Vorig jaar zag ik hem voor het eerst, dit nectarzuigende insect, helicopterend rond de Rode Spoorbloem. D.w.z., een electrisch voortbewogen medemens, met wie ik min of meer bevriend was geraakt, had hem (of haar) messcherp gevangen in digitale megapixels. Terwijl ik vol ongeloof, een processierups is al niet aan mij besteed, de beelden bekeek, openbaarde…

“Maar een man mag niet huilen, ook al heeft hij verdriet,” zong een Nederlandse smartlappenzanger in de jaren-70. Tot groot leedwezen van mijn buren breng ik dit fraaie lied zo nu en dan voor dag en dauw luidkeels ten gehore. Onder de douche. De hele straat wakker, en iedereen op tijd bij de baas. Mooi zo. Maar de Japanner heeft tegenwoordig een andere…

Nazomer, verleden jaar. Logboek zonder einde. Vandaag even geen sex-stories. Het zand heeft een vieze kleur, evenals het water. De vale gloed van de ondergaande zon kan er weinig aan veranderen. Alles is even afstotelijk hier. De lelijkheid zit diep geworteld. Zij parasiteert. Het is doodtij. Een broeierige stilte hangt overal rondom ons. In…

Iemand vroeg me eens of ik niet een roman wilde schrijven, een roman over de beklemming, de eenzaamheid, de waanzin. Een autobiografie waarin ik de verveling in kaart zou brengen, de lusteloosheid in hoofdstukken zou opsplitsen, God in alinea’s zou delen, en zou uitweiden tot in detail over de genadeloosheid en de volstrekte willekeur van het woord,…

De hitte is verzengend. En ik krijg de lenzen van mijn veldkijker maar niet scherp gesteld. Een grote vlakte strekt zich voor me uit met plekken dor gras en zand en verderop een opgedroogde rivierbedding. Onder mijn voeten splijt de grond uiteen. De aarde is hier één grote mozaïek. Voorbij de sidderende lucht rust een kudde olifanten. De beesten…

Het koningskind doet met zijn schelle stem de duizend hoeren van Gomorra uit hun waterige graf herrijzen. De lichamen lopen door de branding, het zand als een bezinksel van paars en looi onder hun melaatse voeten. Het beeld is grofkorrelig zwart-wit, strak uitgesneden, de gezichten van de doodzieke vrouwen net boven het kader gelaten: een zwartgallige…

Ik loop naar de bushalte. Het is zonnig en ik voel me opgewekt maar rustig, zeg maar 'mellow'. Het is net of de hele aarde me in haar greep heeft. Maar meer als een zacht kussen. Op zulke momenten kan niks mij van dat gevoel afbrengen en kan ik me zelfs vermaken met andermans irritatie. Als ik de bus instap herken ik de buschauffeur van een paar…

Als kind was ik niet moeders mooiste. Ik droomde er vaak van dat ik een heel mooie prinses was, waar elke jongen verliefd op zou zijn. Maar met hazetanden, onverzorgd haar en slobbertruien, was ik niet het mooiste meisje van de klas, en zeker geen beeldschone prinses! Ook toen ik een paar jaar later een beugel kreeg, was ik niet erg aantrekkelijk.…

Iedereen mag vragen naar mijn leeftijd of hoeveel ik weeg. Ik ben niet het type dat zoiets probeert te verbergen. Zelfs al schatten ze me ouder dan ik ben, dan lig ik daar niet wakker van. Leuk is echter anders. Ik wil ook best nog toegeven dat ik de laatste jaren wat pondjes ben gegroeid, maar hé, ik heb dan ook twee kinderen gebaard in de tussentijd…

Hij klapte het tuinstoeltje open en plantte het in het vochtige gras van de zeedijk. Hiervandaan had je een schitterend uitzicht over het wad. Aan zijn voeten, een meter of tien lager, lag een vuilgrijs strand dat zelden door badgasten werd betreden. Lange repen halfvergaan zeewier, plastic flessen, rottende balken en felgekleurde visnetten vormden…

In de ‘Goddelijke komedie’ ziet Dante vanuit de vijfde kring van de hel de stad Dis, die de benedenhel vormt (de onderste vier kringen van de hel). ACHTSTE ZANG 65 Opeens snerpt mij een jammerkreet in de oren en ’k tuur vooruit, mijn ogen wijdgeopend. “Mijn zoon, nu komt”, dus sprak de meester, “de stad, die Dis geheten wordt, ons nader,…

Woest was ik en dat ben ik echt niet gauw. Het leek of ik in een soapserie terecht was gekomen. En ik had helaas niet de rol van kwade genius. Kan een mens zomaar iemand uitschelden, woorden verdraaien en vervolgens in één adem zoete broodjes bakken? Het maakte me misselijk en ik voelde mijn benen trillen, mijn maag keerde zich bijna om. Vastbesloten…

Aan niets kun je merken, dat het hoofdbestanddeel van mijn pruttelend kookpotje tot een paar dagen terug nog meer dan waarschijnlijk vrolijk rondhuppelde in walmende riolen en aanverwante sloten. Integendeel! Het ruikt almaar heerlijker en mijn kokhalzen neemt af en meet zich een afwachthouding aan. Geproefd heb ik nog niet maar besluit die vrijwilligheid…

Voordeel, de wind die er staat vind ik fijn. Dit is in ons polderlandje wel eens anders. Ik heb geen rijwind, ik rij dan ook hooguit 12, 13 kilometer per uur. Zoals je onder het wandelen ook geen wandelwind hebt. Als ik ga staan springt mijn teller op 15 kilometer per uur. Mooi, dat schiet op. Een groententuin, zweefvliegen, musea bezoeken; dat…

Jij zag mij, en ik zag jou. Even dat oogcontact. Toen wist ik het…met jou zou ik oud willen worden. Je keek mij aan, je blik was intens. Waarom zag je mij niet over het hoofd? Waarom moesten wij elkaar ontmoeten? Jouw armen hadden vanmorgen nog je vriendin omarmd. En nu lagen je armen om mij heen. Ik voelde me doodongelukkig. Ik wist dat ik je nooit…

Sommige mensen weten zich nog van alles te herinneren van vroeger, ik niet, ik ben gisteren al kwijt voordat het vandaag is. Maar soms komt er, zomaar vanuit het niets, weer iets bovendrijven. Dan zit ik achterop de fiets van mijn vader, op een zaterdag op weg naar de slager. Mijn vader was een belangrijk man, want hij kende iedereen achter de toonbank…

Eerst denk ik dat ik in een nachtmerrie ben beland. Even later denk ik dat het gaat om de finale van het WK voetbal wat hetzelfde is als een nachtmerrie. Dus knijp ik in mijn arm om wakker te worden maar ik had net zo goed in coma kunnen blijven want nu zit ik ineens midden in de EO jongerendag. Weer mis. Het gaat om de EK jongerendag. Jong oranje…

Ojee. Opa is doodgegaan verleden week, het is even wennen mijn eerste echte sterfgeval. Niet dat hij een grote rol speelde -of speelt- in mijn korte leven. De mensen die er nu verdriet van hebben doen dat wel. Orgelmuziek en blijde liederen die mijn moeder zo graag zingt. Kist uit de kerk -zwaar hoor- de auto in. Een beetje een afgeragde bak is…

Echt mijn uiterste best heb ik gedaan om het zo te zien, te kunnen ervaren en te beleven. In het begin leefde ik met de idee dat de aanslag op mijn leven goed was bedoeld. Dat de uitvoering van die misdadige poging helaas/gelukkig schromelijk is mislukt, stelde mij voor een dilemma: als ik iets onderneem, doe ik het goed. Of ik doe het niet. Niemand…

De doos was heel even leeg, de inhoud had ik in mijn wijnrek geplaatst, de verpakking werd daarna heel rap ingenomen door mijn poezenkind. En dat is zo mooi, te weten dat ik mezelf de komende tijd klem kan drinken, maar dat mijn kleine poeske altijd de plaats zal innemen die ik misschien heel even vergeten was. Zij kijkt mij dan ook vaak verbaasd…