Vijf jaar geleden heb ik een zestal zeer pijnlijke nierkolieken gehad. Lotgenoten en mijzelf weten dat je die ervaring nooit meer vergeet. Enkele weken geleden echter voelde ik weer die schrijnende pijn ter hoogte van de lies met uitstraling naar de onderrug. Ik kreeg zodanig het angstzweet dat ik onmiddellijk een afspraak maakte bij de uroloog "of…

( voor Bertus Aafjes ) Ooit heb ik als jongeling het kasteel van Hoensbroek bezocht, vooral de kromming ernaar toe vond ik mooi en de lange stenen brug, ook het brede water erom heen. Je moest eerst twee hoge poorten door, om bij het kasteel te komen, het was echt een besloten vesting van hoge allure. Rondom weilanden met grazend vee. In de grote…

Ze sluit de poort van hun tuin en fietst de hoek om, de stemmen van T. en M. verstommen. Het is rond half acht en ze slaat linksaf het fietspad op. Haar oog valt op de glinsterend groene bomen aan de overkant van de Waterbies. Het geeft haar een geruststellend gevoel, ze weet niet waarom. Het is heel stil en de temperatuur voelt subliem, ze…

Middenin het grote bos stond een heel oud hutje, van houten balken en planken gemaakt. Heel vroeger scholen hier de houthakkers als het erg slecht weer was. Vaak aten ze er ook hun boterhammen. Een enkele keer brachten die stoere werkers hier de nacht door, als er heel veel boomstammen gekliefd moesten worden. Het hout waarvan de hut gemaakt was,…

( voor Franca Treur ) Opgegroeid in en om een Zeeuwse boerderij met zonderlinge, buitenwereldse, diepgelovige familieleden. Het was niet enkel ach en wee, want je beschrijft ook hele humoristische, hartverscheurende momenten. Anders dan bij Maarten volg jij veel meer de groei en belevenissen van het kind naar de jongvolwassene, wellicht omdat jouw…

De drang om onze behoeften te bevredigen is groter dan onze overlevingsdrang. De reden is eenvoudig, er is geen overlevingsdrang, we blijven in leven door onze behoeften te bevredigen. We eten niet om te overleven maar om onze honger te stillen. We springen niet in de ravijn omdat we bang zijn voor pijn en het onbekende; mijn hond springt om dezelfde…

Langzaam, zacht krakend, ging de houten huisdeur open. Een man van achtenzestig jaar sjokte bedaard naar buiten. De zonneglans van de ochtend moedigde hem aan om een verre wandeling te maken. De zachtgele en lichtroze gevels van de huizen glommen stil wenkend. Er waren ook grijze woningen, die toch wel vrolijkheid uitstraalden. "Waar zal ik heen…

( voor Lou Salomé ) Het is alweer jaren geleden dat ik jouw biografie las, maar ik kan me de schok van destijds nog goed herinneren, ik ontdekte dat er een vrouw was geweest, die mijn visie op psychologische, artistieke en erotische zaken exact deelde. Je was een uiterst vrijgevochten vrouw met originele denkbeelden en bovendien intellectueel gewaagd…

( voor Lisa St Aubin de Terán ) Je bent een afgestudeerde toeschouwer, gezien de scherpzinnige waarnemingen uit je bewogen avonturen, heel liefdevol, in grote harmonie met de natuur, zorgzaam en levenslustig, een vrouw naar mijn hart en dubbelzijdig mooi, van binnen en van buiten. je bent nu inmiddels zeven-en-vijftig, dus die foto, die ik hier voor…

Hoog aan de mast van het grote zeeschip wapperde een feloranje wimpel. Hij wapperde erg trots, ook al was er maar en heel zwakke wind. Het schip voer door een warme zee, ergens onder de tropenzon. Kleine golven gleden loom voort. "Ik ga maar zo'n beetje heen en weer," dacht de wimpel. "Maar nu is het voor mij ook het ogenblik van rustig afwachten…

(voor Amélie Nothomb) Niet echt wortel geschoten in een of ander land, een onrustige nomade, dan weer hier en dan weer daar, maar wel wortel geschoten in de wereldliteratuur en dat is vrij uniek voor zo'n jonge vrouw als jij. Je schrijft recht voor z'n raap, met korte, krachtige uithalen, staccato-achtig, met veel souplesse en altijd een bittere…

(voor Christine Falkenland) Toen ik mijn armen om haar stevige atleteschouders legde, bleken haar heilige borsten de edele wijngaarden van God, want uit haar werk puurde ik haar verknochtheid aan christelijke taferelen en op een foto van haar draagt zij een kruis rond haar nek. Ze kijkt mysterieus nogal naast de lens en vooral haar dikke, erotiekopwekkende…

Ik zwem elke dag. Nou ja, bijna elke dag. Het liefst in zee. Dat is van de caravan af toch een goed tien kilometer trappen. daar heb je niet altijd zin an. Als ik in de nachtdienst zit bijvoorbeeld. Dan is er nog het zwembad. Onverwarmd en dus ijskoud in het voorjaar, overvol op een warme zomerdag. Nee, geef mij de zee maar. Dat is echt, dat is puur…

Ik herinner mij een vakantie van tien dagen in de Vogezen, ons onderkomen stond boven in de bergen, het was nog een zware klus om onze bus omhoog te krijgen via gevaarlijke, smalle wegen en ijzingwekkende afgronden. We maakten lange wandelingen en we bezochten pittoreske dorpen, met van die aandoenlijke, vervallen huizen. Ik aaide een lief hondje in…

Ik zie bij het betreden van m’n nieuwe appartement, in een geïnnoveerd stadsdeel, door het raam de verlichte Domtoren tussen twee oude gebouwen en een déjà vu gevoel overvalt mij, het gevoel in een onwerkelijke wereld te leven. Als ik ‘s avonds vermoeid van vele indrukken in bed lig en de slaap niet kan vatten omdat de ene gedachte de andere aflost…

Hetgeen dat na een lange reis, die jaren duurt nog weinig verschil uitmaakt. Op het laatst zijn zij allemaal hetzelfde. Nog tieners op een verdwaald spoor. Ik zag treinen razen, op het station passagiers rustig binnenkomen die kalm het uurwerk afzochten om daarna toch nog overmoedig te worden, dichters die met een hand proza op de muren dachten te…

Kijk, de rituelen die hoogdravend en extreem zijn, krijgen meestal de meeste aandacht, zoals bungy jumping, wildwaterkanoën, sky diving, zweethutceremonies, vuurlopen, formule een racen, motorcross, tatoeages, piercings, harddrugs, comazuipen (verre van Keltisch overigens), exclusieve diners, exclusieve wijnen, carnaval, vuurwerk, erotische uitspattingen…

Het natte helmgras buigt onder haar blote voeten. Ze heeft een machinist gekust en is gevlucht naar een eiland zonder trein. Hier geen bebloede bielzen, maar speelse hoefjes in een hertenspoor langs de vloedlijn. Het rulle zand stuift stap voor stap en ze likt haar zilte lippen met een flauwe lach. Nog even en haar doel is bereikt: languit liggen op…

Ik heb bij één gelegenheid meerdere keren over ik schat een twintig meter lange hete kolenbaan gelopen. De vuurrode kolen lagen ons aan te staren als gemene duivelsogen, want het werd al donker. Dit was in Vierhouten, tijdens een groots opgezet sjamanistisch festival. We werden begeleid door dezelfde man die de zweethut leidde, ik weet opeens zijn naam…

Toen ik zeventien was, heb ik een Christusverschijning gezien. Dat was in een hoekhuis aan de Eendenkooi te Heerenveen, in mijn slaapkamertje boven de garage. Ik vroeg er niet om, maar het gebeurde wel. Ik was alleen thuis en ik zat te treuren om een meisje, van wie ik zielsveel hield, ze speelde zo mooi 'Für Elise' op de piano. Ze was mijn eerste…