseling de stroom tegen toe. En niet een klein beetje ook, het werd bijna onmogelijk om er nog tegen in te gaan. Ook kreeg hij trek, nou ja, trek werd natuurlijk al vrij snel honger, en honger neemt nu eenmaal alle gedachten in beslag. Hij keek uit naar een rustplaats en vond deze, aan de zijkant, rechts van de stroom tegen…

“Ik wil weg van hier!” Hij zei het ineens, zo vanuit het niets en eigenlijk kwam het ook óp uit het niets. Hij had het zomaar bedacht. “Maar hoezo, waarom wil je weg, we hebben alles hier!” zei de ander. “Ik weet het ook niet zo goed, misschien omdat we elke keer hetzelfde rondje zwemmen, ik heb het gewoon wel een beetje gezien, het is steeds hetzelfde…

Met een slokje op dacht hij dat hij er best wel mocht zijn; aantrekkelijk en succesvol. Het hoertje op schoot baalde van zijn aangelengde spraak, grijpende handen en de nèt iets te harde lach in haar oor. Maar ach, hij betaalde. Voordat zij de deur uit ging, bevestigde zij zijn vermoeden: ‘Je bent een echte man.’ Jaren geleden was hij gescheiden…

Plotseling sprong hij op van zijn bureaustoel. Dat hij dáár niet eerder aan had gedacht! Hij liep naar de hal, pakte zijn autosleutels, stond even in gepeins verzonken en stormde toen weer de trap op naar zijn studeerkamer. Uit een bergkast griste hij een regisseursstoeltje dat hij ooit van een vriend had gekregen. Snel beende hij de trappen af. Even…

Een levendige winteravond vol geluiden in Breda. Ja, op donderdag kan er tot negen uur gewinkeld worden. Langs de hoge, slanke toren lopen veel mensen, zoekend naar aanlokkelijke etalages of gezellige cafés. Maar laten we ons nu bezighouden met het licht dat de Bredase toren zo innig omhult. Voor de grote galmgaten glanst het ronde uurwerk geeloranje…

Met een ruk draaide hij zich om. Snel beklom hij de dijk en liep de stenen trap af naar de parkeerplaats. Hij startte de motor van zijn stationcar en reed snel naar huis. Op zijn studeerkamer ging hij achter zijn typemachine zitten. En opnieuw dacht hij aan dat telefoongesprek. Hakkelend en stotterend had hij geprobeerd haar duidelijk te maken dat…

Hij stampte met zijn laarzen in het vuilwitte zand. Dat gaf hem een goed gevoel. Een paar schelpen kraakten onder zijn zolen. En met een onweerstaanbare kracht brulde hij het opeens uit over de golven: "Sofie! Sofie!" Zijn stemgeluid verwoei over het wad. Alleen een paar strandplevieren schrokken op. Ze fladderden weg en vervolgden een tiental meters…

Boven op de dijk aangekomen haalde hij zijn verrekijker te voorschijn. In de grijsblauwe nevel aan de horizon waren twee eilanden te zien. In het blikveld van de kijker ontdekte hij verschillende dorpjes, wat stukken bos en duin, en helemaal aan de westpunt van het ene eiland een roodwit gestreepte vuurtoren. Ooit had hij met een vriendin een dag…

Denk je, dat doe ik later als ik het minder druk heb, dan komt van uitstel afstel, jouw later komt niet; later is een andere wereld, geen verlenging van het heden, want omstandigheden veranderen, jij verandert, je interesse ligt anders. Wil je iets graag, doe het nu, later is te laat. Als gevoelstijd bij het verouderen sneller gaat, de natuur onderhoud…

Net opgestaan besefte hij dat de verwarming wel direct een paar streepjes hoger mocht. Het was dan ook ineens zo erg frisjes. Gisteren zat hij nog hoog in de lucht te kijken naar het prachtige wolkendek waar het vliegtuig soms dwars doorheen vloog. Vliegen had hij altijd een mooie ervaring gevonden en ook de verschillende soorten van consumpties…

Dagen en nachten gingen weer voorbij en tijdens deze dagen en nachten kwamen groepjes vrouwen en mannen bijeen in het donkere bos voor geheime vergaderingen. Het volk maakte zich zorgen, natuurlijk om de vele verdwenen mooie dochters die nooit meer terugkwamen en natuurlijk ook over de toekomst van hun koningshuis. En ook om de gouden appels veilig…

'Het is maar vanuit welk perspectief je het leven bekijkt!', zei mijn depressieve vriend mij op een avond vol rode wijn en joints als sigaren zo dik. 'Kom', zei ik, 'neem nog een bitterbal met mosterd of een blokje kaas!'. Hij tastte toe en kauwde de warme hap vermakelijk tot moes. Hij zei: 'Je kunt je hele leven beschouwen vanuit je eigen doppen, maar…

Het jonge herderspaar Jochen en Greta droeg zorg voor een mooie kudde schapen op de hoge, geurige bergweiden. "Ik, een zwakke vrouw, zal mijn spieren stalen door flinke keien voort te duwen," gniffelde Greta. Zij en haar man Jochen lieten daarom vaak met hun handen grote stenen van de hellingen afrollen of er tegenop gaan. Vooral als de schapen…

'Ga maar even wat lezen schatje, kijk daar ligt de Donald Duck'. Moeder en dochter zijn net de wachtkamer van de huisartsenpost binnengelopen. Nog voor ze zat heeft de vrouw met een energiek gebaar haar tas geopend en een stapeltje papier tevoorschijn getoverd. Als ze ook haar leesbril opzet en een rode balpen ter hand neemt is het alle aanwezigen…