Slapen is er vannacht niet bij, altijd worden de dingen ’s nachts uitvergroot. En als dat nou nog grappig-spannende, misschien lieve of zelfs hilarische dingen waren… maar nee. Onuitsprekelijk ergerlijk, haar hele vrije middag had ze erachter heen gezeten. Achter adressen waar haar vriendin eventueel zou kunnen ontwennen. Van de drank af zou kunnen…

Ik lig hier met een onbestemd verdrietig gevoel en heb net als jij moeten leren glimlachen terwijl mijn hart huilt. Je kunt dit echter niet altijd laten zien want hoe begripsvol onze omgeving ook mag zijn, ze zullen het nooit helemaal kunnen begrijpen omdat ze het zelf niet ervaren. Misschien zullen ook wij hen niet altijd even goed kunnen begrijpen…

Op mijn bureau ligt een interviewverzoek. Ze weten het: ik zeg nooit nee. Jan Marijnissen wel, onlangs zelfs op het laatste nippertje. Foutje, Jan. Je hebt de ideale gelegenheid laten lopen om te laten zien dat je een kerel bent. Zeg nooit een interview op het laatste moment af, maar pák die kans! Website radiofreak.nl meldt dat Jan Marijnissen…

Lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, klonk het in koor. Het vrolijke kindergezang galmde door het hele huis. MH was jarig en dat moest gevierd worden. We zaten aan de grote tafel in de kelder, die voor de gelegenheid mooi versierd was. Aan haar stoel hingen gekleurde ballonnen en van muur tot muur had ik de vorige avond slingers opgehangen…

Wist ik het maar. Wie ben ik, dat ik denk dat ik weet. Wie ben ik, dat ik mij verbeeld dat ik kennis heb. Wie ben ik, dat ik vermoed dat ik kennis heb. Wie ben ik, dat ik verwacht dat ik ooit eens de ultieme kennis zal verwerven. Wat weet ik dan? Er zal altijd iets zijn dat verder gaat dan wat ik al weet. Hoever gaat de menselijke geest, lieve…

De laatste jaren geen spectaculaire dingen meegemaakt, stel ik een beetje verontrust vast. Ik vraag het me af terwijl ik besluit toch maar een begin te maken. Maar waaraan? Er moet toch iets zijn dat me bezighoudt en dat ik wil beschrijven? Een onderwerp dat me doet overlopen van enthousiasme? Gretigheid die zich dan vanzelf vertaatd in mooie volzinnen…

"Wat lijkt het allemaal toch nutteloos als je erover nadenkt". Boe-geroep en applaus klonken door elkaar heen, in een overvolle zaal, helemaal gevuld met studenten die dachten een college privaatrecht te krijgen maar in plaats daarvan - tot hun teleurstelling - de voorman van een politieke partij voor zich kregen. "We leven in een tijd waarin…

Lydia zuchtte. Geen gemakkelijk thema voor volgende week, van haar AA-groep: het zich bewust maken en formuleren van persoonlijke valkuilen – van alle situaties in het leven die iemand naar dat eerste glas zou doen grijpen, onherroepelijk gevolgd door het tweede. En zo de neerwaartse spiraal voor de rest van de dag zou bepalen; de litanie van de verslaving…

Vandaag vier ik mijn feestje. Ze wordt niet thuisgebracht, mijn (on)genode gast; een kind dat ik ga verwennen totdat ze erin stikt. Niemand kan dichtbij komen op het feest van eenzaamheid. Het feest is grimmig vrolijk; de gast is bang en zwak. Ik voer haar dronken in haar angst met alles wat ik vind. Ze lust geen taart dus krijgt ze taart; ontbijtkoek…

Ze hebben haar beroofd. Wanneer is niet bekend. Wie het was evenmin, of waar hij heenging met de buit. Niemand die wist wat het was, het geroofde, dus opsporen was onbegonnen werk. Hij had een stukje genomen en kwam later terug. Voor nog een stukje, een heel kleintje maar. En zij voelde zich een beetje vreemd. Maar wat het was, dat gevoel, dat wist…

Mag ik u een kijkje geven in het treurige bestaan van ambtenaar Wal, werkzaam bij de Sociale Dienst van de gemeente Ridderkerk? Ieder jaar wordt een prijs toegekend aan “De Jonge Ambtenaar van het jaar”. De heer Wal nomineer ik graag voor de titel “Klootzak van de eeuw”. Hij heeft een bijstandmoeder een door haar gewonnen prijs van 50 euro afgepakt.…

Een grote donkere man gekleed in een helder wit hemd met daaronder een katoenen blauwe broek staat met zijn neus tegen het raampje van de balie aangedrukt. Zijn bruine ogen staan diep in hun kassen. Met zijn 1.95 meter en een gewicht van over de honderd kilo steekt hij schril af tegen de enorme ontvangstruimte van de immigratie- en naturalisatiedienst…

We worden belazerd waar we bij staan. Het is een relatief kleine groep mensen die dat doet, en ze dekken elkaar elke keer weer, dezelfde namen duiken daardoor steeds op. Ik heb het over religieuze leiders, politici, entertainers, zakenlieden en blauw bloed. Ergens aan het begin van de middeleeuwen is dit alles begonnen, mensen gingen zich specialiseren…

De Karwei hangt er werkelijk vol mee. Een heel rek met alleen maar artikelen om je huis ‘kindveilig’ te maken. Deurvertragers, traphekjes, kinderslotjes, hoekbeschermers en noem het maar op. Je kunt het natuurlijk ook overdrijven om je huis te versieren met al dat plastic, alleen maar om je kind te behoeden voor ongelukjes. Volgens mij is het gewoon…

Naar aanleiding van een fictief krantenbericht over de opening van de ‘Week van het Fruit’, schreef ik onderstaand verhaal. ‘Dames en heren, mag ik een hartelijk applaus voor Mirna Goossens!’ Applaus ‘Goedemiddag allemaal. Fijn dat jullie in grote getalen gekomen zijn naar de feestelijke opening van de ‘Week van het Fruit’ hier op de markt…

Kennen jullie de heer Bartels nog? De rijke, lelijke zakenman die alles heeft, behalve de mooi gestructureerde, tenger gebouwde vrouw, meegaand, alles doend wat hij haar zou bevelen? En altijd, altijd maar weer pech hebbend? Nee? Eens kijken of hij het er deze keer beter vanaf brengt? Lees dan mee! Voor de zoveelste keer duwde de heer Bartels…

In het café dat nogal nadrukkelijk een soort vergane glorie uitstraalde, hing bij het biljart een bordje. “Piqueren verboden”, stond er in vergeelde letters. Jammer, ik moet dus op mijn woorden letten, want nogal wat personen aan wie ik regelmatig een paar woorden vuil maak voelen zich inmiddels ernstig gepikeerd. Maar weet u, wat ik in de krant las…

Peter vertelde haar trots dat hij als rechercheur bij de politie werkte. Even knipperde ze met haar ogen om daarna weer zo neutraal mogelijk te kijken. ‘Hij zou het toch niet weten?’, dacht ze even. Maar ze troostte zich met de gedachte dat alleen zij het geheim dat ze met zich meedroeg kende. De politie had haar dossier gesloten en dat stelde haar…

Hij hield van haar, al had hij haar nog nooit in levende lijve ontmoet, dat wil zeggen als je een toevallige ontmoeting bij de slager of groenteboer niet meerekent. Toch maakte ze zonder het zelf te weten een groot deel van zijn leven uit. Hij ging met haar in gedachten elke avond slapen en wenste haar goedemorgen zodra hij zijn ogen weer open deed.…

Marja: ‘Ik heb onze foto geopend en verlang er naar, je even vast te houden.’ Romy: ‘Ben graag in jouw armen. Het lijkt me heerlijk tegen je aan te hangen.’ Marja: ‘Voel me even dicht bij je, ben even week, nu. Wil me tegen je aanvleien.’ Romy: ‘Ja, lijkt mij ook heerlijk.’ Marja: ‘Tjee lieverd, voel me ineens heel erg naar je verlangen.’…