Ik sta op de berg en kijk om me heen. Het is prachtig. De toppen rondom zijn bedekt met sneeuw en blinken in de zon, fel af stekend tegen de blauwe lucht. Onder mij ligt een zee van wolken. Ik weet dat daar beneden een wereld is, al lijkt dat onmogelijk. Mijn volk leeft daar. Schijnbaar onwetend van het universum hier boven. Toch gaat ieder van ons…

Onlangs bleef mijn mond open staan van voortdurende verbazing, toen ik honderd gram speciale China-melange ontving van mijn ouders, die in Harlingen wonen, de stad van Simon Vestdijk, of meer van Anton Wachter? en off course de uitvalshaven voor vele vakantievierders naar enkele eilanden. Ook de stad waar ze de lekkerste kruidenbitter van Holland verkopen…

Zwaar klonken de slagen van de torenklok over de stad. Even, als verblind door het felle zonlicht, greep ze zich vast aan de deur van de trein. Het was alsof ze wankelde. Bekend klonk de tonen die het klokgelui voortbracht in haar oren. In de ene hand de tas die ze met zich droeg. De andere geklemd om de deurstang. Ze hield zich staande. De lichte…

Twee kleine scherpe ronde groene lichtjes vlak naast elkaar schenen je fel tegemoet. Het was behoorlijk donker en het was haast spookachtig om te zien, maar gelukkig wist ze wat het zijn moest. Het waren de ogen van die kleine zwarte Kimmy, want iets anders kon het niet zijn. Ze bedacht wel dat als je niet wist dat daar vermoedelijk een zwart katje…

Twee jonge Siberische tijgers waarvan de moeder door stropers is gedood om haar kostbare vacht, zijn door jachtopziener Ivan meegenomen en bij hem thuis grootgebracht. Als ze te groot worden verhuizen ze naar de dierentuin, een nachtverblijf met een stukje bos als buitenverblijf. ‘Ik heb honger’, zegt tijger Boris geeuwend tegen zijn zus Taiga, die…

Met een niets ziende blik zat ze voor het raam. Het eentonig geluid van de voortstormende trein hoorde ze niet. Het doel van de reis interesseerde haar niet. Daar zat ze dan. In een coupé tweede klas die stonk. Even had ze de mensen naast en tegenover haar aangekeken. Terwijl de één de Spits doorlas voerde een ander lange gesprekken met zijn mobieltje…

Langs de Adriatische kust heerst een algenplaag. In de badplaats Rimini wordt desondanks nog volop gezwommen, de geur van het zeewater lokt, zijn verfrissende werking blijft aantrekken. Iedereen geniet van het plezierig invullen van de vrijheid. De mensen paraderen over het strand, muziek komt uit alle hoeken, ijs en drank is er in overvloed, het…

We gaan varen naar Enkhuizen en vandaar uit naar Hindelopen, Friesland. Is het plan. Ligt er nog een plaatsje eerder T.? ‘Jawel Stavoren. Maar dat is niks joh’. We vertrekken. Eerst weer uit ´de parkeerplek´ zien te komen. Motor aan. Boeien binnenboord. Hoorn is een mooie plaats. Langzaam verwijderen we ons van de haven. Om ons heen al dat water…

Woestijnzand schuurt zijn oude huid, de groeven alsmaar dieper in zijn gelooide blote voeten. Golvend goud ligt voor het grijpen, het interesseert hem niet. Kristal is wat hij zoekt, een olijfboom, handen om in te knijpen. Wit gepleisterde huizen, ranke druivenstokken op de blauwe heuvels. Geuren van brood en honing in de huid van Rachel. Haar…

Mijn weg…… Donkere dagen kunnen je zomaar overvallen. Dagen waarin de weg die moet worden gegaan je niet duidelijk is. Zo zat ik daar eenzaam en alleen op het perron. Meer dan tien sporen telde het station. Reizigers liepen van het ene naar het andere. Daartussen zat ik. Als een eenzame vrouw tussen al het gewemel van mensen. En niemand die me schijnbaar…

De berm glijdt af, in de richting van het donkere water. Een buffer tussen twee werelden verbrokkelt en verdwijnt in het kanaal, dat oeverloos voortkabbelt. Het asfalt scheurt, verzakt en dreigt te volgen. De weg beseft de juistheid van zijn naam en geeft gehoor.…

In een klein plaatsje bij Brescia in Noord Italië geeft men dit jaar een heel bijzondere invulling aan de kerstgedachte. Onder de naam 'White Christmas' wordt van eind november tot en met 24 december jacht gemaakt op de gekleurde medemens. Deze mensen worden opgepakt en wie wordt gevonden zonder, of met een verlopen verblijfsvergunning wordt direct…

"Le sentiment de l'existence" Rousseau Het is er mistig van de rook. Hij loert naar een paar beeldschone meisjes, die opvallend giechelen. Wanneer een van de meisjes naar hem kijkt, kijkt hij brutaal terug, wat een afstotend effect heeft, precies wat hij wil bereiken, al zou het liefste bij haar wegkruipen. Met een schaar haar rode BH-bandjes losknippen…

Met mijn korte beentjes leek het pad eindeloos. Stapje voor stapje kwam ik dichterbij mijn doel, de deur van mevrouw De Jong. Ik liep zonder te kloppen naar binnen. “Hallo, hier ben ik weer”, riep ik vrolijk. Mevrouw De Jong keek op van haar wasgoed en was zichtbaar verrast me te zien. “Hoe kom jij hier nu dan?” vroeg ze, “Mag je zomaar alleen over…

Thuishaven en vangnet. De spin zoekt zijn hoek, in het verborgene creëert hij zijn web. Zijn grote vijand is de mens, met een onstilbare behoefte aan controle. Zelfs de meest verborgen schaduwplekken ontkomen niet aan diens ingrijpen. In één rats gaat daar dan het grootse werk. Opnieuw beginnen is het credo, een spin is een geduldig dier. Ook ik…

Bij ons in Oost-Groningen aan de Duitse grens ligt een bosrijk gebied. Als kind was ik geboeid door verhalen dat er midden in het bos een kluizenaar woonde in een hol onder de grond. Iedereen in het dorp kende het verhaal van kluizenaar Harm. Later hoorden we dat de gemeente op die plek een hut voor hem had gebouwd en dat moest m’n grootmoeder zien…

"Meneer Trawant?" Ik schrok op uit de krant die al een tijdje werkeloos op mijn schoot lag. Zo lang zat ik al in deze wachtkamer, die zijn naam weer eens uitbundig eer aandeed. Er had inmiddels alweer een heel nieuwe lichting patiënten plaatsgenomen op de kale harde zittingen sinds ik drie kwartier geleden was aangekomen. Ik had afscheid genomen…

In de keuken ben ik geen groot talent. Italiaanse gerechten gaan nog wel, daar heb ik echt mijn best voor moeten doen, anders had ik het er niet lang uitgehouden, maar de Hollandse pot blijft voor mij net zoiets als wiskunde. In mijn familie kookten de mannen. Twee broers van mijn vader waren echte topkoks in hun tijd (de een schreef recepten voor…

Zet Arthur Rimbaud in Luxor een rode bol op zijn neus en hij is ook een rondtollende clown, net als iedereen die voor clown speelt, maar dat denk je maar, want ook clowns verschillen onderling en behalve een grote, beroemde clown was Rimbaud een grote lieveling van de goden. Vooral Re hield van hem, toen de kennis brak in zijn wijze hoofd, brak…

“Nou, ga zelf maar kijken dan, als je me niet gelooft!” De woorden galmen na in mijn hoofd. Straks komt Merel mij zoeken, ik moet hier weg en gauw! Op mijn tenen – de planken mogen niet kraken - haast ik mij naar de overloop en vlucht Wiesjes kamer in, die zich bevindt aan het eind van de gang. De spiegel aan de wand brengt mij weer terug in…