“Ik wil weg van hier!” Hij zei het ineens, zo vanuit het niets en eigenlijk kwam het ook óp uit het niets. Hij had het zomaar bedacht. “Maar hoezo, waarom wil je weg, we hebben alles hier!” zei de ander. “Ik weet het ook niet zo goed, misschien omdat we elke keer hetzelfde rondje zwemmen, ik heb het gewoon wel een beetje gezien, het is steeds hetzelfde…

Met een slokje op dacht hij dat hij er best wel mocht zijn; aantrekkelijk en succesvol. Het hoertje op schoot baalde van zijn aangelengde spraak, grijpende handen en de nèt iets te harde lach in haar oor. Maar ach, hij betaalde. Voordat zij de deur uit ging, bevestigde zij zijn vermoeden: ‘Je bent een echte man.’ Jaren geleden was hij gescheiden…

Plotseling sprong hij op van zijn bureaustoel. Dat hij dáár niet eerder aan had gedacht! Hij liep naar de hal, pakte zijn autosleutels, stond even in gepeins verzonken en stormde toen weer de trap op naar zijn studeerkamer. Uit een bergkast griste hij een regisseursstoeltje dat hij ooit van een vriend had gekregen. Snel beende hij de trappen af. Even…

Een levendige winteravond vol geluiden in Breda. Ja, op donderdag kan er tot negen uur gewinkeld worden. Langs de hoge, slanke toren lopen veel mensen, zoekend naar aanlokkelijke etalages of gezellige cafés. Maar laten we ons nu bezighouden met het licht dat de Bredase toren zo innig omhult. Voor de grote galmgaten glanst het ronde uurwerk geeloranje…

Met een ruk draaide hij zich om. Snel beklom hij de dijk en liep de stenen trap af naar de parkeerplaats. Hij startte de motor van zijn stationcar en reed snel naar huis. Op zijn studeerkamer ging hij achter zijn typemachine zitten. En opnieuw dacht hij aan dat telefoongesprek. Hakkelend en stotterend had hij geprobeerd haar duidelijk te maken dat…

Hij stampte met zijn laarzen in het vuilwitte zand. Dat gaf hem een goed gevoel. Een paar schelpen kraakten onder zijn zolen. En met een onweerstaanbare kracht brulde hij het opeens uit over de golven: "Sofie! Sofie!" Zijn stemgeluid verwoei over het wad. Alleen een paar strandplevieren schrokken op. Ze fladderden weg en vervolgden een tiental meters…

Boven op de dijk aangekomen haalde hij zijn verrekijker te voorschijn. In de grijsblauwe nevel aan de horizon waren twee eilanden te zien. In het blikveld van de kijker ontdekte hij verschillende dorpjes, wat stukken bos en duin, en helemaal aan de westpunt van het ene eiland een roodwit gestreepte vuurtoren. Ooit had hij met een vriendin een dag…

Denk je, dat doe ik later als ik het minder druk heb, dan komt van uitstel afstel, jouw later komt niet; later is een andere wereld, geen verlenging van het heden, want omstandigheden veranderen, jij verandert, je interesse ligt anders. Wil je iets graag, doe het nu, later is te laat. Als gevoelstijd bij het verouderen sneller gaat, de natuur onderhoud…

Net opgestaan besefte hij dat de verwarming wel direct een paar streepjes hoger mocht. Het was dan ook ineens zo erg frisjes. Gisteren zat hij nog hoog in de lucht te kijken naar het prachtige wolkendek waar het vliegtuig soms dwars doorheen vloog. Vliegen had hij altijd een mooie ervaring gevonden en ook de verschillende soorten van consumpties…

Dagen en nachten gingen weer voorbij en tijdens deze dagen en nachten kwamen groepjes vrouwen en mannen bijeen in het donkere bos voor geheime vergaderingen. Het volk maakte zich zorgen, natuurlijk om de vele verdwenen mooie dochters die nooit meer terugkwamen en natuurlijk ook over de toekomst van hun koningshuis. En ook om de gouden appels veilig…

'Het is maar vanuit welk perspectief je het leven bekijkt!', zei mijn depressieve vriend mij op een avond vol rode wijn en joints als sigaren zo dik. 'Kom', zei ik, 'neem nog een bitterbal met mosterd of een blokje kaas!'. Hij tastte toe en kauwde de warme hap vermakelijk tot moes. Hij zei: 'Je kunt je hele leven beschouwen vanuit je eigen doppen, maar…

Het jonge herderspaar Jochen en Greta droeg zorg voor een mooie kudde schapen op de hoge, geurige bergweiden. "Ik, een zwakke vrouw, zal mijn spieren stalen door flinke keien voort te duwen," gniffelde Greta. Zij en haar man Jochen lieten daarom vaak met hun handen grote stenen van de hellingen afrollen of er tegenop gaan. Vooral als de schapen…

'Ga maar even wat lezen schatje, kijk daar ligt de Donald Duck'. Moeder en dochter zijn net de wachtkamer van de huisartsenpost binnengelopen. Nog voor ze zat heeft de vrouw met een energiek gebaar haar tas geopend en een stapeltje papier tevoorschijn getoverd. Als ze ook haar leesbril opzet en een rode balpen ter hand neemt is het alle aanwezigen…

De rovers lachten en gilden als rare keukenmeiden om hun buit, het achterpootje van het toverhondje. Laat in de nacht zopen ze groene jenever en vielen dronken om. De volgende dag sloegen ze met de arme toverpoot van het hondje tegen elke kiezelsteen aan en dat veranderde in een stralende opaal. En toen brak weer het grote verjaardagsfeest van de…

Dwalende lichten die hem de weg wezen. Schaduwen bewogen om hem heen. Schenen hem te omsingelen. Pijn in zijn hart deed hem besluiten eeuwig door te lopen terwijl de wolken begonnen te dreigen. De aasgieren staarden vol verrukking naar dat wezen beneden hen. Blijven cirkelen was hun devies. De hemel scheurde open en de engelen daalden vol toorn neer…

Pech is nog te simpel uitgedrukt, balen is een beter woord. Walter is verdrietig en ik niet minder, we weten beide niet hoe we verder moeten in dit grote onbekende land. Het lijkt erop dat we binnenkort naar huis gaan, ik had me er toch iets anders van voorgesteld. Wat is er gebeurd met Myra, in het kleine ziekenhuis hebben we haar niet gevonden,…

's Zondags als de kerkklokken weer tekeer gaan, zie je ze gehoorzaam over straat schuifelen richting het dominante klokgebeier. De vrouwen in hun strakke mantelpakken en getooid met een kostbaar hoedje, in hun zedige handen een leren tasje met collectegeld en pepermuntjes. De heren dragen eveneens een hoed, maar groter, om hun bazigheid te onderstrepen…

Normaal lijkt een kind op z’n ouders, het kind van Anna en Jozef zojuist geboren, heeft een grote neus en enorme oren en lijkt niet op z’n familie. “Het lijkt op jou Anna, vroeger vóór je cosmetische operatie, toen we je Dombo noemden, naar het vliegende olifantje van Disney”, roept haar jongere broer Hans en zwaait met een oude foto van zijn zus…

Woest was ik. Ik was kwaad. Een boosheid die ik me niet kon herinneren ooit te hebben gehad. Waar gevoelens van verdriet en pijn, van onmacht en het niet meer te weten hoe het ooit goed zou komen me bekend waren. Geleden had ik. Jaren en jaren geleefd in een wereld die me beheerste. Me leidde. Me de weg wees die ik van mezelf wel moest gaan. Om de eenvoudige…

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’ Een groenachtig gele vogel met grijze vleugels zat lekker te zingen boven in een grote eikeboom in de Haarlemmerhout. Een heldergele vogel, met zwarte vleugels, streek naast hem neer. ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’, zong hij geduldig voor. ‘Het is bijna goed, beste jongen, alleen het is: ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’ en niet ‘Udeldjoho…