Zanderige, zomerse zotheid op het kleine strand van Cavalaire-Sur-Mer. Na drieën naar "la plage" vertrokken, een tijdstip waarop de bedreigende zonnestraling aan het afnemen is. Goed invetten met de franse spuitbus, met factor 30. Een handdoek neergelegd op een plaats waar we met ons vijven naast elkaar zouden kunnen liggen. Eerst werd de meegebrachte…

Het geluid van sirenes komt van alle kanten. Ik wil dat het niet echt is, maar het is wel echt. Hij omhelst me en zegt dat het wel goed komt. Hij rent weg en ik ren mee. Hij wordt kwaad en stuurt me terug. Ik moet huilen, hij moet me beloven dat hij geen domme dingen doet, dan ga ik. Hij lacht en zegt dat hij nooit domme dingen doet en ik weet dat dat…

Etenstijd. Eén van de spaarzame momenten van de dag dat we met z’n drieën (soms met z’n vijven) rustig samen zitten. Rustig was het inderdaad: de dagelijkse beslommeringen passeerden de revue, Emir was voor de verandering goed aan het eten en de vooruitzichten voor de avond waren gunstig. Dat wil zeggen, niets bijzonders in het vooruitschiet. Dat…

Walter waagde het erop: ‘heb je nog het een en ander meegemaakt?’ Maar stiekem wist hij het antwoord al wel op zijn vraag. ‘Ik heb gedroomd vannacht, Walter. Het voelde zo goed. Al twijfel ik enorm of dit mij verder brengt dan waar ik nu ben, maar mijn gedachten vertellen mij, dat het goed zit. Zoals altijd. Dromen houden misschien weinig mensen bezig…

De zachte winter verspreidde zich over het land. De zon ontwaakte en de maan viel in een stille slaap. Enkele donkere wolkjes aan de horizon werden zachtjes in oostelijke richting geblazen. Een laagje dauw op het kleine beetje groen dat nog over was, verzette zich tevergeefs tegen de al opgewarmde aarde. Intussen hadden de zonnestralen het raampje…

Lukas staat op het perron. Zijn vader heeft hem daar met de auto naar toe gebracht. Vanaf hier mag hij helemaal alleen verder reizen. Lukas is bijna tien jaar. Het is de eerste keer dat hij zonder zijn ouders met de trein naar oma reist. Oma Pleister woont in een klein stadje. Maar niet in een normaal huis. En ook niet in een flat. Ze woont in haar…

Wie heeft het niet meegemaakt met z’n kind? Een verkeerde opmerking, net luid genoeg uitgesproken zodat iedereen deelgenoot is. Plaats delict: de buurtsuper. Mama heeft net de dagelijke boodschappen op de band gelegd en staat – gehypnotiseerd door de piepjes van de kassa – glazig voor zich uit te kijken. Ook Emir houdt zich rustig en kijkt verveeld…

Gisteren staat er ineens een buurvrouw voor mijn deur, ding-dong ik doe open. Dit buurtje - iets jonger dan ik - vraagt ineens aan mij of ik grote handen heb. Moet ik toegeven dat ik flinke kolenschoppen onder aan mijn armen heb zitten en verbaasd hou ik mijn handen omhoog. Ineens geeft zij mij een grote ring met een prachtige steen er in. Ik weet…

Even met de firma New World Products gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Mag ik de Afdeling Krokodillentranen even van u?” Fluks werd ik doorverbonden met een of ander hakkelend public-relationstiepje. De baas kon mij niet te woord staan, want die zat angstig bevend als een rietje onder zijn bureau. Wat ze voor mij kon doen? Dat wist ik haar, goedgehumeurd…

Het is klaar. Na de zomer zal Woemi naar een andere afdeling gaan. Ze heeft een voldoende gekregen. Waarom weet ze zelf ook niet. De helft van de tijd is ze in de grote afdelingskeuken te vinden. Bij haar grote liefde, het paddenjong. De andere helft van de tijd zit ze in de huiskamer, roept Mammarouchi uit bed, zorgt ervoor dat Paul niet idioot…

Er werd gebeld en er stond een erg boze man voor de deur. Ik hoorde iets over Bouw- en Woningtoezicht, en zonder mijn reactie af te wachten stampte hij mijn huis binnen. 'Eens kijken wat hier allemaal gaande is,' bromde hij. En nog iets over buren die hem hadden gebeld. Ik schrok me wild. 'Wilt u misschien een kopje koffie?' hoorde ik mezelf vragen…

Hij valt niet meer weg te denken uit de inventaris van een modern gezin: de spelcomputer! Ook ik heb mijn vrouw uiteindelijk kunnen overtuigen, of misschien was ze gewoon mijn gezeur zat. In ieder geval, Emir heeft ook een spelcomputer, een Xbox360 om precies te zijn. Ik weet het, Emir is nog jong, maar dat zou je toch echt niet zeggen als je ziet hoe…

Het strand van Scheveningen was stil en donker, maar nog warm van die zonnige zondag. De vuurtoren die op bliksemachtige wijze het strand verlichtte, speelde als goochelaar die de wandelaars in het donker om de beurt tevoorschijn toverde. We liepen met z’n drieën over het strand, Wolter mijn vriend en tussen ons in Jeltje zijn vriendin. De kleine…

Het moment dat ze haar fiets van het slot haalt en de standaard met haar rechtervoet omhoog wipt, staat hij voor haar. Recht voor haar neus. ‘Hoi,’ zegt hij amicaal, en op een manier of tot op dat moment de tijd had stilgestaan. Alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden, hun beider levens nooit gescheiden waren geweest. Al die maanden van groei…

Tien uur 's ochtends. Ik word wakker in een bad van zweet. Weer een nachtmerrie. De zomerzon staat hoog aan de hemel en de slaapkamer voelt als een sauna. Die rotzomer… sinds ze weg is. Wéér een nachtmerrie, en ik word opnieuw duizelend in het zweet wakker. Ik trek de gordijnen open, wankelend op m'n gammele benen. De koek is gewoon helemaal op. Je…

Ik ben op het werk. Drukke dag, veel te doen. Toch moet ik even snel naar huis bellen om iets te vragen. Ik pak de telefoon en druk op het knopje ‘thuis’. Luttele momenten later gaat de telefoon over. Nu kunnen er twee dingen gebeuren. Of mijn vrouw neemt op, ik stel haar snel de vraag, krijg meteen antwoord en kan verder met mijn werk zonder…

Bedtijd, het dagelijkse ritueel, de vaste ingrediënten. Speelgoed opruimen, kus voor mam en dan ... wie het eerste boven is! Papa ligt vandaag voorop, hij bereikt het eerste de trap en begint aan de dertien treden naar boven. En daar begint de ondergang, net voordat de dertiende trede is beklommen klinkt het van één meter lager “wie het laatste boven…

Op de rand van mijn bed zat een heel klein mannetje. ‘Wat denk je van het leven?’ vroeg hij en lachte zoals alleen maar kleine mannetjes kunnen lachen. Toe maar, knikte hij aanmoedigend. ‘Ik vertel het niemand. Ik verzwijg alle geheimen zoals geen mens dat doet.’ Ik voelde een verlangen om tegen hem te praten. ‘Ik verwacht groot te worden, geleerd…

‘Ben je wakker?’ Ik trek de deken nog wat verder over me heen. ‘Nee’, mompel ik haast onhoorbaar. Een vrouwspersoon loopt naar het raam en trekt met een ruk de gordijnen open. ‘Dan word je dat maar’, zegt ze fel. ‘Het is weer tijd namelijk’. Het is weer tijd. Tijd waarvoor? Was ik niet gaan slapen om de tijd te vergeten? Ik hou niet van tijd. Het…

Schuchter namen we plaats aan tafel bij de meest gevreesde bridgers van dat weekend. Ruud, de fanatiekste van de twee, schudde met kennersblik de kaarten en begon zwijgend te delen. Reg, zijn partner, zag er gelukkig wat toegankelijker uit. Ik was doodnerveus en ik deed een poging de heren wat milder te stemmen. 'Heren,' zei ik dan ook liefjes, '…